خداى را سپاس مى‏گويم... و به عبوديت خود و ربوبيت او اقرار مى‏كنم و عزم آن دارم كه آنچه را به من وحى فرموده، به شما برسانم، از آن بيم دارم كه اگر نرسانم عذابى بس كوبنده و سخت بر من فرو فرستد...
زيرا وجود مقدسش آگاهم فرموده كه »اگر آنچه را نازل نموده، ابلاغ نكنم. رسالت او را ادا نكرده‏ام« و جناب حضرتش تبارك و تعالى تضمين فرموده كه از شر مردمان در امانم دارد... پس وحى فرموده: »يا أيّها الرّسول بلّغ ما أفنزل...« و اين آيه درباره خلافت و جانشينى على بن ابى‏طالب است.
اى مردم! من هيچ گاه در رساندن آنچه حق نازل فرموده كوتاهى نكرده‏ام و اكنون سبب نزول اين آيه را برايتان بيان مى‏كنم.
جبرئيل تاكنون (در اين موضوع) سه بار بر من نازل شده و از جانب پروردگارم مرا امر نموده تا در اين سرزمين بر پاى ايستم و هر سپيد و سياهى (همگان) را اعلام دارم كه على‏بن ابى‏طالب، عليه‏السلام، برادر، وصى و جانشين و امام بعد از من است؛ همان كه نسبت به من، همچون هارون نسبت به موسى (يعنى جانشين من) است جز اين كه پيامبر نخواهد بود. و او بعد از خدا و پيامبرش ولى و سرپرست شماست...
و من، اى مردم، از جبرئيل خواستم مرا از انجام اين كار معاف دارد؛ زيرا مى‏دانم تقواپيشگان بس كم اند و منافقان بسيار و دغل‏كاران و مسخره كنندگان اسلام فراوانند. همانان كه... مرا بسيار آزردند و اهانتها كردند بدين بهانه كه على هماره با من و من با اويم...
و البته اگر بخواهم آنان را به اسم بشناسانم و به سويشان اشاره كنم مى‏توانم اما به خدا سوگند كه بزرگوارى كرده و از اين كار در مى‏گذرم و در هر حال خداى متعال از من راضى نخواهد شد مگر اين كه آنچه را نازل فرموده ابلاغ نمايم. رسول گرامى، صلّى‏اللَّه‏عليه‏وآله، آن گاه اين آيه را تلاوت فرمود:
يا أيّها الرّسول بلّغ ما أنزل إليك من ربّك« و إن لم تفعل فما بلّغت رسالته و اللّه يعصمك من النّاس.
×. احتجاج، طبع بيروت، ج1، ص59.