بسيار سجده كننده

بسيار سجده كننده

يكشنبه ۰۲ ارديبهشت ۱۳۹۷ ساعت ۰۳:۰۶
امتیاز این گزینه
(0 آرا)

عبدالکریم پاک نیا تبریزی 
بدون ترديد از سويي شناساندن حضرات معصومين علیهم السلام براي نسل نو بر مبلّغان و متوليان فرهنگ ديني امري شايسته و ضروري است، و از سويي ديگر نامها و القاب آن گراميان حكايت گر برخي از ويژگيهاي زيباي اخلاقي و اجتماعي آنان مي باشد.


«جابر بن يزيد جعفي» نقل كرده است كه حضرت باقر علیه السلام فرمود: «إِنَّ أَبِي عَلِيَّ بْنَ الْحُسَيْنِ علیه السلام مَا ذَكَرَ لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ نِعْمَةً عَلَيْهِ إِلَّا سَجَدَ وَ لَا قَرَأَ آيَةً مِنْ كِتَابِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فِيهَا سُجُودٌ إِلَّا سَجَدَ وَ لَا دَفَعَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَنْهُ سُوءً يَخْشَاهُ أَوْ كَيْدَ كَائِدٍ إِلَّا سَجَدَ وَ لَا فَرَغَ مِنْ صَلَاةٍ مَفْرُوضَةٍ إِلَّا سَجَدَ وَ لَا وُفِّقَ لِإِصْلَاحٍ بَيْنَ اثْنَيْنِ إِلَّا سَجَدَ وَ كَانَ أَثَرُ السُّجُودِ فِي جَمِيعِ مَوَاضِعِ سُجُودِهِ فَسُمِّيَ السَّجَّادَ لِذَلِكَ؛ (1) پدرم علي بن الحسين علیه السلام نعمتي از نعمتهاي خدا را ذكر نمي فرمود؛ مگر آنكه سجده مي نمود و آيه اي از آيات كتاب خداي عزّ و جلّ را كه در آن سجود بود، قرائت نمي كرد؛ مگر آنكه به سجد مي رفت و حقّ تعالي از آن حضرت بدي را كه از آن خوف داشت يا كيد و حيله حيله گري را دفع نمي فرمود؛ مگر آنكه به شكرانه اش سجده مي فرمود و اثر سجده در تمام م واضع سجود آن حضرت ظاهر و آشكار بود، براي همين به «سجاد» موسوم گشت.»

زين العابدين؛ زينت عبادتگران
رسول خدا صلی الله علیه وآله فرمود: «هر گاه قيامت بپا شود، منادي ندا مي كند: كجا است زين العابدين؟ پس گويا من به فرزندم علي بن الحسين بن علي بن ابي طالب علیه السلام مي نگرم و مي بينم كه از بين صفوف گام بر مي دارد و در مقابل جمعيت، در عرصات محشر حاضر مي شود.» (2)

سرآمد نيايشگران
«طاووس يماني» مي گويد: «حضرت علي بن الحسين علیه السلام را ديدم كه از وقت عشا تا سحر به دور خانه خدا طواف مي كرد و به عبادت مشغول بود، و چون خلوت شد و كسي را نديد، به آسمان نگريست و گفت: خدايا! ستارگان در افق ناپديد شده اند و چشمان مردم به خواب رفته، و درهاي تو بر روي درخواست كنندگان گشوده است.
طاووس - كه جمله هاي زيادي در اين زمينه از مناجاتهاي خاضعانه و عابدانه آن حضرت نقل مي كند ـ مي گويد: امام چند بار در خلال مناجات خويش گريست، سپس به خاك افتاد و بر زمين سجده كرد، من نزديك رفتم... برخاست، نشست و فرمود: كيست كه مرا از ياد پروردگارم مشغول ساخت؟ عرض كردم: من طاووس هستم اي پسر پيامبر! علت اين زاري و بي تابي چيست؟ ما بايد چنين كنيم كه گناهكار و خطا پيشه ايم... شما چرا با اين نسبت شريف و پيوند عالي در وحشت و هراس هستيد؟ به من نگريست و فرمود: نه ، نه، اي طاووس! سخن نسب را كنار بگذار. خدا بهشت را براي كسي آفريده است كه مطيع و نيكوكار باشد؛ هرچند غلامي سياه چهره باشد؛ و آتش را آفريده است براي كسي كه نافرماني كند؛ ولو آقازاده اي از قريش باشد. مگر نشنيده اي سخن خداي تعالي را: «وقتي كه در صور دميده شود، نسبتها منتفي است و از يكديگر پرسش نمي كنند.»؟ به خدا قسم! فردا تو را سود نمي دهد؛ مگر عمل صالحي كه امروز پيش مي فرستي.» (3)

پی نوشت:

1) علل الشرايع، شيخ صدوق، نشر مكتب الحيدرية، نجف، 1386 ه‍. ق، ج 1، ص 751.
2) همان، ص 743.
3) مجموعه آثار، شهيد مطهري، نشر صدرا، ج 1، ص 333، به نقل از بحار الانوار، ج 1، ص25.
منبع : ماهنامه اطلاع رسانی، پژوهشی، آموزشی مبلغان شماره145.

نوشتن نظر

طرح روز

جستجو

جدیدترین نظرات

اوقات شرعی