سلمان هراتى
زمين فقط پنج تابستان به عدالت تن داد و سبزى اين سالها تتمه آن جويبار بزرگ است كه از سرچشمه ناپيدايى جوشيد وگرنه خاك را بى تو جرات آبادانى نيست تو را با ديدنيهاى مانوس مى سنجم من اگر مى دانستم پشت آسمان چيست تو همانى تو آن بهار ناتمامى كه زمين عقيم ديگر هيچگاه به اين تجربت سبز تن نداد آن يكبار نيز در ظرف تنگ فهم او نگنجيدى شب و روز بى قرارى پلكهاى توست وگرنه خورشيد به نورافشانى خود اميدوار نيست صبح انعكاس لبخند توست كه دم مرگ به جاى آوردى آن قسمت از زمين كه نام تو را نبرد يخبندان است اى پهناورى كه عشق و شمشير را به يك بستر آوردى دنيا نمى تواند بداند تو كيستى



 

ماهنامه موعود شماره 13