فجرمقدس‏

فجرمقدس‏

پنجشنبه ۲۰ دی ۱۳۹۷ ساعت ۰۴:۱۵
امتیاز این گزینه
(1 رای)

مجتبى الساده
ترجمه: محمود مطهرى نيا
قرار بر این است در این بخش به بیات حوادث و اتفاقات در آستانه و نزدیکی ظهور اشاره شود تا مومنین با شنیدن این علائم بتوانند راه را تشخیص دهند و در دام مدعیان دروغین نیافتند



بخش اول- علامات پيش از ظهور

احاديثى كه حوادث ايام نزديك به ظهور را ترسيم و محدوده آن عصر را مشخص مى كنند مى توان به چهار قسمت زير دسته بندى كرد:

1. عصر ظهور

در برخى از احاديث شريفه ما ويژگى هاى كلى و عمومى ظهور به همراه اشاره اى به برخى جريانات مشخص آن زمان ديده مى شود كه از جمله آنها مى توان به حديث مفصلى كه گفتگوى آميخته باناباورى زياد سلمان با حضرت رسول (ص) را در مراسم حج بيان مى كند- كه در شماره هاى پيشين آورديم- اشاره كرد.

2. سال هاى ظهور

احاديثى كه به بررسى سال هاى ظهور مى پردازند، حوادث، اتفاقات و نشانه هاى بيشترى را بيان مى كنند و گستره محدودترى را به تصوير مى كشند كه از جمله آنها همان علاماتى است كه از كتاب الارشاد شيخ مفيد در پايان بخش پيشگويى هاى ائمه (ع) آورديم.

در احاديث ديگر هم چنين آمده است:

امام صادق (ع) فرمودند:

زمانى كه مردم در عرفات ايستاده اند، وقتى سوارى كه بر شترى تيزپا نشسته آنها را از مرگ خليفه خبردار مى كند و با مرگ او فرج آل محمد (ص) و همه مردم مى رسد. 1

ابوبصير مى گويد: از امام صادق (ع) شنيدم كه مى فرمودند:

كسى كه مرگ عبدالله را براى من ضمانت كند من هم ظهور قائم را براى او ضمانت مى كنم.

سپس فرمودند:

وقتى عبدالله بميرد مردم پس از او با كسى متحد نشوند! ان شاءالله و اين جريان بدون امامتان آرام نمى شود و حكومت و لطنت سالانه و طولانى مدت از بين مى رود، مدت سلطنت هاى پادشاهان به ماه و روز نمى كشد. پرسيدم: آيا اين دوران طول مى كشد؟ فرمودند: «هرگز!» 2

از امام باقر (ع) نقل شده كه فرمودند:

وقتى بنى فلان به خاطر چيزى كه ميان آنهاست دچار تشتت و اختلاف شدند منتظر فرج باشيد و فرج شما جز با اختلاف بنى فلان محقق نمى شود پس آنگاه كه گرفتار اختلاف شدند چشم انتظار صيحه اى در ماه رمضان و قيام قائم (ع) باشيد كه خدا هرچه را بخواهد انجام مى دهد. قائم قيام نمى كند و شما هم آنچه را عاشقش هستيد نخواهيد ديد تا وقتى بنى فلان بر سر آنچه در بينشان است مبتلا به اختلاف و درگيرى شوند و وقتى چنين شد مردم به آنها (ملكشان) طمع مى كنند و وحدت ويكپارچگى ازبين مى رودو سفيانى شورش مى كند. سپس ادامه دادند، بنى فلان بالاخره سلطنت خواهند كرد و پس از پادشاهى، آنها به اختلاف دچار مى شوند و سلطنتشان به باد مى رود و حكومتشان پراكنده و متشتت مى شود ... 3

3. سال ظهور

در اين قسمت احاديث به طور دقيق حوادثى را بيان مى كنند؛ خصوصا در نيمه دوم سال كه از شورش سفيانى در رجب شروع مى شود و با نداى آسمانى در ماه رمضان و شهادت نفس زكيه در 25 ماه ذى حجة ادامه مى يابد و به ظهور نور مبارك حضرت مهدى (ع) در عاشورايى كه با شنبه مصادف شده است ختم مى شود. اين روايات علامت هاى حتمى ظهور را كه مدتى پيش از آن واقعه عظيم واقع مى شود در برمى گيرد و از مسلماتى است كه به آنها يقين داريم و معتقديم در مورد آنها بدا 4 (تقديم و تاخير ناشى از برخى علل) رخ نمى دهد. همه مؤمنان لازم است كه اين نشانه را به خوبى بشناسند و كسانى را كه به دروغ ادعاى مهدويت كردند با كمك آنها به راحتى و با قاطعيت تكذيب كنند. پس از وقوع اين علائم حتمى است كه فرج مؤمنين مى آيد و خداوند تبارك و تعالى درد سينه هايشان را شفا داده و پريشانى را از دل هاى ايشان مى زدايد.

تمامى ائمه (ع) وقتى كه از حضرت مهدى (ع) و علائم ظهور ايشان و نزديكى قيامشان صحبت مى كرده اند در برخى موارد متذكر مى شده اند كه بعضى از اين نشانه ها از حتميات ظهور است و به طورى كه اگر آنها محقق نشده باشند حضرت مهدى (ع) ظهور نخواهند كرد.

4. نشانه هاى برپايى قيامت

اين نشانه ها كه عبارتند از خارج شدن جنبنده اى از زمين (دابة الارض) كه با مردم صحبت مى كند و طلوع خورشيد از مغرب و آتشى كه از عمق زمين خارج مى شود و مردم را به سوى محشر و قيامت سوق مى دهد و ... از جمله رواياتى كه به تبيين آنها مى پردازد اين حديث است كه حضرت امير (ع) فرمودند كه حضرت رسول (ص) مى فرمودند:

ده چيز حتما پيش از قيامت خواهد آمد: سفيانى، دجال، دود، جنبنده (دابة)، خروج حضرت مهدى (ع) و طلوع خورشيد از مغرب و فرود آمدن عيسى و فرو رفتن زمين در مشرق و فرو رفتن در جزيره العرب و آتشى كه از اعماق زمين خارج مى شود و مردم را به سوى محشر سوق مى دهد. 5

بخش دوم- علامت هاى مخصوص سال ظهور

به زودى به حوادثى كه در اين سال بروز پيدا مى كند اشاره مى كنيم. سالى كه به زودى با نشانه ها و حوادث سال مشرف به ظهور امام بزرگوارمان حضرت مهدى (ع) است همراه خواهيم شد. آن گونه كه طبق ترتيب زمانى آنها در روايات معصومين (ع) بيان شده تا به آرزو و هدف خويش نايل شويم مومنان تصورى كلى و فراگير از اين حوادث و نشانه ها وبا علم به اينكه آنها جزء حتميات هستند داشته باشند. اين علائم حتمى آن طور كه در روايات زيادى از آنها ياد شده پنج نشانه اند؛ امام صادق (ع) فرمودند:

پنج چيز قبل از قيامت قائم (ع) مى باشند: 1- يمنى 2- سفيانى 3- منادى اى كه از آسمان ندا مى دهد 4- فرو رفتن (خسف) در بيابان 5- كشته شدن نفس زكيه  6

حوادث سال ظهور بسيار زيادند كه به بارزترين و آشكارترين آنها- البته با توجه به ترتيب زمانى آنها به قدرى كه با توجه به رواياتى كه در دسترس داريم و امكان آن وجود داشته باشد- اشاره مى كنيم. پيش از ورود به بحث لازم است به حوادثى كه به طور اجمالى به آنها اشاره شده و به طور كلى و عمومى بر سال ظهور و ويژگيهاى آن دلالت مى كند نظرى بيفكنيم.

1. فرد بودن رقم سال ظهور

از امام صادق (ع) نقل شده كه فرمودند:

حضرت جز در سال فرد مانند يك، سه، پنج، هفت يا نه قيام نمى كنند. 7

اين حديث سال ظهور را به طور اجمالى معرفى مى كند و ليكن زمان ظهور مبارك حضرتش را برخى احاديث دقيق تر مشخص مى كنند. ابوبصير از امام صادق (ع) نقل كرده اند: در روز عاشورا كه روز به شهادت رسيدن حسين بن على (ع) مى باشد قيام خواهند كرد: گويا در روز شنبه اى كه عاشورا است با او هستم در حالى كه ميان ركن و مقام ايستاده و جبرئيل در مقابلش براى بيعت با او دعوت مى كند و شيعيان از نقاط مختلف زمين با طى الارض به سوى او مى شتابند كه با او بيعت كنند و خداوند تبارك و تعالى به وسيله ايشان زمين را همان طور كه از ظلم و جور پر شده از عدالت و دادگسترى پر كند 8

با توجه به اين روايت ها و ديگر روايات كه در دسترس داريم مى توانيم بعضى از ويژگى هاى سالى را كه ان شاءالله ظهور خواهند كرد بيان كنيم كه طبق نظام عددى يا رقمى و بر حسب تقويم اسلامى سال ظهور فرد است و روز طلوع آن خورشيد تابان هم شنبه دهم محرم الحرام كه مصادف با عاشوراى حسينى است.

2. سالى همراه با باران فراوان

از نشانه هاى سال ظهور اين است كه در آن سال باران بسيارى مى بارد و به خاطر اين بارش زياد محصولات و ميوه ها و خرماهاى مختلف خراب شده و از بين مى روند چرا كه باران گاهى رحمت است و نعمت و گاه عذاب و نقمت. از امام صادق (ع) روايت شده كه فرمودند:

پيش از ظهور قائم (ع) در آن سال باران فراوانى مى بارد كه محصولات و خرماهاى مختلف نخلستانها از بين مى رود ولى شما از اين حادثه شكايت نكنيد. 9

و سعيد بن جنيده چنين نقل كرده است:

در سالى كه حضرت مهدى (ع) ظهور مى كنند بيست و چهار باران نازل مى شود كه اثرات و بركات آن مشهود خواهد شد. ان شاءالله  10

و بر همين اساس است كه مى توان به معناى چنين احاديثى پى برد كه: امام صادق (ع) فرمودند:

در سال پيروزى حضرت فرات چنان شكافته مى شود كه آب وارد كوچه هاى كوفه مى شود

و در روايتى ديگر:

در سال پيروزى فرات شكافته شده و آب هاى آن وارد كوچه هاى كوفه مى شود. 11

3. سالى آكنده از زمين لرزه ها و خوف و فتنه هاى بسيار:

امام صادق (ع) فرموده اند:

از نشانه هاى قيام آن حضرت اين است كه در سالى پر از زلزله و سرما اتفاق مى افتد. 12

مهدى را به شما بشارت مى دهم كه پس از پديد آمدن اختلافات در ميان امتم و زلزله هاى بسيار ظهور خواهد كرد. 13

در آن زمان اختلافات شديد و فتنه هاى بسيار در زمين پيش مى آيد. 14

پيش از اين كشتار «يبوح» پيش خواهد آمد. «حاضران پرسيدند:» «يبوج» يعنى چه؟ حضرت فرمودند: «يعنى دائمى است و بدون وقفه ادامه مى يابد. 15

پيش از آمدن قائم دو مرگ مشاهده خواهد شد، مرگ قرمز و مرگ سفيد به طوريكه از هر هفت نفر 5 نفر بميرند.» 16

حضرت على (ع) فرمودند:

پيشاپيش حضرت مهدى مرگ سرخ و مرگ سفيد پيش مى آيد و حمله ملخ ها در زمان او و در غير زمانش مانند رنگ هاى خون كشتار قرمز (ناشى از جنگ) و شمشير است و مرگ و مير سفيد به خاطر طاعون خواهد بود. 17

عبدالله بن بشار از اميرالمومنين على (ع) نقل كرده است كه فرمودند:

زمانى كه خداوند تبارك و تعالى اراده كند كه قائم آل محمد (ع) را ظاهر نمايد با جنگى كه آغاز و پايانش در ماه صفر است شروع مى كند كه اين ابتداى قيام قائم ما (اهل بيت) است. 18

جابربن جعفى مى گويد: «از امام باقر (ع) پرسيدم كه معناى آيه  «وَ لَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْ ءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَ الْجُوعِ» 19 چيست؟» حضرت فرمودند:

جابر (اين آيه) يك معناى خاص دارد و يك معناى عام. معناى خاص، گرسنگى دركوفه است كه خداوند آن را مخصوص دشمنان آل محمد عليهم السلام قرار داده و به وسيله آن، آنها را هلاك مى كند. ولى معناى عام آن در شام محقق مى شود كه اهل آنجا به خوف و هراس و گرسنگى مبتلا مى شوند كه احدى به مانند آن مبتلا نشده باشد و گرسنگى پيش از قيام قائم (ع) است و خوف و هراس پس از قيام قائم (ع). 20

امام باقر (ع) مى فرمايند:

حضرت مهدى (ع) جز در شرايط زير ظهور نمى كند. مردم شديدا دچار هراس و گرفتار زلزله هاى بسيار و طاعون شوند و جنگ نمايان و شديدى ميان اعراب واقع شود. اختلاف در دين و آيين پيدا كرده و وضعيت و احوالشان متغير گشته باشد. هر كس آرزويى داشته باشد آرزويش در هر صبح و عصر مرگ است تا آنجا كه فرمودند: قيام ايشان پس از ياس و نااميدى (مردم) ست خوشا به حال كسى كه او را درك كند و از ياورانش باشد واى و صدها واى بر آن كه با او مخالفت كند و از امرش نافرمانى و سرپيچى نمايد. 21

ابوبصير از امام صادق (ع) نقل كرده كه فرمودند:

ناچار پيش از قيام فتنه اى پيش مى آيد كه مردم در آن گرسنه مى شوند و هراس شديدى از كشتارها در دلشان مى افتد و مبتلا به كاستى و كم شدن اموال و محصولات و جان هايشان مى شوند. اين مساله در قرآن مطلبى روشن و واضح است و سپس حضرت اين آيه را تلاوت فرمودند:

وَ لَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْ ءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَ الْجُوعِ وَ نَقْصٍ مِنَ الْأَمْوالِ وَ الْأَنْفُسِ وَ الثَّمَراتِ وَ بَشِّرِ الصَّابِرِينَ  22

از اين مجموع احاديث شريفه كه سال ظهور را توصيف مى كنند در مى يابيم كه آن سال، سالى است با زمين لرزه ها و فتنه هاى بسيارى كه حكايت از نبود و فقدان ثبات سياسى در برخى كشور و كثرت اختلافات و جنگ ها مى كنند كه آن هم به جنگى جهانى ختم مى شود كه در روايات از آن به جنگ و معركه قرقيسيا ياد شده است (كه به زودى به آن اشاره خواهيم كرد) و نتيجه زياد شدن جنگ ها، خوف و هراس و گرسنگى و كشتارها و مرگ و ميرها مى باشد و حوادث و اتفاقات اين سال به ظهور حضرت مهدى (ع) منتهى شده جهان پر از عدل و قسط مى گردد.

پس از ذكر اين احاديث كه اشاره اى گذرا به احاديث سال ظهور داشتند طى بخش هاى آتى به احاديثى كه دقيق ترين سال و خصوصا نيمه دوم آن را توصيف مى كنند، خواهيم پرداخت.

ادامه دارد



پى نوشت ها:

______________________________
(1). غيبت نعمانى، ص 179، بحارالانوار، ج 52، ص 240؛ بشارة الاسلام، ص 122.

(2). بحاراالانوار، ج 52، ص 210؛ بشارة الاسلام، ص 123.

(3). غيبة النعمانى، ص 171؛ بحارالانوار، ج 52، ص 232.

(4). به مساله بدا درشماره هاى بعدى مفصلا خواهيم پرداخت.

(5). الغيبة، شيخ طوسى ص 267، بحارالانوار، ج 52، ص 209؛ بشارة الاسلام 14.

(6). الارشاد، شيخ مفيد، ج 2، ص 279؛ كمال الدين، ص 649؛ الغيبة، شيخ طوسى، ص 267؛ اعلام الورى. ص 426.

(7). اعلام الورى، ص 430؛ بحارالانوار، ج 2، ص 291؛ منتخب الاثر، ص 464.

(8). الارشاد، شيخ مفيد، ج 2، ص 379؛ اعلام الورى، ص 430.

(9). اعلام الورى، ص 428؛ بشارة الاسلام، ص 125؛ الارشاد، شيخ مفيد ج 2، ص 377.

(10). اعلام الورى، 429، الغيبة، شيخ طوسى، 269.

(11). اعلام الورى، ص 429؛ بشارة الاسلام، ص 125؛ الارشاد، شيخ مفيد ج 2، ص 377؛ الغيبة شيخ طوسى، ص 274.

(12). يوم الخلاص، ص 543، بيان الائمه (ع) ج 2، ص 431.

(13). كمال الدين، ص 655، بحارالانوار ج 52، ص 182.

(14). المهدى والممهدون، ص 49، كمال الدين ص 655، بحارالانوارج 52، ص 182.

(15). كمال الدين، ص 655، بحارالانوار، ج 52، ص 182.

(16). كمال الدين، ص 655، بحارالانوار ج 52، ص 182.

(17). الغيبة، نعمانى، 185، الارشاد، شيخ مفيد، ج 2، ص 372؛ الغيبة، شيخ طوسى، ص 267.

(18). بيان الائمه ج 1، ص 335.

(19). سوره بقره (2) آيه 155.

(20). الغيبة، نعمانى، ص 168؛ بحارالانوار، ج 52، ص 229.

(21). بحارالانوار، ج 52، ص 231؛ الزام الناصب، ج 2، ص 162؛ المهدى، آيت الله صدر، ص 198.

(22). الغيبة، نعمانى، ص 168؛ بحارالانوار ج 52، ص 229.[1]





[1] ---، موعود، 205جلد، [بى نا] - [بى جا] - [بى جا]، چاپ: 1.

نوشتن نظر

طرح روز

جستجو

جدیدترین نظرات

اوقات شرعی