از آب
 سر ريز كن
 راه مار پيچ شب
 قصه ناتمام خود را به برق چشمى فروخت
 خورشيد سرك مى‏كشد
و ماه
بى‏تاب از آنهمه حضور
 گريزهاى خود را
 - شادمانه
 در جويبار غدير مى‏ريزد.
 برخيز و به جامه سادگى درآ
 تن پوش تنديسها را
از مادر بخواه
 و به همت صدايى كه فقط از مناره شرق
 توان شنيد
 كوچه باغهاى شهر را
 از كودكيهاى خود آكنده كن

 كوهها
بلند و سبز
كوتاه و خاكسترى
 همه در يك شمايل خيره‏اند
 اگر تشنگى را ديده بودى
 و مى‏دانستى
كه جرعه او درياست
 هرگز به هرزه آبى كه از آهن مى‏چكد
 دامن خود را تر نمى‏كردى

 عمرى است كه نماز
 گرسنه سلامى است كه او را در ميانه مكه و مدينه
- غدير
 شنيده بود

 يار غارى داشت
 كه با آن
 هر شب
 به آسمانها مى‏خنديد
 و قطره‏هاى چشم يار غديرى خود را
 كابين ناز دانه‏هاى سيادت مى‏كرد
 عمرى است كه نماز
خنده و گريه را فراموش كرده بود
و نمى‏دانست از خنده تا گريه، راه چند است
 بر آسمان مى‏خنديد
و بر شب بوها مى‏گريست
 و ميان آن خنده و گريه
 بر يتيمى خود بوسه حيرت مى‏زد
 و از خوش بختى لاله‏ها كنايه مى‏ساخت
 محراب نقره فامى داشت
كه مانند بيدهاى جوان
از كناره تيرى چوبين سرزده بود
 بهار شاعران، نه
بهار بيدهاى جوان
 كه پيوندى لحظه‏هاى غديرند

 ستاره دنباله دار ولايت
 اينك
 به برج ميزان رسيده است
 و مؤذن سبز پوش ابر آشيان
 انگشت ايماى خود را
در كمان آسمان رها مى‏كند و بوى خوب عشق را مى‏پراكند

 بى نگاه تو
 كه غدير را آبيارى كرد و
 مكه و مدينه را در كوفه جا داد
 نماز در خانه سالمندان، غبار صندوقهاى خاطرات تلخ زندگى است
 بى ركوع تو
 زكات، قد نيفراشت و سجده از خاك سر بر نداشت
 و بى سلام تو
 هيچ نمازى به دار السلام موعود راه نبرد.
 پيچك نماز
 قائمه‏اى خوش قوارتر از ذوالفقار تو نيافت
 و سجده
پناهگاهى با طراوت‏تر از غدير نجست
 در قنوت تو، چه ديدند ستاره‏ها
 كه دانه دانه بر آن ريختند؟
كفشهاى وصله‏دار تو
 هر بدعتى را از دين سترد
و دلواژه‏هاى بلاغتت
مشق هر شب سوسنهاست

 اى آواز خدا!
 به آنكه برايت تازيانه خورد
 سوگند
كه هيچ نگاهى
 عرق گل را
 جز در نيايش تو نخواهد يافت
 و من با شكوه‏ترين پند توام
 در نماز مردگان نيز
 سر بر خاك كوفه
 نخواهم گذاشت.

 

ماهنامه موعود شماره 13