از جمله تكاليف مردمان در غيبت امام زمان، عجل الله تعالى فرجه، دعا كردن است كه خداى تعالى تو را از جمله دوستان و شيعيان و ملتزمان ركاب آن حضرت، ارواحنافداه، در زمان رجعت و ظهور قرار بدهد، چنان كه در دعاى عهد بعد از نماز صبح بر آن تاكيد گرديده است.

و بايد در اين دعا صادق باشى نه كاذب، و به مجرد زبان و عبارت پردازى نباشد و همانند كسانى نباشى كه سيد بن طاووس، رحمة الله عليه، درباره آنان مى گويد: «من به برخى از مدعيان عشق و محبت والاى امام عصر، عليه السلام، گفتم: اگر روزى هزار اشرفى مستمرى داشته باشى و بگويند امام زمانت قرار است ظاهر شود و اين پول از تو خواهد شد; در اين صورت تو خواستار چه خواهى بود؟ امام زمانت ظاهر شود يا مستمرى ات ادامه يابد؟»اگر احساس مى كنى آن اخلاص و اعتقاد و محبت لازم را ندارى كه از عاشقان راستين مولايت باشى و ظهور امام خويش را در هر حال واقعا از خداوند متعال با تمام وجود درخواست كنى، حتى اگر به زيانت نيز تمام شود، باز هم نبايد مايوس شوى و ترك اين آداب و اعمال نمايى و از دعاى ظهور و فرج مولايت غفلت ورزى.

بلكه بايد همواره از خداى تعالى مسئلت كنى كه تو را در زمره آنان قرار دهد كه در برابر مولاى خويش صاحب رضا و تسليم اند.

آرى حتى اگر فقط به زبان نيز بتوانى در مقام دعا و ثنا و اظهار بندگى و چاكرى برآيى - كه در دل دوست به صد حيله رهى بايد كرد - شايد نورانيت اين كلمات و توسلات برايت رهى بگشايد و روزنه اى به سوى دوست باز نمايد و تو را كم كم به كويش كشاند. ان شاءالله

با استفاده از كتاب: پيوند معنوى با ساحت قدس مهدوى، على اكبر صدرالاسلام همدانى.

 

مجله موعود شماره 18