ليلا قنبرى
2. محبت

دل سراپرده محبت اوست
ديده آئينه دار طلعت اوست
بى خيالش مباد منظر چشم
زانكه اين گوشه جاى خلوت اوست
حافظ
سخن از دل بسيار شنيده ايم و از محبت و عشق. دل حرم خداوند است و جايگاه عشق به او.
چه بسيار پرسشها كه عقل از پاسخ به آنها فرو مى ماند و چه بسيار دشواريها كه هيبت عقل را مى شكند. دنيا با تكرار روز و شب چون گهواره اى انسان را به خواب مى خواند و سختيها و ناملايمات گرد اندوه بر روح و روان آدمى مى پاشد. اما آن هنگام كه شعله هاى ملكوتى عشق در دل زبانه مى كشد، گويا همه سؤالها و حيرتها را از ذهن مى زدايد و سايه هاى شبهه و ترديد را در پرتو نور خود به روشنايى بدل مى كند.
عشق به خداوند حركت را در وجودمان فزونى مى بخشد و ناملايمات و سختيها را، هر چند بزرگ، در نظرمان ناچيز مى نمايد. آرى، در پرتو چنين عشقى است كه شكوفه هاى صبر در درونمان مى شكفد و زندگى رنگى و جلوه اى نو مى يابد. و خلاصه آنكه عشق به خداوند، قطره وجودمان را به درياى بى كران وجود خداوند مى پيوندد:

چو ذرّه گرچه حقيرم ببين به دولت عشق
كه در هواى رخت چون به مهر پيوستم
حافظ
بياييد كلام نورانى اهل بيت، عليهم السلام، را شفيع دلهامان كنيم؛ باشد كه به حريم محبتش اذن حضورمان دهند.
1. امام صادق، عليه السلام، مى فرمايند:
نور محبت خدا هرگاه بر درون بنده اى بتابد، او را از هر مشغله ديگرى تهى گرداند. هر يادى جز خدا تاريكى است. دلداده خدا مخلصترين بنده خداست و راستگوترين مردمان و وفادارترين به عهد و پيمان.1
 2. امام على، عليه السلام، مى فرمايند:
اگر خدا را دوست داريد، پس محبت دنيا را از دلهايتان بيرون كنيد.2
 3. امام صادق، عليه السلام، مى فرمايند:
خداوند به موسى، عليه السلام، وحى فرمود: دروغ مى گويد آن كس كه گمان برد مرا دوست دارد اما چون شب فرا رسد چشم از عبادت من فرو بندد. مگرنه اين است كه هر دلداده اى دوست دارد با دلدار خود خلوت كند؟! هان! اى پسر عمران چون شب شود من متوجه دوستداران خود شوم و ديده دلشان را بگشايم و كيفرم را در برابر چشمانشان تجسم كنم و با من گفتگو كنند چنان كه گويى مرا مى بينند و در حضور خودم با من سخن مى گويند.3
 4. امام على، عليه السلام، مى فرمايند:
هرگاه خداوند بنده اى را گرامى دارد (دل) او را به محبت خود مشغول كند.4
 
پى نوشتها:
1. ميزان الحكمه، ج2، ص959 ،ش3153.
2. همان، ص963، ش3167.
3. همان، ص959، ش3152.
4. همان، ص957، ش3147.