موعود

پيش از اسلام در هيچ يك از جوامع بشري، زن عضوي مؤثر و شخصي مستقل محسوب نمي شد و كلمه زن مفهوم زبوني، خواري و بي خردي داشت و در ادبيات آنان، چه نظم و چه نثر سخن بسيار در ناشايستگي و تحقير جنس زن يافت مي شود كه طرز تفكر و ديدگاه آنان را نسبت به زن نشان مي دهد.

بعد از رحلت پیامبر گرامی اسلام(صلی الله علیه و آله)هفت روز بود كه نالۀ فاطمه قطع نمى‌‏شد؛ هر روزى كه مى‏‌گذشت گريه حضرت زهرا(علیها السلام)از روز گذشته بيش‏تر مى‌‏شد؛ در روز هشتم فاطمه(علیها السلام)كليۀ غم و اندوه درونى خود را ظاهر كرد و به علّت كم‌‏طاقتى، به سوی قبر شریف پیامبر(صلی الله علیه و آله)خارج شد در حالی که دامن لباسش بر زمین کشیده می‌‏شد (چادر بر روی پای خود کشیده بود). آن حضرت گریه و ندبه می‌‏کرد و فرياد می‏‌كشيد.

حضرت زهرا(علیها السلام) که خود پرورش‌یافتهٔ دامان وحی است و در بالاترین مرتبهٔ ایمان و عمل صالح قرار دارد، همواره به احکام و واجبات دینی توجه می‌نمود و زندگی خود را با رعایت احکام دین، رنگ و بوی خدایی می‌بخشید. یکی از واجباتی که آن حضرت بدان مقیّد بود، وصیّت کردن است.

فلسفه اصلى مخفى بودن قبر حضرت زهرا (س) مربوط مى شود به وقايع و جسارت هايى كه از طرف خلفاى وقت و اطرافيان خلفا، به آن بزرگوار وارد شده بود، در اين زمينه نقل شده است كه حضرت زهرا (س) زمانى كه وقت رحلتشان نزديك شد و در بستر به حالت احتضار به سر مى بردند، حضرت على (ع) بر بالاى بسترشان آمدند و بعد از صحبت هايى كه با همديگر كردند، حضرت فاطمه (س) اجازه خواستند تا چند وصيّت به همسرشان على (ع) كنند. 1

سيزدهم جمادى الاول به روايتى و سوم جمادى الثانى به نقل مشهور، سالروز شهادت حضرت فاطمه زهرا (س) است. بانويى كه سرور زنان، از اولين تا آخرين و ملقّب به امّ ابيهاست و مردمان از دسترسى به شناخت كمال حضرتش محروم اند. امام مهدى (ع) نيز در سخنى، شخصيت آن بانوى معظم را الگوى خويش معرفى فرموده اند. مناسب ديديم به اين مناسبت، گوشه هايى از آثار و فضايل آن بانوى بزرگ اسلام را به خوانندگان گرامى موعود تقديم كنيم؛ اميد آنكه مقبول طبع شريف امام عصر (ع) قرار گيرد.

علامه امينى
رسول خدا به صراحت چنين بيان داشته است: بر من صلوات بَتراء (=ناقص و بريده شده) نفرستيد، سؤال شد: يا رسول الله صلوات بتراء چيست؟ فرمود: اين كه (بر من صلوات بفرستيد و) بگوييد «اللّهمّ صلّ على محمّد» ولى درباره آل من ساكت باشيد. شما بايد بگوييد: «اللّهمّ صلّ على محمّد و آل محمّد».

سيد مهدى شجاعى (برگرفته از كتاب كشتى پهلو گرفته)
وقتى رسول محبوب من به خانه درآمد، انگار خورشيد پس از چهل شام تيره، چهل شام بى روزن، چهل شام بى صبح از بام خانه طلوع كرده باشد، دلم روشنى گرفت و من روشنى را زمانى با تمام وجود، باتك تك رگها و شريانهايم احساس كردم كه نور حضور تو را در درون خويش يافتم.

ولادت او در روز آدينه بود، هشت شب گذشته بود از ربيع الاخر سال 232 ق، لقبش هادى، زكى، سراج و عسكرى بود. نام مادرش حديث، غزال و سوسن بود و فرزندانش خلف قائم، مهدى (ع) بود، موسى، جعفر، ابراهيم، فاطمه، عايشه و دلاله بودند و شيخ المفيد؛ مى گويد: ما او را به جز قائم فرزندى ديگر نمى دانيم. بدرستى كه كريمترين و سخى ترين مردم عصر خود بود و در روايات است

آنگاه كه گردآمدگان در غدير خم، چشم بر دهان محمد مصطفى 6 دوختند تا در جمع يكصدوبيست هزار نفرى خود، سخنانش را بشنوند. نبى اكرم (ص) پس از حمد و ثناى خداوند و دعوت مردم به سوى خاندان گرامى نبوت و چنگ زدن به ريسمان ولايت على بن ابيطالب (ع) فرمودند:
«اى گروه مردمان!...

پايان روز عاشورا، سرآغاز حضور هنرمندانه و باشكوه يگانه زنى است كه گوييا همه صحنه عاشورا براى نقش آفرينى او فراهم آمده بود. چنانست كه الگوى ازلى و نمونه ابدى ساخته شده در ظهر عاشورا بى حضور زينب (س) ناقص مى ماند، بدان سان كه بى نقش آفرينى او، داستان كربلا بى سرانجام رها مى شد. آغاز حضور زينب (س)، پايان نبرد حسين (ع) است، پايان هنگامه رويارويى مردى با مرگ سرخ تا از پس آن آدابى سر بر آورد و سنتى آغاز شود كه تماميت آن را زينب (س) عهده دار است.

5
صفحه 5 از 69

طرح روز

جستجو

جدیدترین نظرات

اوقات شرعی



سرخط خبرها