برايم باوركردني نبود كه ناشر عرب‌زبان آلماني «الجمل» كه در تمام جهان عرب به چاپ كتاب‌هاي حساسيت‌برانگيز و گاه الحادي مشهور است، سه عنوان از كتاب‌هاي خود را كه در دو تا به پيامبر اسلام و قرآن و تشيع توهين شده و در كتاب سوم، يكي از فرقه‌هاي ساختگي تبليغ شده است، در نمايشگاه كتاب جمهوري اسلامي ايران عرضه كند!

دو كتاب تأليف «م.ر»، شاعر پرآوازه عراقي با نام‌هاي «ش» و «ر»؛ در اولي اساس نبوت حضرت محمد(ص) انكار و آن حضرت خيال‌پردازي بلندپرواز معرفي شده كه اساسا هدف ديني محض نداشته است و در دومي، شيعيان، بت‌پرست و مشرك معرفي شده‌اند و براي مثال به سجده آنان بر مهر اشاره و آنان را به اقتباس اين سنت از يهود متهم مي‌كند. نويسنده كتاب «ش»، بسيار بي‌پرواتر از نويسنده كتاب «بيست‌وسه سال»، علي دشتي، به نقد پيامبر اسلام و كتاب قرآن پرداخته است.

كتاب سوم، تأليف «خ» است كه در آن، متن كتاب مقدس فرقه‌اي ساختگي آمده است. ناشر ديگري نيز بنا به خبري موثق، كتاب‌هاي «احمد الكاتب» را كه عمدتا رويكردي ضدشيعي دارند، ‌عرضه كرده است.

با اين وضع، نمي‌دانم ديگر عرضه چه كتابي در نمايشگاه بين‌المللي بيست‌ويكم تهران ممنوع است؟ يقين دارم كتاب «آيات شيطاني» هم به اندازه كتاب «ش»، شخصيت پيامبر عزيز ما را زير سؤال نبرده است. مگر در نمايشگاه آلمان كه متوليان بخش بين‌الملل، نمايشگاه كتاب تهران را با آن مقايسه مي‌كنند، اجازه عرضه كتاب‌هاي نئونازي‌ها و كتاب‌هاي ضد يهود را مي‌دهند؟ مگر آنها خط قرمز ندارند؟‌

آيا آقايان نمي‌دانند كتاب‌هايي كه نام برده‌ام، در هيچ يك از نمايشگاه‌هاي كتاب كشورهاي عربي اجازه عرضه نمي‌يابند؟ در نمايشگاه كتاب عربستان سعودي، مأموران كتابي را كه تنها جواز نماز مرد در خانه را اثبات مي‌كرد، جمع‌آوري مي‌كنند و من اين را از ناشر آن كتاب شنيدم، زيرا آنان گمان مي‌كردند با رواج اين كتاب، جمعيت مساجدشان كم مي‌شود. آنگاه در نمايشگاه كتاب جمهوري اسلامي، كتاب‌هايي عرضه مي‌شود كه حرمتي براي مقدسات ما باقي نمي‌گذارد.

كتاب «ش» در كشورهاي اسلامي اجازه توزيع ندارد و بنا بر اطلاع دقيقي كه نگارنده دارد، نسخه‌اي دست‌نويس از اين كتاب كه در سال 1935 ميلادي تأليف شده، حدود شش، هفت سال پيش به ناشري در بيروت سپرده شد، ولي او پس از مطالعه اين كتاب، گويا نه اعتقاد و نه جرأتي به چاپ آن نداشت و پس از مدتي در آلمان منتشر شد.

اما اينجا چه خبر است؟ نمايشگاه بين‌المللي كتاب تهران را مي‌گويم كه متوليان آن دلشان را خوش كرده‌اند آن را دومين نمايشگاه بزرگ كتاب دنيا بنامند. آنها حتما نمايشگاه قاهره را نديده‌اند، ولي گيرم كه اين ادعايشان درست باشد، آيا رتبه دوم داشتن ـ پس از نمايشگاه فرانكفورت ـ بايد به قيمت چوب حراج زدن به مقدسات ما تمام شود؟ پاسخ اين اقدام شنيع و موهن را چگونه خواهند داد؟ آيا ناشر اين كتاب‌هاي سخيف به متوليان نمايشگاه كتاب تهران نمي‌خندد كه قدرت تشخيص آنان در ارزيابي اين كتاب‌ها تعطيل شده است؟ اگر متوليان در راستي ادعاهاي من شك دارند، تا چند روز آينده، گزارشي از اين كتاب‌ها آماده خواهم كرد.

مجيد مرادي، دبير بخش انديشه عرب پگاه حوزه
تابناک