3. على برترين مردم
يكى از آياتى كه به تصريح شيعه و اهل سنت در شأن اميرمؤمنان على، عليه السلام، نازل شده، آيه شريفه زير است:
أجَعَلْتفم سفقايةَ الحاجّف و عفمارَة المسجدفالحرامف كَمَنْ امَنَ بفاللّهف و اليَومف الاخفرف و جاهَدَ فى سبيلف اللّهف لا يَسْتَونَ عنداللّهف و اللّهف لا يَهدفى القَومَ الظالمين.1
 آيا آب دادن به حاجيان و عمارت مسجدالحرام را با كرده كسى كه به خدا و روز قيامت ايمان آورده و در راه خدا جهاد كرده، برابر مى دانيد؟ نه، نزد خدا برابر نيستند و خدا ستمكاران را هدايت نمى كند.
در يكى از روايتهايى كه در ذيل آيه مزبور نقل شده چنين آمده است: شيبة بن عبدالدار و عباس بن عبدالمطلب به يكديگر فخر مى فروختند. شيبه مى گفت: كليدهاى كعبه در دست ماست و ما هر زمان كه بخواهيم آن را گشوده و يا مى بنديم. پس ما بعد از رسول خدا برترين مردمانيم. عباس هم مى گفت: سيراب كردن حاجيان و ساختمان مسجدالحرام در دست ماست و بنابراين ما بعد از رسول خدا از همه مردم برتريم. در اين هنگام اميرمؤمنان على بن ابى طالب، عليه السلام، از كنار آنها گذشت و آنها در پى اين برآمدند كه به ايشان نيز فخر فروشى كنند، لذا رو به آن حضرت گفتند: اى ابا الحسن آيا مى خواهى به تو خبر دهيم كه برترين مردم پس از پيامبر كيست؟ و شيبه ادامه داد: كليدهاى كعبه در دستان ماست، هر زمان كه اراده كنيم آن را باز مى كنيم و هر زمان كه اراده كنيم مى بنديم، پس ما بعد از پيامبر از همه مردم برتريم. عباس نيز گفت: سيراب كردن حاجيان و ساختمان مسجدالحرام به دست ماست، پس برترين مردم بعد از پيامبر ماييم. اميرمؤمنان، عليه السلام، رو به آنها كرده، فرمود: آيا شما را به آنكه برتر از شماست راهنمايى كنم؟ گفتند: او كيست؟ فرمود: او كسى است كه گردنهاى شما را كشيده زد و شما را به زور به اسلام داخل كرد. گفتند: او كيست؟ فرمود: من. عباس با حالت خشم به محضر پيامبر، صلّى اللّه عليه وآله، رفت و سخن على را براى ايشان بازگو كرد. اما پيامبر، صلّى اللّه عليه وآله، چيزى نفرمود تا اينكه جبرئيل، عليه السلام، نازل شد و فرمود: اى محمد! خداوند به تو سلام مى رساند و مى فرمايد: »آيا آب دادن به حاجيان و عمارت مسجدالحرام را...« پيامبر عباس را صدا زد، اين آيه را بر او خواند و آنگاه فرمود: اى عمو برخيز و از [مسجد] خارج شو، اين [فرستاده] خداى رحمان است كه در مورد على بن ابى طالب، عليه السلام، با تو به مجادله برخاسته است.2

پى نوشتها:
1. سوره توبه(9)، آيه 19.
2. المجلسى، محمدباقر، بحارالانوار، ج36، ص36، ح4.