پس از وفات پيامبر، هنگامى كه اغلب انصار و مهاجرين در سقيفه جمع شده بودند تا ابوبكر را به خلافت‏برگزينند، عده‏اى نزد على رفتند كه چرا قيام نمى‏كنيد و حق خود را نمى‏گيريد؟ چرا از زير بار مسؤوليت‏شانه خالى مى‏كنيد؟ حضرت در جواب آنها فرمود: اگر طرفداران من 25نفر مى‏شدند، قيام مى‏كردم، خلافت را به دست مى‏گرفتم و رسالت مقدس اسلامى خويش را به انجام مى‏رساندم.

على، عليه‏السلام، در 25 سالى كه مجبور شد در خانه بنشيند، قلبش جريحه‏دار بود و از ناراحتى مسلمين و شكنجه‏هايى كه بر آنان مى‏رفت، رنج مى‏كشيد. آن چنان نبود كه روزگار آرام و راحتى داشته باشد و با دل خوش در خانه بيارامد. كار ديگرى نمى‏توانست‏بكند و ناچار شد سكوت نمايد. بعد از آن هم هنگامى كه به خلافت رسيد، نزديكترين دوستان بر او شمشير كشيدند; شش هزار نفر از كسانى كه جاى سجده در پيشانى داشتند و اكثر آنان حافظ قرآن بودند به روى او شمشير كشيدند. چرا كه مردم آن روزگار ظرفيت تحمل على را نداشتند.

در زمان ما نيز درباره امام مهدى، عجل‏الله‏تعالى‏فرجه، نيز چنين حقيقتى جارى است. امام در ميان ما و مراقب اعمال و رفتار ما هستند. در احاديث‏شنيده‏ايد كه مى‏گويند313نفر از نيروهاى كاركشته متقى و پرهيزكار لازم است‏به وجود آيند تا امام ظهور بفرمايد. امام منتظر اين‏313نفر است. هر يك از اين افراد بايد فقيه و مجتهد باشند; و در روزگار ما عده فقها خيلى بيش از اين مقدار است. پس تنها فقيه و مجتهد بودن كافى نيست. بايد كسانى باشند كه در ضمن فقاهت، سياستمدار و مدير و مبارز باشند و بتوانند براحتى كشورى را اداره كنند.

در روزگار ما بايد دولتمردان ما مجتهد و متقى شوند و از سوى ديگر مجتهدين ما نيز اهل مبارزه و دولتمدارى و مديريت گردند;313نفرى كه داراى تمام خصوصيات لازم براى اداره يك كشور باشند. هنگامى كه اينان به وجود آيند، حضرت حجت، عجل‏الله‏تعالى‏فرجه، ظهور مى‏فرمايند و به كمك آنان دنيا را پر از عدل و داد مى‏كنند; آن زمان است كه فرياد او از مكه بلند مى‏شود; به خانه كعبه تكيه مى‏كند و بانگ برمى‏آورد:

«انا القائم المنتقم‏»، و نداى او در سراسر دنيا منعكس مى‏شود. مشتاقان راهش از همه سوى جهان به او روى مى‏آورند. البته اين‏313نفر نيروهاى اداره‏كننده هستند و اين بدان معنا نيست كه طرفداران او فقط همين عده‏اند. در آن روزگار همه مردم، محرومان و مستضعفان به درجه‏اى از رشد و آگاهى مى‏رسند كه نور وجود امام را لمس مى‏كنند و مثل پروانه گرد شمع وجودش مى‏گردند. در آن هنگام ديگر مردم از تمام نظامهاى موجود خسته شده‏اند، از همه طاغوتها بريده‏اند و آمادگى دارند كه خود را در اختيار حجت‏حق قرار دهند و با تمام وجود در راهش فداكارى كنند; بجز عده‏اى قليل كه همان مستكبران باشند، بقيه جهانيان نداى او را لبيك مى‏گويند و به دنبال او مى‏روند.

همان طور كه گفتم امام زمان، عليه‏السلام، نمى‏آيد كه همه مردم را از دم تيغ بگذراند. اگر قرار بر اين بود كه بلايى از آسمان نازل شود و تمام دشمنان خدا را نابود كند، در قدرت پروردگار بود كه هر لحظه اراده بفرمايد اين كار را انجام دهد. (همچنان كه در زمان حضرت موسى و حضرت نوح انجام داد.) اما اراده خداوند بر اين نيست. خداوند مى‏خواهد مردم را هدايت و ارشاد كند و تغيير و تحول در نفوس آنان به وجود آورد. و همه اين مبارزات و انقلابها هم براى همين صورت مى‏گيرد; چرا كه اگر قرار بود خداوند يا امام حجت، عليه‏السلام، همه مخالفان را نابود كند، آنگاه وظيفه‏313نفر چه مى‏شد؟ آنها كار بزرگى انجام نمى‏دادند. در حال حاضر اگر در كشور ما يا در دنياى ما دشمنانى مثل ابرقدرتها و صهيونيستها و طاغوتها نبودند، انقلاب اسلامى ارزش چندانى نداشت. انقلاب ما آنگاه ارزش خود را نشان مى‏دهد كه در برابر عظيم ترين قدرتهاى شيطانى مى‏ايستد، با آنها مبارزه مى‏كند و رسالت اسلامى خود را به جهانيان ارايه مى‏نمايد. در اين صورت است كه فداكاريهاى ما ارزش پيدا مى‏كند.