آشنایی با تجويد (1)

سه شنبه ۱۶ تیر ۱۳۹۴ ساعت ۰۸:۱۶
امتیاز این گزینه
(1 رای)

کلام در زبان عرب از بيست و هشت حرف تشکيل مى‌شود. و براى پيدا کردن مخرج هر يک از آن‌ها بايد آن حرف را ساکن نموده و يک همزه مفتوحه بر سر آن بگذاريم مثلاً ب و ت را مي‌گوئيم أب و أت با اين عمل مخرج ب و ت معلوم مى‌شود. اين بيست و هشت حرف از چهار موضع و هفده محل خارج مى‌گردند:
موضع اول: حَلق که داراى سه محل و شش حرف مي‌باشد.
موضع دوم: زبان کوچک که داراى دو محل و دو حرف مي‌باشد.
موضع سوم: دهان که داراى هشت محل و شانزده حرف مي‌باشد.
موضع چهارم: لب که داراى چهار محل و چهار حرف مي‌باشد.
اينک شرح آن‌ها: گفتيم حلق داراى سه محل مي‌باشد. از انتهاى حلق شروع کنيم.
اول محل ه و ء است و در وسط حلق محل ح و ع و نزديک به دهان محل خ و غ مى‌باشد. و براى آن‌که بيشتر در ذهن  بماند به اين شعر توجه فرمائيد:
حرف حلقى شش بود اى نور عين = ها و همزه حا و عين و خا و غين
موضع دوم: زبان کوچک که مخرج ق و ک مي‌باشد.
موضع سوم: دهان را گفتيم که داراى هشت محل و شانزده حرف مي‌باشد.
محل اول: (ج ش ى) اين سه حرف را شجرى گويند چون در موقع تلفظ دهان باز مى‌شود.
محل دوم: (ض) براى اداء حرف ضاد بايد تمام طول کنار زبان بطور طبيعى به کنار دندان‌هاى پهلو تماس گيرد.
محل سوم: (ل) براى اداء لام تمام سر زبان با پشت لثه بالا تماس مى‌گيرد.
محل چهارم: (ن) براى اداء نون هم تمام سر زبان با پشت دندان‌ها و لثه بالا تماس مي‌گيرد.
محل پنجم: (ر) براى اداء حرف (راء) تمام سر زبان را پشت لثه بالا بطورى که نچسبد بلکه با آن مماس قرار گيرد، قرار می‌دهیم.
محل ششم: (ز، س، ص) براى اداء اين سه حرف سر زبان را پشت دندان‌هاى ثناياى بالا تماس می‌دهیم ولى زبان را نمى‌چسبانیم.
محل هفتم: (ث، ذ، ظ) باز هم سر زبان را با پشت دندان‌هاى بالا تماس می‌دهیم ولى زبان را نمى‌چسبانیم.
محل هشتم: (ت، د، ط) كه اين سه حرف هم از پهناى سر زبان با پشت دندانهاى بالا اداء مى‌شوند.
موضع چهارم: موضع لب مي باشد و آن داراى چهار محل و چهار حرف مي‌باشد.
محل اول: (ف) که مخرج آن از تيزى دندانهاى ثناياى بالا تا شکم لب زيرين مى‌باشد.
محل دوم: (ب) مخرج آن ترى هر دو لب هنگامى که بر روى هم گذارده شوند مى‌باشد.
محل سوم: (م) و مخرج آن خشکى هر دو لب هنگامى که بر روى هم گذارده شوند مى‌باشد.
محل چهارم (و) مخرج آن از ميان دو لب است به صورتی که بهم نخورند.