سهم امام چقدر است؟
موقعیت شما: موعود»مطالعات فرهنگی»مقالات مطالعات فرهنگی»رسانه ها»سهم امام چقدر است؟

سهم امام چقدر است؟

يكشنبه ۱۹ تیر ۱۳۹۰ ساعت ۲۰:۲۲
امتیاز این گزینه
(3 آرا)
با نگاهی گذرا به فهرست و میزان زمان پخش برنامه‌های مختلف رسانۀ ملّی و نیز فهرستی از مطالب گوناگون منتشر شده در رسانه‌های مکتوب، به خوبی می‌توان به نکتۀ بسیار مهم و متأسّفانه دردناکی پی برد و آن نکته چیزی نیست، جز غفلت ما از ذکر و یاد واسطۀ فیض پروردگار، حضرت صاحب الزّمان، ارواحنا له الفداء. به واقع گویا جایگاه و مقام آن عزیز یگانه را فراموش کرده‌ایم که به هر موضوع ریز و درشت و بعضاً نه چندان مهم می‌پردازیم؛ ولی با فراغ بال در رسانه‌ها، مثل سایر صحنه‌های حیاتمان از یاد و ذکر ایشان غافلیم و گویا عادت کرده‌ایم هر کجا کم آوردیم، از سهم این برنامه‌ها و مطالب کوتاه که یک میلیونیوم ساعت از حجم کلّیۀ برنامه‌های فرهنگی رسانه‌های رسمی و غیررسمی هم نمی‌شود، کم کنیم.

 

 

این عمل از دو حال خارج نیست، یا شأن موضوع و مطلب (مهدویّت) را اسفل و کم اهمّیت‌تر از سایر موضوعات، همچون تاسوعا و عید نوروز و... فرض کرده‌ایم یا آنکه مجموع ایّام و آنات و حوادث و رخدادهای ماضی و مستقبل را منفک و مستقل از آنچه که در دایرۀ گفت‌وگوهای ولایی مهدوی قابل شناسایی است، فرض کرده‌ایم وگرنه من دلیل روشن و قابل دفاعی برای این کم گذاشتن‌ها نمی‌شناسم.

از همین جا است که خواستم خودم و دوستانم را متذکّر این معنا شوم و از زبان حضرات معصومان(ع) عرض کنم که:
«دنیا و هر چه در آن است، متعلّق به خدا، رسولش و ما، اهل‌بیت است.»

این کلام حضرت اباعبدالله، امام صادق(ع) است که خلق مسلمان را متذکّر می‌شوند:
«هر که چیزی از مال دنیا به دست آورد، باید تقوا پیشه کند و حقّ خدا، رسول خدا و اهل بیت(ع) را بدهد، مباد که مستوجب و مستحقّ بیزاری آنان شود.»1

به هر دلیل و حکمت، عادت کرده‌ایم که سهم امام را تنها از خمس اموال منقول و غیرمنقول محاسبه کنیم؛ در حالی که با صد تدبیر و حیله هم از ادای آن حدّاقل می‌گریزیم؛ در حالی که در نزد آبرو، اعتبار، قلم، وقت ما و برنامه‌های رسانه‌ای رسمی و غیررسمی ما سهم بزرگی از حقّ امام باقی است که الزاماً باید پرداخته شود.

مگر نخوانده و نشنیده‌ایم این فراز دعای «عدیله» را که می‌فرماید:
«امام، آن کسی است که «بِبقائِهِ بَقیّتُ الدُّنیا، بِیمنِه رزق الوری، و بوجودِهِ ثَبتّتِ الأرضِ و السَماء؛ به حضور اوست که دنیا باقی است و به وجود او و برکت اوست که رزق و روزیِ آفریده‌ها می‌رسد و به وجود اوست که زمین و آسمان ثابت مانده است.»

به قول شاعری:
می‌تراود از تو بوی زندگی            هست لبریزت سبوی زندگی
روح آبیِ تو سرشار خدا            خندۀ زیبا به روی زندگی
امام صادق(ع) می‌فرمایند:
«ما اهل بیت(ع)، آن نعمتی هستیم که خدا به سبب ما بندگان را نعمت داده است و این نعمتی است که منقطع نمی‌شود و خداوند از حقّ این نعمتی که به ایشان ارزانی داشته، سؤال خواهد کرد.»2

هر آنچه که خیر و برکت و توفیق و روزی است از مسیر امام، به واسطۀ امام و به اذن امام عصر(عج) به ما رسیده است. صاحب نعمتی که می‌بایست در صدر و ذیل تمامی سخنان، برنامه‌ها، بزرگداشت‌ها، اعیاد و ایّام از ایشان یاد شود و به واسطه‌اش خداوند را شکر گوییم. مباد که با ناسپاسی نعمت را بدل به نقمت کنیم؛ در حالی که مهربان‌ترین مهربان عالم است.

امام علی(ع) خطاب به رمیله فرمودند:
«هیچ مؤمنی بیمار نمی‌شود؛ مگر اینکه ما هم به خاطر او بیمار می‌شویم و هیچ مؤمنی غمگین نمی‌شود؛ مگر اینکه ما هم در غم او غمگین می‌شویم و هیچ دعایی نمی‌کند؛ مگر آنکه ما به دعای او آمین می‌گوییم و سکوت نمی‌کند؛ مگر آنکه ما برایش دعا می‌کنیم.»3

در تندباد حوادث و فتنه‌های آخرالزّمانی که هر دم رو به فزونی است و در میان حملات جنود ابلیسی که از فراز و فرودمان هر لحظه، چون طوفان حمله می‌آورند، چه کسی است که پناه امن و حصن حصین باشد؟ گویا خود را ایمن شناخته‌ایم یا پناهگاهی امن‌تر یافته‌ایم وگرنه چرا چنین ... ؟

این سخن جز آن است که امروزه روز، تنها با رویکرد مهدوی می‌توان به تفسیر و رمزگشایی از همۀ حوادث و رخدادهای سیاسی، طبیعی، اجتماعی و حتّی فرهنگی در سطح کلان و خرد پرداخت.

امام باقر(ع) فرمودند:
«مهدی از همۀ شما بیشتر مردمان را پناه می‌دهد و از همۀ شما علمش افزون‌تر است و از همه رحمت و لطفش فراگیرتر.»

اگر چنین نبود، در آن سحرگاه و در سرداب مقدّس این مناجات، چنان که سیّد بن طاووس نقل کرده است، از ایشان شنیده نمی‌شد:

«خداوندا! شیعیان ما از پرتو انوار ما خلق شده‌اند و از زیادۀ گِل ما سرشته گردیده‌اند، آنها گناهان زیادی به اتّکای محبّت ما و ولایت ما مرتکب شده‌اند، اگر گناهان آنها در ارتباط با توست، از آنها درگذر که ما نسبت به حقّ خود اظهار رضایت کرده‌ایم و آنچه از گناهان در ارتباط با خودشان و مردم است، خودت بین آنها اصلاح کن و از خمس که حقّ من است به آنها بده تا راضی شوند و آنها را از آتش نجات بده و با دشمنان ما در سخط خود جمع نفرما.»4

هیهات! ندانستیم که به قول امام حسن عسکری(ع)، یتیم‌تر از هر یتیم آن کسی است که از امامش دور افتاده و قادر نیست او را بیابد و نمی‌داند احکام دینش را چه سازد و از کجا حاصل کند.

خودم و شما را متذکّر این همه غفلت می‌شوم و دعوت می‌کنم به ادای حقّ امام و تجدید عهد با امام، چنان که در نامه‌ای به شیخ مفید(ره) فرمودند:

«اگر شیعیان ما که خداوند توفیق طاعتشان دهد، به عهدی که با ما داشتند وفا می‌کردند، همانا فیض دیدار ما از آنان سلب نمی‌شد.»5

ماهنامه موعود شماره 122

پی‌نوشت‌ها:
1. اصول کافی، کتاب حجّت، ج 2.
2. نورالثّقلین، ج 5، ص 663.
3. بحارالأنوار، ج 26، باب 9، ص 140.
4. کمال الدّین و تمام النّعمه، ج 2، ص 149.
5. احتجاج طبرسی، ج 2، ص 498؛ تحفۀ امام مهدی(ع)، ص 129.
تاریخ آخرین به روز رسانی يكشنبه ۱۹ تیر ۱۳۹۰ ساعت ۲۰:۳۹

3 نظر

  • لینک نظر مرجع کتاب های فراماسونری چهارشنبه ۲۹ تیر ۱۳۹۰ ساعت ۰۷:۳۸ نوشته شده توسط مرجع کتاب های فراماسونری

    این درد دل همه ماست واقعا صدا وسیما بی صاحب رها شده و اصلا نظارتی نیست البته از مدیران کم سواد انتظاری بیش از این نمی شود داشت

  • لینک نظر msvf شنبه ۲۵ تیر ۱۳۹۰ ساعت ۰۸:۳۶ نوشته شده توسط msvf

    با سلام
    ممنون از مطلب و مطالب خوبتون.
    درباره تلویزیون و ماهواره یک مقایسه ساده وجود داره:
    برنامه های ماهواره دارای جذابیت بالا اما در کنار جذابیتشان اثرات منفی و زهر خود را به مخاطب القا میکنند.
    صدا و سیما هم دارای اثرات و نکات مثبتی بالقوه میباشد اما به دلیل جذابیت کم هنوز نتوانسته به طور راضی کننده ای جذی مخاطب کند. به خاطر همین است که پشت بام های ما مملو از دیش های ماهواره میباشد.
    در چنین شرایط تصمیم به جمع آوری دیش ها میکنند. البته این تصمیم خوب است اما با تکنولوژی روز میتوان ماهواره را بدون دیش هم دید.
    ما باید آنچنان جذب مخاطب کنیم که مردم دیگر به سوی ماهواره و برنامه های آن نروند. من نمیدانم روند این همه مشکلات و حملات دشمن از همه سو به سوی مسلمانان و ما تا کی ادامه داره و بی توجهی و غفلت مسئولان تا به کی؟
    اما نهایتش به نفع ماست و به ضرر دشمنان. ولی تا رسیدن به نهایت مطلوب چقدر قربانی میدهیم و چقدر مورد تخریب قرار میگیریم؛ خدا میداند.

  • لینک نظر rock59@gmail.com دوشنبه ۲۰ تیر ۱۳۹۰ ساعت ۲۲:۳۶ نوشته شده توسط rock59@gmail.com

    ُسلام
    ممنون از این مقاله ی خوبتون . امیدوارم نظرمو درج کنید.
    متاسفانه رسانه ی ملی تبدیل شده به ابزار ترویج خشونت و تجمل گرایی. رسانه ی دولتی که از بیت المال بودجه می گیره که دانشگاه باشه ، ساعتها از وقت عزیز مردم رو صرف نمایش تبلیغات میکنه و این تبلیغات هم طوری ساخته میشن که در کنار تبلیغ یک کالای ساده در یک آگهی ، همزمان دهها کالای دیگر و کلا یک سبک زندگی اشرافی رو هم تبلیغ می کنه که واقعا جای تاسف داره. بطور مثال برای تبلیغ یک سرویس جدید بانکی یا مخابراتی ، یک زوج جوان نشون داده میشه در یک خانه ی مجلل !!!
    اونوقت میگن چرا توقعات بالا رفته و ازدواج کم شده یا طلاق زیاد شده !!!
    از نمایش فیلمهای خشن شرقی و غربی که انواع و اقسام خشونت رو هر روز به روح و ذهن کودکان و نوجوانان کشور امام زمان تزریق میکنن هم که بهتره بگذریم !
    راستی از سریال های به اصطلاح طنزی هم که در اونها نیش زذن و طعنه و کنایه زدن رو به بهترین وجه آموزش میدن هم نباید گذشت که یکی از اونها هم اینروزها بازار داغی داره و بطور مثال یه خانم دکتر به بیمار سابقش چنان نیش و طعنه و کنایه میزنه که نگو و نپرس که حالا مثلا میخاد آدمو بخندونه
    ای مرده شور ببره این طنزو که اینطوری میخاد بینندشو بخندونه !!!
    خلاصه آقا دلمون پره و دل آقامون از ما پر تر
    . آقا جون بیا که دلمون خونه از این به اصطلاح دانشگاه

نوشتن نظر