|
۲۹ بهمن ۱۳۸۳ |
عن المفضّل بن عمر، عن ابى عبداللَّه، عليه السلام، قال:
اَقْرَبف ما يَكفونف العفبادف افلَى اللَّهف عَزَّوَجَلَّ وَ اَرْضى ما يَكفونف
عَنْهفمْ افذَا افْتَقَدفوا حفجَّةَاللَّهف وَ لَمْ يَعْلَمفوا بفمَكانفهف، وَ هفمْ
فى ذلفكَ يَعْلَمفونَ اَنَّهف لَمْ تَبْطفلْ حفجَجف اللَّهف فَعفنْدَها
فَتَوَقَّعفوا الْفَرَجَ كفلَّ صباحف وَ مَساءف...
مفضّل بن عمر از امام صادق، عليه السلام، نقل مى كند كه آن حضرت فرمود:
بهترين حالات تقرّب مردم به خداى عزّوجلّ و بالاترين خشنودى او از آنها در زمانى
است كه حجّت خدا را نيابند و جاى او را ندانند؛ و با اين حال، باور دارند كه
حجّتهاى حق هيچ گاه باطل نمى شود (و آنان بايد در راه خدا و دين او قدم بردارند).
در چنين زمانى، هر روز و شام منتظر فرج باشيد...
×. اثباةالهداة، شيخ حرّ عاملى، ج6، ص406.
× نكته ها:
1- ارزش و اهميتف باور و شناخت نسبت به دين و حجت الهى در زمان غيبت، آن قدر زياد و
والاست كه منتظران را به بالاترين و برترين مراتب تقرّب و رضاى الهى مى رساند.
2- امام و حجت الهى گرچه در ظاهر غايب است، اما دين و حجت حق را به بندگان مى رساند
و نمى گذارد كسانى كه طالب حق و حقيقت هستند، به گمراهى و انحراف بيفتند.
3- انتظار فرج بايد در هر صبح و شام باشد؛ و منتظران براستى چشم انتظار باشند.
4- انتظار راستين، ثمره و ميوه شناخت، يقين و بصيرت است.
ماهنامه موعود شماره
23 |