2- على صالح اهل ايمان
از ديگر آياتى كه در شأن اميرمؤمنان على، عليه السلام، نازل شده، آيه شريفه زير است:
فانّ الله هو مولاه و جبريل و صالح المؤمنين و الملائكة بعد ذلك ظهير
اگر براى آزارش همدست شويد، خدا ياور اوست و نيز جبرئيل و مؤمنان شايسته و فرشتگان از آن پس ياور او خواهند بود.
به طريق شيعه و اهل سنت روايت شده كه در اين آيه مراد از »صالح المؤمنين« على بن ابى طالب، عليه السلام، است.
از جمله در روايتى كه از امام باقر، عليه السلام، نقل شده، آمده است:
هنگامى كه اين آيه نازل شد پيامبر، صلّى اللَّه عليه وآله، فرمود: اى على تو صالح مؤمنانى.1
 همچنين از امام صادق، عليه السلام، روايت شده است كه:
رسول خدا، صلّى اللَّه عليه وآله، دو مرتبه امير مؤمنان، عليه السلام، را به يارانش معرفى كرد. يكبار به آنها فرمود: »آيا مى دانيد پس از من ولى و سرپرست شما كيست؟« آنها گفتند: »خدا و رسول او داناتر است.« ايشان فرمود: »خداوند تبارك و تعالى فرموده است: »خدا ياور اوست و نيز جبرئيل و مؤمنان شايسته«؛ يعنى اميرمؤمنان و او پس از من سرپرست شماست.« و بار دوم نيز در غدير خم فرمود: »هر كس من مولا و سرپرست اويم پس على مولاى اوست«.2
 مرحوم مجلسى پس از بيان روايات ياد شده مى فرمايد:
عبارت »صالح المؤمنين« دلالت بر اين دارد كه او (على، عليه السلام) از همه مؤمنان شايسته تر است. و اين را هم عرف و هم استعمال تأييد مى كند؛ زيرا وقتى يكى از ما مى گويد: »فلانى داناى قوم خود و يا زاهد اهل شهر خود است«، از كلام او جز اين فهميده نمى شود كه آن شخص داناترين و زاهدترين آنها است. بنابراين هنگامى كه فضل او با اين دو وجه ثابت شد عدم جواز تقديم ديگران بر او نيز ثابت مى شود، زيرا برتر داشتن كسى كه برترى ندارد زشت و ناپسند است.3

 پى نوشتها:
1. سوره تحريم (66)، آيه 4.
2. المجلسى، محمدباقر، بحارالانوار، ج36، ص30، ح8، به نقل از تفسير فرات الكوفى.
3. همان، ص29 - 30، ح7.
4. همان، ص33.