فاطمه رهبرى شندى
و تو يا »بقية اللَّه«!
اى »بقيه خدا« در زمين! حبل متين، رشته پيوند آسمان و زمين! شكر و ثنا آن پروردگار مهربانى را، كه رشته پيوند خود و بندگان را هرگز از هم نگسست و با رساترين حجتها، متين ترين پيوندها را استوارى بخشيد.
اى خليفه رحمان!
پيوند اَزلى خدا و انسان، »عهد الست«، موعود و آيه اى از »وفا« مى خواست و تو يا »بقيةاللَّه«، نشان وفاى آن مهربان يارى!
بى ترديد پيمان ولايت، عهد ربوبيت، و حقيقت توحيد و وحدانيت را، عظمتى شگرف همراه بود كه جز شانه هاى استوار مؤمنان موّحد، مخلوق را توانايى تحمل آن، هرگز نبود. كه جز عارفان مؤمن نيز به نداى »اللَّه« پاسخ نگفتند. جز موحدان، مؤمن نشدند و جز صديقان، بر ايمان باقى نماندند و تو يا »بقيةاللَّه«، زيباترين مظهر اين عظمتى. بارزترين معجز وحدانيتى. نهايت علوم كامل و صراحتف برهان واضحى!
تو قرآن ناطقى. رساترين حجّت بالغى. تو »صراط مستقيم« و »نباءف عظيمى«!
هم راه روشن و هم، روشنگر راهى. اولىترين و ظاهرترين آيت خدا و هم آيات محكماتى. سوره طه، ياسين والذارياتى. طورى، عادياتى... خليفه رحمانى، قاطع ترين برهانى.
تو قطب عالم امكانى. سرور كائناتى. علت ممكنات و هادى مهدياتى.
يداللهى، ذات اللهى، روح اللهى، بقيةاللهى، نزديكتر از هركس به خود مخلوقاتى! (انا اقرب اليه من حبل الوريد)
كه مى گويد در پس پرده غيبى؟ كه از كتاب مهر و از آئين وفاى خداى رحمانف رحيم، واژه »غيبت«، براى هميشه محو است از بس كه هستى، لبريز از تجلى و حضور حق است. اگر عالَم سراسر، محضر »اللَّه« است، غيبت »بقيةاللَّه« را دگر چه معناى است؟!
تو همه حضور خدايى، جلوه و معنىف خدايى. آرى، تو را بايد به معنا و معنويت يافت. بايد به شهود بر تو رسيد. تو را بايد به تجلى انوار وجودت در دل، يافت. هميشه همره مايى، تا ابد در دل مايى.
و از اين روى، آنانكه به حضور و ظهور تو بر دل و انديشه نرسيده اند، بى گمان زنده نه كه مرده اند؛ مردگانى »كَميتَهَ الجاهليه«.
و سپاس و هزاران درود و ثنا بر حق، كه ما را لايق عهد عظماى خويش قرار داد و در اين مصافحه عاشقانه، دستهاى ما را به دست يداللهى تو پيوند داد.
يا »بقيةاللَّه«!
نگاهمان بر آستان منور احمدى، علوى، زهروى، مهدوى و سروَريت؛ به زنجير عشق، جاودانه متصل باد!

با مهدى عجل اللّه تعالى فرجه الشريف
رخشانترين ستاره عالمى و با طلوع تو، ظلم و بيداد غروب خواهد كرد چشم عاشقان چشم انتظار را از درخشش خورشيدت بى نصيب مگذار. مهدى جان، سالهاست كه اسماعيل وجودمان را به صدق ارادت به پيش پاى محبت تو قربانى ساخته ايم. اى روشنترين سپيده، با طلوع تو خورشيد پرده خجلت بر چهره خواهد كشيد و گلها در مكتب تو لطافت و عطرفشانى خواهند آموخت. مهدى جان، تو همچون ابراهيم نبى هستى و زمين آتشكده اى از ظلم و ستم و بى عدالتى است و اى ابراهيم زمان در اين آتش درا تا آتش به حضور تو گلستان شود كه سالهاست عطر خوش عدالت و ايمان به مشاممان نرسيده است و گلى نديده ايم كه رايحه تقوا پراكند. مهدى جان، موسم حج تو كى فرا مى رسد تا به خون احرام بنديم و عاشقانه در انقلاب طوفانى تو، به گرد تو طواف كنيم و حجرالاسود خال تو را بوسه زنيم.