از على نقل است كان روح روان
 غسل چون مى داد زهراى جوان
 امر مى فرمود طفلان را به خواب
 تا نيفتد كودكان را اضطراب
 آنچنان گويى كه مادر خفته است
يا مگر دخت پيمبر خفته است
 تا حسين از سر نگيرد ناله را
خود ز مژگان حسن دنباله را
 الغرض تا نوبت بازو رسيد
 غسل زهرا چون كه بر پهلو رسيد
 شير يزدان ناله اى جانكاه كر
د آنچنان كه كودكان آگاه كر
د كآى ماه من به ابرويت قسم
بر كبوديهاى بازويت قسم
 گفت اسما: كاى ولى روزگار
 كز تو روشن شد ز انجم شام تار
 تو سفارش مى كنى ما را به صب
ر ليك خود گريان به زهرا همچو اب
ر گفت اسما را شه عاليجناب
با دل نالان و با چشم پر آب
 كآى اسما شرم دارم من ز دوست
 زين كبوديها كه بر بازوى اوست
 مى زند چون حلقه در چوب من
آه اسما پهلوى محبوب من
 شرم دارم زين سبب از روى او
 چون نديدم تا كنون بازوى او
 داغ زهرايم ز نو در جان فزود
 كين كبوديها ز من پنهان نمود
 آه اسما دست يارم را ببين
واى پهلوى نگارم را ببين
 پهلوى در مانده اى اى واى من
 آه اى صديقه كبراى من.

احمد عزيزى

 

ماهنامه موعود شماره 15