در مورد امام زمان(ع) در روايات آمده است كه: «يحكم بحكم داوود؛ با حكم حضرت داوود (ع) حكم مي‌كند». حضرت داوود حكم غيبي صادر مي‌كرد و به شواهد و ادلّه وابسته نبود. در زمان حضرت داوود شخص فقيري مدت‌ها از خداوند رزق حلالي مي‌طلبيد. روزي گاوي در خانة او را شكست و داخل شد. او هم بر اين اساس كه دعايش مستجاب شده است گاو را سربريد و گوشت آن را كباب كرد و با خانواده اش خوردند.

صاحب گاو كه به دنبال گاوش مي‌گشت فهميد كه آن شخص فقير گاو را كشته و مصرف كرده است. او را نزد حضرت داوود برد و حضرت داوود از آن شخص فقير علّت كارش را پرسيد: او هم گفت من هفت سال بود كه دعا مي‌كردم خدا رزق حلالي مرحمت كند، وقتي گاو در را شكست و داخل شد به خود گفتم دعايم مستجاب شده است؛ لذا آن را سر بريدم و با خانواده ام خورديم.

حضرت داوود به صاحب گاو فرمود: «از شكايتت صرف نظر كن». صاحب گاو عصباني شد و اعتراض كرد كه اين چه نحو قضاوت كردن است. حضرت داوود به او فرمود: «علاوه بر آن، نصف دارائي ات را هم به او بده». صاحب گاو هم به شدت برآشفت. حضرت داوود فرمود: «تمام دارائي ات را به او بده». در بين مردم در اثر اين حكم سر و صدا بلند شد. حضرت داوود همراه با مردم بر سر قبر پدر كسي كه گاو را كشته بود، حاضر شد و او را زنده كرد و علت مرگش را از او جويا شد. او گفت: پدر اين صاحب گاو، غلام من بود. او مرا كشت و تمام دارائي ام را هم تصاحب كرد. در نتيجه روشن شد علاوه بر اينكه تمام دارائي صاحب گاو متعلق به آن شخص فقير است، خود صاحب گاو و فرزندانش هم بچه‌هاي غلام پدر او هستند و متعلق به او مي‌باشند، امام زمان(ع) هم اين گونه حكم مي‌كند.
٭ مصباح الهدي؛ مجموعه جلسات مرحوم دولابي

ماهنامه موعود شماره 106