|
۲۳ اسفند ۱۳۸۳ |
سهيلا صلاحي اصفهاني
آيا بر انسان روزگاري نگذشت كه بركت وجود «علي» را در نيافته بود و هيچ
شمرده ميشد؟
تا آن كه پروردگار منّت نهاد بر آدميان و گوششان را نيوشندة كلام علي
گرداند و ديدگانشان را بصيرت ديدن علي داد؟
علي سبيلي است كه خداوند او را به انسانها نماياند تا شاكر و كفور آنان
شناخته شوند.
آنان كه در قلبهاشان محبت علي يافت نشود سهمشان «سلاسل و اغلال» است.
و نيكوكاران محب علي، «يشربون من كأس كان مزاجها كافورا».
صاحبان دلهاي آسماني، به هر كجا كه بخواهند چشمهساران بهشت را جاري
ميگردانند.
آخر آنان به نذرشان ـ به علي ـ وفادارند و ميترسند از روزي كه شرش همه
اهل محشر را ميگيرد.
نشان ياران علي، اطعام «مسكيناً و يتيماً و أسيرا» ست آنچنان كه علي خود
«يطعمون الطعام» ميكرد.
نشان ياران علي، باور «لا نريد منكم جزاءً ولا شكورا» است آنچنان كه باور
علي «نطعمكم لوجهالله» بود.
شعار ياران علي «إنّا نخاف من ربّنا» ست، آن هم در روزي كه «عبوساً
قمطريرا» تجلي ميكند.
و بيشك خداوند آنان را از شر اين روز محفوظ ميدارد و بهرهشان را «نضرة و
سروراً» قرار ميدهد.
پاداش بودن با علي، «جنة و حريرا» ست.
آنان كه بر تختهاي عرش تكيه ميزنند شيفتگان علياند، «لايرون فيها شمساً و
لا زمهريراً».
درختان بهشتي بر خود ميبالند كه سايهشان بر سر دوستان عليست و خاضعانه
ميوهشان را پيشكش آنها ميكنند.
چه شكوهي است در گردش جامهاي سيمين و ساغرهاي بلورين.
جامها و ساغرهايي كه همه چيزشان به اندازه است و «قدرّوها تقديراً».
نوششان باد «كأساً مزاجها زنجبيلا».
و گواراشان باد چشمهاي كه «تسمّي سلسبيلا».
سعادتي است چرخش نوجوانان چون مرواريد به دورشان.
و نعيمي كه پس از نعيم بر ايشان گشوده ميگردد.
جامههاشان لطيف و سبز است و بر دستان پربركتشان زيورهاي نقرهاي است.
و اين پاداش ماندن با علي است.
علي همان قرآني است كه خداوند بر محمد و بر همه عالم متجلي كرد و فرمود
«نحن نزّلنا عليك القرآن تنزيلا».
و شكيبايي با علي، و پذيراي عدالت علي بودن و بر سر ولايت علي ماندن،
مصداق ديگري از «فاصبر لحكم ربّك» است.
پس به شكرانه «علي» خدا را هر صبح و شام ياد كن.
و پيشاني بندگيات را بر خاك بگذار و «سبّحه ليلا طويلا».
نشان منكران علي، حب و دوستي دنياست و آنان كه «يحبّون العاجلة» هستند
البته از قيامت غافلند.
چه باك، اگر كوردلاني ولايت علي را نپذيرند، رادمرداني جايگزين آنان خواهند
شد كه مقاومند و استوار.
اين چنين است كه «علي» تذكري ميشود براي هر كه به سوي خدا راه جويد،
«هذه تذكرة فمن شاء اتّخذ إلي ربّه سبيلا».
و آن كس كه سبيل را بشناسد جز آنچه خدا بخواهد طب نميكند.
آري، در سايه ولايت علي است كه «يدخل من يشاء في رحمته» معنا ميشود و
البته «والظالمين أعدّ لهم عذابا أليما».
موعود شماره 50
|
مقالات 
