يكي از وظايفي كه به تصريح روايات، در دوران غيبت بر عهدة شيعيان و منتظران فرج قائم آل محمّد(ص) است، كسب آمادگي‌هاي نظامي و مهيّا كردن تسليحات مناسب هر عصر براي ياري و نصرت امام غايب است، چنان‌كه در روايتي كه نعماني به سند خود از امام صادق(ع) نقل كرده آمده است:

«هر يك از شما بايد كه براي خروج حضرت قائم(ع) [سلاحي] مهيّا كند. هر چند كه يك تير باشد، كه خداي تعالي هر گاه بداند كه كسي چنين نيّتي دارد اميدوارم عمرش را طولاني كند تا آن حضرت را درك كند [و از ياران و همراهانش قرار گيرد]».1

در روايت ديگري مرحوم كليني به سند خود از امام ابوالحسن [موسي كاظم(ع)] نقل مي‌كند كه:
«... هر كس اسبي را به انتظار امر ما نگاه دارد و به سبب آن دشمنان ما را خشمگين سازد در حالي كه به ما منسوب باشد، خداوند روزي‌اش را فراخ گرداند و شرح صدر به او عطا كند و به آرزويش برساند و يار بر حوائجش باشد».2

همچنين مرحوم كليني در «روضة كافي» از ابوعبدالله جعفي روايتي را نقل مي‌كند كه توجّه به مفّاد آن بسيار مفيد است: «حضرت ابوجعفر امام باقر(ع)، به من فرمودند: منتهاي زمان مرابطه (مرزداري)4 نزد شما چند روز است؟ عرضه داشتم: چهل روز، فرمودند: ولي مرابطة ما مرابطه‌اي است كه هميشه هست...».3

ماهنامه موعود شماره 102

پي‌نوشت‌ها:
1. نعماني، كتاب الغيبـة، ص320، ح10.
2. كليني، الكافي، ج6، ص535، ح1.
3. همان، ج8، ص381، ح576.
4. مرابطه در اين روايت به معناي ارادة انتظار فرج در تمام ساعات شبانه روز است، همچنان‌كه در بعضي از روايات نيز به اين معنا اشاره شده است، نه مرابطة مصطلح در فقه.