مهدى فاطمه، عليهاالسلام، چقدر دلم براى لحظه هاى آمدنت تنگ شده است.

اى كاش مى آمدى و بر شنزار قلبم مى باريدى.

اين روزها كه پرنده كوچك حرفم پشت ميله هاى سخت حنجره زندانى است اى كاش تو مى آمدى و با باريدن ابر رمت يكباره وجودم را دريايى مى كردى.

اى كاش تو مى آمدى تا گلها نفسى تازه مى كشيدند و درختها روزى هزار بار سبز مى شدند.

امروز باغ خيالم مى تپد، بيش از هميشه.

امروز دستهايم را به بوى نيايش به سوى تو دراز كرده ام و آسمان بيكرانت را بوضوح لمس مى كنم.

دستهايم تا نهايت آسمان قد مى كشند و از چشمانم، اقيانوسها جارى مى شوند.

مهدى جان! امروز عزم رويش دارم.

بذرى مى شوم و خود را در خاك پايت پنهان مى كنم.

مى روم سنگها را در هم مى شكنم و تا سبزترين نقطه هستى بالا مى روم.

بهاران آرام آرام در برگهايم مى خزند و ساقه هايم عاشقانه تو را فرياد مى زنند.

غروب، عطر تو در كوچه پس كوچه هاى غبارآلود دلم مى پيچد و كوچه هاى خاك گرفته ام از بوى خوش تو سرشار مى شود.

على اكبر منجذب - شيراز

 

ماهنامه موعود شماره 16