مادر كاروانسالار عشق
مريم از يك نسبت عيسى عزيز از سه نسبت حضرت زهرا عزيز نور چشم رحمة العالمين آن امام اولين و آخرين آنكه جان در پيكر گيتى دميد روزگار تازه آيين آفريد بانوى آن تاجدار هل اتى مرتضى مشكل گشا شير خدا پادشاه و كلبه اى ايوان او يك حسام و يك زره سامان او ما در آن مركز پرگار عشق ما در آن كاروانسالار عشق آن يكى شمع شبستان حرم حافظ جمعيت خيرالامم تا نشيند آتش پيكار و كين پشت پا زد بر سر تاج و نگين وان دگر مولاى ابرار جهان قوت بازوى احرار جهان در نواى زندگى سوز از حسين اهل حق حريت آموز از حسين سيرت فرزندها از امهات جوهر صدق و صفا از امهات بهر محتاجى دلش آن گونه سوخت با يهودى چادر خود را فروخت نورى و هم آتشى فرمانبرش گم رضايش، در رضاى شوهرش آن ادب پرورده صبر و رضا آسيا گردان و لب قرآن سرا گريه هاى او ز بالين بى نياز گوهر افشاندى به دامان نماز اشك او برچيد جبريل از زمين همچو شبنم ريخت بر عرش برين رشته آيين حق زنجير پاست پاس فرمان جناب مصطفى است ور نه گرد تربتش گرديدمى سجده ها بر خاك او پاشيدمى
اقبال لاهورى

زيور تاج امامت
مصطفى تاج است و حيدر تاجدار فاطمه گوهر سبطين احمد، گوشوار فاطمه ايزد يكتا به طاق عرش اعلى برنگاشت نام پاك و عزت و شان و وقار فاطمه پيش سرو قامتش شرمنده طوباى بهشت عرشيان تكبيرگويان بر شعار فاطمه آسمان را دامن از در و گهر پر كرده اند تا شبى از شوق گرداند نثار فاطمه تا ابد گردد مشام اهل جنت مشكبو زلف حورالعين گر افشاند غبار فاطمه معدن در ولايت منبع فيض خدا در شفاعت عالمى چشم انتظار فاطمه صد تبارك گفت نقاش ازل چون برنگاشت طلعت زيبا و زلف مشكبار فاطمه زيور تاج امامت زيب شاهان وجود گوهر زهرا و در شاهوار فاطمه طاهر طهر مطهر ظل نور لم يزل آيت تطهير نازل شد به دار فاطمه زد «الهى » چنگ در دامان عصمت كز نشاط مست ناب كوثر است از جويبار فاطمه
مهدى الهى قمشه اى

ابر رحمت
اى روشن از فروغ رخت آفتابها خاك تو از نفوس فلك برده آبها اى مانده در مقابل راز وجود تو مكتوب اشتياق عقول از جوابها سهم مناقب توبه ديوان روزگار بيرون ز مرز حوصله حجم بابها درك محامد تو، به جان، نشئه بخش تر از انتشار گرمى موج شرابها افواج خنگ انجم هفت آسمان، به شوق در امتثال امر تو، پا در ركابها بهت غياب جسم تو اى روح سرمدى سنگين تر از خروج روانها به خوابها گيرد ز جذبه تو به درياى عاشقى ابعاد ساحرانه توفان حبابها آنجا كه باغ حاجت عالم در انتظار سيماى شاهدان سخن در نقابها گر لمعه اى نسيم تو بر بوستان وزد گل از جنون به شعله دراند حجابها در كارگاه غامض خلقت، محال نيست بيرون ز اقتدار شعور و حسابها هم شعله ور در آتش عشقت، رقاع ياس هم شسته از اميد تو لوح سرابها معمور از عبور خيالت، قصور جان آباد از شكوه جمالت، خرابها مهر تو شافع همه در روز رستخيز ياد تو رافع الم و اضطرابها آن كس كه ملتجى نشود بر شفاعتت جانش قرين بيم خدنگ عذابها وان كس به ابر رحمت عام تو معتقد خاكش مصون ز دغدغه التهابها از حكمت تو، باز طريق مباحثات وز منطق تو، برزخ شك، بسته بابها اى سينه از صفاى تو آيينه بهشت وى عطر ناب ياد تو رشك گلابها ميراث جاودانى ات - اسلام - خلق را تا حشر، رهنمون به طريق صوابها «قرآن » به پاسدارى شمشير نام توست سلطان بى منازع ملك كتابها منظومه مبارك اسلاف عاليت بر وادى ظلام بشر آفتابها دارم ز داغ شنعت اين قرن هولناك اى نور رستگارى انسان، عذابها كوچكترم اگر چه در اقليم مدح تو تا بر توام سزا بود اذن خطابها درياب حال امت مسلم، كه در جهان با خون، به چهره بسته ز غيرت خضابها
بهمن صالحى

اى غايب
اى غايبى كه در همه جا انتظار توست اى قائمى كه آل محمد تبار توست تعجيل كن!زچهره برافكن نقاب را اى صاحب الزمان كه عدالت شعار توست
كامران شرفشاهى

 

ماهنامه موعود شماره 16