بسم‏اللَّه الرحمن الرحيم و لا حول و لا قوة الا باللَّه العلى العظيم حسبنا اللَّه و نعم الوكيل نعم المولى و نعم النصير و الصلاة والسلام على اشرف الانبياء و المرسلين واللغته الدائمه الابديه على اعلائهم من الآن الى يوم الدين.
يكى از آياتى كه تأويل و تفسير شده به وجود حضرت بقيةاللَّه الاعظم، سلام‏اللَّه‏عليها، آيه 159 از سوره نساء است. آيه شريفه اين است:
أن مفن اهل الكتاب الاليؤمنن به قبل موته و يوم القيامة يكون، عليهم‏السلام، شهيداً.
آيه شريفه مى‏فرمايد:
هيچ فردى از اهل كتاب نيست مگر آنكه قبل از مردنش ايمان مى‏آورد و حق را مى‏پذيرد.
يعنى تمام اهل كتاب و پيروان اديان باطله اعم از يهود و نصارى، مجوس و زرتشتى ايمان مى‏آورند.1 يعنى موقعى‏كه انسان عمرش تمام شد و آن مأمور الهى براى قبض روحش آمد اشاره‏اى مى‏كند و به‏دنبال آن تمام اعضاء و جوارح فرد از حركت مى‏افتند. در آن‏موقع چشم بصيرتش باز مى‏شود و حقيقت را مى‏فهمد كه اگر اهل اللَّه باشد با شوق و شعف به آن‏طرف پرواز مى‏كند و اگر جنايتكار و جانى باشد از رفتن مى‏ماند و مى‏خواهد توبه كند. مثلاً يهوديان كه نعوذباللَّه مى‏گويند حضرت عيسى ولدالزناست به اشتباه خودشان پى مى‏برند. يا نصارى كه مى‏گويند حضرت عيسى پسر خداست حق را درك مى‏كنند و مى‏فهمند اشتباه كرده‏اند، لكن فهميدن حق و ايمان آوردن به آن در اين موقع فايده ندارد 2و توبه اگر تا قبل از كشف حجب باشد درست است3 اينها كه به حضرت موسى و حضرت عيسى و نبى اكرم، صلّى‏اللَّه‏عليه‏وآله، ايمان آوردند اين ايمانشان بى‏نتيجه و بى‏فايده است كه البته خود حضرت عيسى و حضرت موسى بر ايمان اينها شاهدند.
امّا تأويلى كه درباره اين آيه شده اين است و اينطور معنى كرده‏اند كه هيچكدام از اهل كتاب از يهود و نصارى نيستند مگر اينكه قبل از موت حضرت عيسى به ايشان ايمان مى‏آورند. يعنى قبلاً ضمير »به« را به يهود و نصارى برگردانديم امّا الآن به حضرت عيسى. در هفت يا هشت تفسير كه نگاه كرده‏ام همه اينگونه معنا كرده‏اند. اين چه وقتى است كه تمام يهود و نصارى و مجوس قبل از فوت حضرت عيسى به ايشان ايمان بياورند؟ در روايات متعدد داريم موقعى كه حضرت بقيةاللَّه روحى‏له الفداء خروج مى‏كند حضرت عيسى از آسمان بر ايشان نازل مى‏شود4 و با حضرت بيعت مى‏كنند و به ايشان ايمان مى‏آورند و پشت سرشان نماز مى‏خوانند و .5,6
 در آن زمان كه حضرت عيسى از آسمان نازل شدند مى‏فرمايند: من يك نفر در بغداد امام جمعه اهل سنت بود از اين سنى‏هاى متعصب بود و به شيعه‏ها بد مى‏گفت. طبع شعر بسيار عالى هم داشت. قصيده‏اى به عربى برعليه شيعه‏ها گفته بود و امام زمان، عليه‏السلام، را مسخره كرده بود

عيسى هستم كجا پسر خدا هستم؟ ابدأ چنين نيست و شما اشتباه كرده‏ايد. در اين زمان همه برمى‏گردند و ايمان مى‏آورند. يهود هم تماماً منفعل مى‏شوند، خلاصه تمام اهل كتاب در محضر حضرت بقيةاللَّه الاعظم، سلام‏اللَّه‏عليه، به حضرت عيسى ايمان مى‏آورند. روايتش را خدمتتان عرض كنم البته اين روايت را در تفاسير نقل كرده‏اند و من در كتب روائى نديده‏ام. نبى اكرم، صلّى‏اللَّه‏عليه‏وآله، فرمودند:
كيف انتم إذ أنزل فيكم ابن مريم و إمامكم منكم؟
آن موقعى كه حضرت عيسى‏بن مريم از آسمان نازل بشود و در محضر امام زمان، عليه‏السلام، بيعت كند شما در چه حالى هستيد؟
كه اين روايت ذيل همين آيه شريفه نقل شده است. روايت مفصل ديگرى را امروز در دو سه تفسير ديدم كه نقل كرده‏اند. ابن شهرآشوب مى‏گويد ديدم حجاج خيلى ناراحت است. گفتم چرا شما ناراحتيد؟ گفت از اين آيه كه درست سياقش را نفهميدم درحاليكه من تمام يهود و نصارى را گردن مى‏زنم. به او گفتم نه اين معنايى كه فهميده‏اى برخلاف معناى اصلى بوده و معنايش اين است كه موقعى كه حضرت عيسى‏بن مريم از آسمان به زمين آمد هيچ يهودى و نصرانى نيست مگر اينكه به ايشان ايمان مى‏آورد و حضرت عيسى‏بن مريم تمامشان را تحويل حضرت بقيةاللَّه، سلام‏اللَّه‏عليها، مى‏دهند و آنها هم تماماً با امام زمان، عليه‏السلام، بيعت مى‏كنند و ايمان مى‏آورند. يكدفعه گفت: تو اين را از كجا معنى كردى و از كجاى آيه اين معنا را درآوردى؟ گفتم امام محمد باقر، عليه‏السلام، اين مطلب را به من فرموده، بعد حجاج گفت:
واللَّه جنت بهامن عين صافيه.
اين مطلب را كه گفتى به‏خدا قسم از چشمه زلال و صاف وگوارا برداشته شده است.
و هركس اين معنا را نمى‏تواند درك كند و از اين آيه استفاده كند. بعد مى‏فرمايد:
و يوم القيامة يكون، عليهم‏السلام، شهيداً.
اينجا حضرت مسيح براى اهل كتاب شاهد است كه اين عقايد خرافى كه داشتيد برخلاف واقعيت بود.
آيات قرآنى قبل و بعد از اين آيه و خود اين آيه شريفه نسبتهايى را كه به حضرت عيسى‏بن مريم مى‏دهند نفى مى‏كنند. درباره اين آيه تا اينجا كافى است. حالا داستانى را محض تبرّك راجع به حضرت بقيةاللَّه، سلام‏اللَّه‏عليها، عرض مى‏كنم، هرچند شايد اين داستان را مدتى قبل گفته باشم؛ ليكن چون مفيد است باز خدمتتان عرض مى‏كنم.
آشيخ محمد كوفى داستانهاى متعددى داشتند كه حالا اين يكى به‏ذهنم آمد بگويم كه قصه آقاى ميرجهانى است و اسمى هم از ايشان برده شود - خدا ان‏شاءاللَّه ايشان را رحمت بكند - ايشان در حدود پنجاه، شصت سال قبل از اين در نجف نويسنده مرحوم آسيد ابوالحسن مدينه‏اى بودند. خود ايشان داستان را نقل كرده‏اند كه من نجف خدمت آسيد ابوالحسن بودم و كاغذهايى كه مى‏نوشتيم نامه‏هاى آسيد ابوالحسن بود. يك نفر در بغداد امام جمعه اهل سنت بود از اين سنى‏هاى متعصب بود و به شيعه‏ها بد مى‏گفت. طبع شعر بسيار عالى هم داشت. قصيده‏اى به عربى برعليه شيعه‏ها گفته بود و امام زمان، عليه‏السلام، را مسخره كرده بود كه شيعه‏ها جمع مى‏شوند و درون زيرزمين مى‏روند و مى‏گويند امام زمان، عليه‏السلام، اينجا پنهان شده است و گريه و دعا مى‏كنند و امام زمان را هم پيدا نمى‏كنند. خلاصه شيعه‏ها را شديداً به اين سبك دست انداخته بود و آن را روى كاغذ چاپ و منتشر كرده بود. يكى از اين كاغذها به‏دست آسيد ابوالحسن رسيد و ايشان گفتند: »الباطل يموت تبرك ذكره« او را به‏حال خودش ولش كنيد او ديوانه است. اگر بخواهيم دنبالش را بگيريم بزرگ مى‏شود و به‏صلاح نيست.
يك روز كه نشسته بودم نامه‏اى از حجاز آمده بود، باز كردم ديدم بحرالعلوم مدنى كه يكى از علماى اهل سنت بود همين كاغذ را كه به‏دستش رسيده بود گذاشته بود داخل پاكت و يك نامه هم نوشته بود كه آسيد ابوالحسن شمائى كه رئيس مذهب شيعه هستيد جواب اين اشعار را بده و بگو امام زمان شما كجاست؟ خود ايشان به من گفتند من نامه را خواندم و ناراحت شدم. بلند شدم و نامه را به آسيد ابوالحسن دادم و ايشان نگاه كردند. گفتم آقا چه‏كنم؟ گفتند براى بحرالعلوم مدنى بنويس كه بيا تا امام زمان، عليه‏السلام، را نشانت بدهم، من بلند شدم و به اتاق خودم آمدم و گفتم اين چه حرفى است؟ او يك آدم عادى نيست و رهبر مثلاً صدها هزار نفر در حجاز است. به او بگويم بلند شو بيا اينجا تا امام زمان، عليه‏السلام، را نشانت بدهم و اگر آسيد ابوالحسن نتواند نشانش بدهد ديگر براى شيعه چيزى نمى‏ماند. داماد و پسرشان آمدند و جلسه گرفتيم، جريان نامه و جواب ايشان را به آنها گفتم. گفتند نه، ننويس. شب كه شد چهار پنج نفرى رفتيم خدمت آقا و نشستيم، دومرتبه گفتم آقا اين نامه را كه ملاحظه فرموديد؟
- بله نامه را ديدم.
- جوابش را چه بنويسم؟