بسم‏اللَّه الرحمن الرحيم و لا حول و لا قوة الا باللَّه العلى العظيم حسبنا اللَّه و نعم الوكيل نعم المولى و نعم النصير و الصلاة والسلام على اشرف الانبياء و المرسلين واللغته الدائمه الابديه على اعلائهم من الآن الى يوم الدين.

يكى از آياتى كه تأويل و تفسير شده به وجود حضرت بقيةاللَّه الاعظم، سلام‏اللَّه‏عليها، آيه 159 از سوره نساء است. آيه شريفه اين است:
أن مفن اهل الكتاب الاليؤمنن به قبل موته و يوم القيامة يكون، عليهم‏السلام، شهيداً.

آيه شريفه مى‏فرمايد:
هيچ فردى از اهل كتاب نيست مگر آنكه قبل از مردنش ايمان مى‏آورد و حق را مى‏پذيرد.

يعنى تمام اهل كتاب و پيروان اديان باطله اعم از يهود و نصارى، مجوس و زرتشتى ايمان مى‏آورند.1 يعنى موقعى‏كه انسان عمرش تمام شد و آن مأمور الهى براى قبض روحش آمد اشاره‏اى مى‏كند و به‏دنبال آن تمام اعضاء و جوارح فرد از حركت مى‏افتند. در آن‏موقع چشم بصيرتش باز مى‏شود و حقيقت را مى‏فهمد كه اگر اهل اللَّه باشد با شوق و شعف به آن‏طرف پرواز مى‏كند و اگر جنايتكار و جانى باشد از رفتن مى‏ماند و مى‏خواهد توبه كند. مثلاً يهوديان كه نعوذباللَّه مى‏گويند حضرت عيسى ولدالزناست به اشتباه خودشان پى مى‏برند. يا نصارى كه مى‏گويند حضرت عيسى پسر خداست حق را درك مى‏كنند و مى‏فهمند اشتباه كرده‏اند، لكن فهميدن حق و ايمان آوردن به آن در اين موقع فايده ندارد 2و توبه اگر تا قبل از كشف حجب باشد درست است3 اينها كه به حضرت موسى و حضرت عيسى و نبى اكرم، صلّى‏اللَّه‏عليه‏وآله، ايمان آوردند اين ايمانشان بى‏نتيجه و بى‏فايده است كه البته خود حضرت عيسى و حضرت موسى بر ايمان اينها شاهدند.

امّا تأويلى كه درباره اين آيه شده اين است و اينطور معنى كرده‏اند كه هيچكدام از اهل كتاب از يهود و نصارى نيستند مگر اينكه قبل از موت حضرت عيسى به ايشان ايمان مى‏آورند. يعنى قبلاً ضمير »به« را به يهود و نصارى برگردانديم امّا الآن به حضرت عيسى. در هفت يا هشت تفسير كه نگاه كرده‏ام همه اينگونه معنا كرده‏اند. اين چه وقتى است كه تمام يهود و نصارى و مجوس قبل از فوت حضرت عيسى به ايشان ايمان بياورند؟ در روايات متعدد داريم موقعى كه حضرت بقيةاللَّه روحى‏له الفداء خروج مى‏كند حضرت عيسى از آسمان بر ايشان نازل مى‏شود4 و با حضرت بيعت مى‏كنند و به ايشان ايمان مى‏آورند و پشت سرشان نماز مى‏خوانند و .5,6

 در آن زمان كه حضرت عيسى از آسمان نازل شدند مى‏فرمايند: من يك نفر در بغداد امام جمعه اهل سنت بود از اين سنى‏هاى متعصب بود و به شيعه‏ها بد مى‏گفت. طبع شعر بسيار عالى هم داشت. قصيده‏اى به عربى برعليه شيعه‏ها گفته بود و امام زمان، عليه‏السلام، را مسخره كرده بود

عيسى هستم كجا پسر خدا هستم؟ ابدأ چنين نيست و شما اشتباه كرده‏ايد. در اين زمان همه برمى‏گردند و ايمان مى‏آورند. يهود هم تماماً منفعل مى‏شوند، خلاصه تمام اهل كتاب در محضر حضرت بقيةاللَّه الاعظم، سلام‏اللَّه‏عليه، به حضرت عيسى ايمان مى‏آورند. روايتش را خدمتتان عرض كنم البته اين روايت را در تفاسير نقل كرده‏اند و من در كتب روائى نديده‏ام. نبى اكرم، صلّى‏اللَّه‏عليه‏وآله، فرمودند:
كيف انتم إذ أنزل فيكم ابن مريم و إمامكم منكم؟

آن موقعى كه حضرت عيسى‏بن مريم از آسمان نازل بشود و در محضر امام زمان، عليه‏السلام، بيعت كند شما در چه حالى هستيد؟

كه اين روايت ذيل همين آيه شريفه نقل شده است. روايت مفصل ديگرى را امروز در دو سه تفسير ديدم كه نقل كرده‏اند. ابن شهرآشوب مى‏گويد ديدم حجاج خيلى ناراحت است. گفتم چرا شما ناراحتيد؟ گفت از اين آيه كه درست سياقش را نفهميدم درحاليكه من تمام يهود و نصارى را گردن مى‏زنم. به او گفتم نه اين معنايى كه فهميده‏اى برخلاف معناى اصلى بوده و معنايش اين است كه موقعى كه حضرت عيسى‏بن مريم از آسمان به زمين آمد هيچ يهودى و نصرانى نيست مگر اينكه به ايشان ايمان مى‏آورد و حضرت عيسى‏بن مريم تمامشان را تحويل حضرت بقيةاللَّه، سلام‏اللَّه‏عليها، مى‏دهند و آنها هم تماماً با امام زمان، عليه‏السلام، بيعت مى‏كنند و ايمان مى‏آورند. يكدفعه گفت: تو اين را از كجا معنى كردى و از كجاى آيه اين معنا را درآوردى؟ گفتم امام محمد باقر، عليه‏السلام، اين مطلب را به من فرموده، بعد حجاج گفت:
واللَّه جنت بهامن عين صافيه.

اين مطلب را كه گفتى به‏خدا قسم از چشمه زلال و صاف وگوارا برداشته شده است.
و هركس اين معنا را نمى‏تواند درك كند و از اين آيه استفاده كند. بعد مى‏فرمايد:
و يوم القيامة يكون، عليهم‏السلام، شهيداً.
اينجا حضرت مسيح براى اهل كتاب شاهد است كه اين عقايد خرافى كه داشتيد برخلاف واقعيت بود.

آيات قرآنى قبل و بعد از اين آيه و خود اين آيه شريفه نسبتهايى را كه به حضرت عيسى‏بن مريم مى‏دهند نفى مى‏كنند. درباره اين آيه تا اينجا كافى است. حالا داستانى را محض تبرّك راجع به حضرت بقيةاللَّه، سلام‏اللَّه‏عليها، عرض مى‏كنم، هرچند شايد اين داستان را مدتى قبل گفته باشم؛ ليكن چون مفيد است باز خدمتتان عرض مى‏كنم.

آشيخ محمد كوفى داستانهاى متعددى داشتند كه حالا اين يكى به‏ذهنم آمد بگويم كه قصه آقاى ميرجهانى است و اسمى هم از ايشان برده شود - خدا ان‏شاءاللَّه ايشان را رحمت بكند - ايشان در حدود پنجاه، شصت سال قبل از اين در نجف نويسنده مرحوم آسيد ابوالحسن مدينه‏اى بودند. خود ايشان داستان را نقل كرده‏اند كه من نجف خدمت آسيد ابوالحسن بودم و كاغذهايى كه مى‏نوشتيم نامه‏هاى آسيد ابوالحسن بود. يك نفر در بغداد امام جمعه اهل سنت بود از اين سنى‏هاى متعصب بود و به شيعه‏ها بد مى‏گفت. طبع شعر بسيار عالى هم داشت. قصيده‏اى به عربى برعليه شيعه‏ها گفته بود و امام زمان، عليه‏السلام، را مسخره كرده بود كه شيعه‏ها جمع مى‏شوند و درون زيرزمين مى‏روند و مى‏گويند امام زمان، عليه‏السلام، اينجا پنهان شده است و گريه و دعا مى‏كنند و امام زمان را هم پيدا نمى‏كنند. خلاصه شيعه‏ها را شديداً به اين سبك دست انداخته بود و آن را روى كاغذ چاپ و منتشر كرده بود. يكى از اين كاغذها به‏دست آسيد ابوالحسن رسيد و ايشان گفتند: »الباطل يموت تبرك ذكره« او را به‏حال خودش ولش كنيد او ديوانه است. اگر بخواهيم دنبالش را بگيريم بزرگ مى‏شود و به‏صلاح نيست.

يك روز كه نشسته بودم نامه‏اى از حجاز آمده بود، باز كردم ديدم بحرالعلوم مدنى كه يكى از علماى اهل سنت بود همين كاغذ را كه به‏دستش رسيده بود گذاشته بود داخل پاكت و يك نامه هم نوشته بود كه آسيد ابوالحسن شمائى كه رئيس مذهب شيعه هستيد جواب اين اشعار را بده و بگو امام زمان شما كجاست؟ خود ايشان به من گفتند من نامه را خواندم و ناراحت شدم. بلند شدم و نامه را به آسيد ابوالحسن دادم و ايشان نگاه كردند. گفتم آقا چه‏كنم؟ گفتند براى بحرالعلوم مدنى بنويس كه بيا تا امام زمان، عليه‏السلام، را نشانت بدهم، من بلند شدم و به اتاق خودم آمدم و گفتم اين چه حرفى است؟ او يك آدم عادى نيست و رهبر مثلاً صدها هزار نفر در حجاز است. به او بگويم بلند شو بيا اينجا تا امام زمان، عليه‏السلام، را نشانت بدهم و اگر آسيد ابوالحسن نتواند نشانش بدهد ديگر براى شيعه چيزى نمى‏ماند. داماد و پسرشان آمدند و جلسه گرفتيم، جريان نامه و جواب ايشان را به آنها گفتم. گفتند نه، ننويس. شب كه شد چهار پنج نفرى رفتيم خدمت آقا و نشستيم، دومرتبه گفتم آقا اين نامه را كه ملاحظه فرموديد؟

- بله نامه را ديدم.
- جوابش را چه بنويسم؟

فرمودند: مگر نگفتم؟ بنويس كه بلندشو بيا نجف تا امام زمان، عليه‏السلام، را نشانت بدهم.

هيچكس ديگر حرفى نزد. همه بلند شديم، آمديم و گفتيم آقا قاطع است بنويس. برداشتيم و نوشتيم كه آقاى فلان و با آن آداب و القابى كه بود شما تشريف بياوريد نجف تا امام زمان، عليه‏السلام، را به شما نشان بدهيم. نامه را داخل صندوق پست انداختيم. يك ماه و نيم، دو ماه كه گذشت داشتيم نماز مغرب را داخل صحن پشت سر آسيد ابوالحسن مى‏خوانديم كه يكى از خدمه آمد و گفت: آقاى ميرجهانى. گفتم: بله. گفت: دو نفر از حجاز به نام بحرالعلوم و پسرش آمده‏اند و مى‏خواهند خدمت آسيد ابوالحسن برسند.

وقتى اين را شنيدم مثل اين بود كه يك ظرف آب سرد روى سرم ريخته باشند كه ديدى چه شد؟ بالاخره اينها آمدند. دويدم و به آسيد ابوالحسن همان بين دو نماز گفتم آقا مدنى‏ها آمده‏اند.

فرمود كى گفت؟ گفتم: اين خادم مى‏گويد در خانه‏ام هستند. گفتند: صبر كن نماز تمام بشود. به او گفتم: فرمودند نماز كه تمام شد مى‏رويم ديدنشان. خادم دويد و من هم خانه خادم را بلد بودم، رفتيم و وارد خانه شديم. ديديم بله يك پيرمردى است و جوانى هم كه پهلويش نشسته آمده‏اند. دست آقا را بوسيدند آنجا نشستيم و بعد از تعارفات آقا فرمودند فردا شب براى شام به منزل ما بيائيد. بحرالعلوم مدنى گفت: آقا شما مرا شرمنده كرديد من مى‏خواستم خدمت شما برسم. فرمودند: نه شما زائريد »الزائر يزور و لا يزار«. ما بايد به زيارت شما بيائيم و فردا شب شما بيائيد مهمان من هستيد. گفتند خيلى خب.

شام را خوردند و بقيه كه رفتند دامادشان و پسرشان و من و بحرالعلوم و پسرش مانديم. آقا خادم را صدا زد كه چراغ را روشن كن. آن موقع كه برق نبود. چراغ را روشن كرد. آقا به بحرالعلوم و پسرش گفتند شما بلند شويد. بلند شدند. آسيد ابوالحسن جلو و آن دو نفر هم از عقب از خانه بيرون رفتند. آقاى ميرجهانى گفتند من و پسر و دامادشان به دنبال آنها راه افتاديم. آقا گفتند: شما ابداً حق نداريد بيائيد برگرديد. گفتيم آخر آقا شما در اين شب تاريك كجا مى‏رويد؟ گفتند به‏شما مربوط نيست و برگرديد و همه ما را برگرداندند. به درون خانه آمديم و ديگر جرأت نداشتيم برويم، نشستيم و منتظر اينكه حالا چه مى‏شود. نمى‏دانستيم كجا رفتند. حدود سه ساعت كه طول كشيد ديديم در مى‏زنند. بلند شديم، من دويدم و در را باز كردم، ديدم آسيد ابوالحسن خيلى منقلب است. وارد شدند وقتى بحرالعلوم به داخل آمد به‏ او گفتم آقا چطور شد؟ گفت: »استبصرنا شيعنا« ما شيعه شديم. گفتم حضرت را ديديد؟ گفت: آرى، حضرت را ديدم. ما به‏دست آقا شيعه شديم. او منقلب شد و شروع كرد به گريه كردن. پسر ايشان را كنار كشيدم و گفتم شما جريان را بگو كه چه شد؟ گفت: واللَّه سيد جلو بود و همينطور مى‏رفتيم به قبرستان وادى‏السلام رسيديم. وادى‏السلام خيلى بزرگ بود. به وسطهاى آن رفتيم كه مقامى است به‏نام مقام امام زمان، عليه‏السلام، بنده زياد آنجا رفته‏ام و كشف و كرامات زيادى در آنجا ديده شده است. گفت موقعى كه رسيديم مانند باغ بود، ديوارى گلى داشت. آقا چراغ را از خادم گرفتند و گفتند شما حق نداريد بيائيد داخل. همين‏جا بيرون بايست، گفت بيرون ايستاد. آسيد ابوالحسن و من و پدرم به داخل رفتيم، يك چاهى در آنجا بود. آقا عبايش را كنار گذاشت و آب كشيد و آن را به دور از چاه برد و وضو گرفت و به پدرم گفت وضو بگير! گفت من وضو دارم‏خودشان چراغ را گرفت و دم مقام رفتند كه وسط آن محوطه است. به من هم گفتند شما هم حق نداريد بيائيد داخل. همين‏جا بايست. مقام امام زمان، عليه‏السلام، دو اتاق تو در توى گلى است، مى‏گفت آسيد ابوالحسن به‏داخل مقام رفت و پدرم هم به دنبالش. من هم گوش مى‏دادم كه ببينم آيا وحى است؟ در بيابان كسى نبود ديدم آنجا نماز خواند و صدايش را مى‏شنيدم، بعد از اينكه نمازش تمام شد ديدم صداى يابن‏الحسنش بلند شد كه يابن‏الحسن يابن‏الحسن و اين جمله به‏گوشم رسيد كه آقا من به ايشان قول داده‏ام كه شما تشريف بياوريد. آبروى من پير مرد را نريزيد. يكدفعه ديدم كه مثل اين است كه خورشيد داخل مقام طلوع كرده باشد. مثلاً نيم دقيقه‏اى كه طول كشيد پدرم جيغ و ضجه‏اى كشيد و ديگرى خبرى از او نشد. آسيد ابوالحسن صدا زد فلانى. گفتم بله، گفت بيا پدرت را به‏هوش بياور. دويدم، ديدم پدرش غش كرده است، او را به‏هوش آوردم، تابه ‏هوش آمد به پاهاى آسيد ابوالحسن افتاد و شروع كرد به بوسيدن و گفت: مقامات و آثار و شرايط شيعه را به من بياموز. مى‏گفت كه آنچه را وظيفه بود يادش دادند و بلند شديم و آمديم. شيعه شده‏ايم از دوستان اميرالمؤمنين، عليه‏السلام، شده‏ايم.

امام زمان، عليه‏السلام، محيط به عالم وجود است به‏جان خود امام زمان قسم الآن هركس هرجايى نشسته و هرجايى هست امام زمان او را مى‏بيند و از نيتهاى همه ما باخبر است. خدايا قَسَمَت مى‏دهيم به حق محمد و آل محمد اين سال را آخرين سال غيبت كبراى امام زمان، عليه‏السلام، قرار بده، چشمهاى آلوده ما را به جمال منورش روشن بفرما. خدايا قَسَمَت مى‏دهيم به حق محمد و آل محمد و به حق فرق شكافته اميرالمؤمنين، عليه‏السلام، كه باران رحمت را بر ما بباران.


پى‏نوشتها
. چهار ملك از ميلياردها و ميليونها ملائكه خدا مقربند كه حضرت عزرائيل عليه‏الصلاة والسلام يكى از آنهاست و اين بزرگوار خيلى فوق‏العاده است، حتى شايد بتوانيم بگوئيم كه مقدم بر حضرت اسرافيل و جبرائيل است. اين وحى الهى است. آرى همان حضرت عزرائيل كه بعضى‏ها كه ان‏شاءاللَّه خدا برايشان خوب بخواهد به‏اين بزرگوار توهين مى‏كنند، مثلاً مى‏گويد فلانى مثل عزرائيل آمد بالاى سر من. يا مثل عزرائيل با من برخورد كرد. آخر شما كى عزرائيل را ديده‏اى؟ يك همچون تعبيرات زننده‏اى كه درست نيست. بايد ادب زبان را مخصوصاً درباره مقربين درگاه و آيات الهى بايد رعايت كرد. اين بزرگوار بدون اجازه و امر حق ابدأ قدم از قدم برنمى‏دارد و هركجا كه بروند طبق مأموريت و اجازه و اراده حق است. اين را قبل از اينكه به موضوع صحبت بپردازيم عرض كنم كه وقتى انسان حضرت عزرائيل، عليه‏الصلاةوالسلام، را مى‏بيند كيست كه جان انسان را مى‏گيرد؟ آنچه از آيات قرآنى بدست مى‏آيد مختلف است. بعضى آيات حضرت حق را بيان مى‏كنند، بعضى حضرت عزرائيل، عليه‏السلام، را و بعضى هم مأمورين حضرت عزرائيل را. آن اشخاصى كه خرده شيشه قاطى ذاتشان است اينجا اشكال مى‏كنند و مى‏گويند اين تناقض در قرآن است. نه تنها تناقض نيست كه عين حقيقت است. معصومين، عليه‏السلام، را حضرت حق قبض روح مى‏كنند، اولياى الهى را حضرت عزرائيل و اشخاص عادى امثال بنده را مأمورينشان، جمع بين روايات اينگونه است.

. حضرت آدم على نبينا و آله و، عليه‏السلام، موقعى كه بلند شد و آن جريانها را فهميد عرض كرد كه پروردگارا تو شيطان را بر فرزندان من مسلط كردى، به‏ازاء آن به آنها چه عنايت مى‏كنى؟ خطاب شد كه يا آدم! چنانچه اولادت اراده معصيت كردند نمى‏نويسم و اگر اراده اطاعت كردند يك برابر مى‏نويسم. عرض كرد: كم است. خطاب شد يا آدم! اگر اولاد تو معصيت كردند يك‏برابر مى‏نويسم و اگر اطاعت كردند ده‏برابر. و اين مطلب صريح قرآن است كه من جاء بالحسنة فله عشر امثالها. عرض كرد: كم است. خطاب شد كه يا آدم! اگر اولاد تو جنايت و اشتباه كردند و تا يكسال قبل از فوت توبه كردند قبول مى‏كنم. عرض كرد يكسال زياد است. خطاب شد تا يكماه قبل از فوتش عرض كرد كه پروردگارا زياد است، خطاب آمد تا يكساعت قبل از فوتش كه منظورم اينجا بود.

. موقعى هم كه حضرت بقيةاللَّه، سلام‏اللَّه‏عليه، تشريف مى‏آورند آن موقع هم توبه نتيجه ندارد و مثل كشف حجب است و براى مسلمانها هر توبه‏اى كه قبل از حضور ايشان باشد ارزش دارد. اهل كتاب حسابشان جداست.

. با توجه به نص قرآن حضرت عيسى زنده‏اند و در آسمان چهارم با حضرت ادريس مشغول عبادتند.

. هفت پيغمبر در ركاب حضرت بقيةاللَّه‏الاعظم، سلام‏اللَّه‏عليه، خدمتگزارند. حضرت عيسى‏بن مريم، حضرت ادريس، حضرت خضر، حضرت الياس، حضرت شعيب، حضرت يوشع، حضرت صالح. عيسى‏بن مريم و ادريس و خضر و الياس زنده‏اند. دوتا در آسمان و دوتا در زمين. سه پيغمبرى هم در زمان حضرت بقيةاللَّه، سلام‏اللَّه‏عليها، رجعت مى‏كنند يوشع و شعيب صالح مى‏باشند. پانزده نفر از اصحاب خاص حضرت موسى‏بن عمران و هفت نفر از اصحاب كهف هم رجعت مى‏كنند و در ركاب حضرت بقيةاللَّه، سلام‏اللَّه‏عليها، زنده مى‏شوند.

. يكى از عقايد شيعه رجعت است. ما دو رجعت داريم: كبرى و صغرى. كه رجعت صغرى در زمان حضرت بقيةاللَّه، سلام‏اللَّه‏عليها، است. روايات در اين رابطه درحد تواتر است، بدين‏معنى كه كسانى كه عاشق و شيفته و محب حضرت بوده‏اند و زمان حياتشان پيش از زمان ظهور بوده است و آن را درك نكرده‏اند وقتى حضرت ظاهر مى‏شوند ملائكه به سر قبرشان مى‏روند و به آنها مى‏گويند: اگر مى‏خواهيد براى نصرت حضرت بياييد بلند بشويد كه عده‏اى بلند مى‏شوند و مى‏آيند و به‏اصطلاح رجعت مى‏كنند. اين را رجعت صغرى مى‏نامند. در رجعت صغرى شاگردان شماره يك مكتب اميرالمؤمنين، عليه‏السلام، مثل حضرت سلمان و حضرت مقداد و حضرت ميثم تمار و كميل بن زياد نخعى و اويس قرنى در ركاب حضرت بقيةاللَّه، سلام‏اللَّه‏عليها، حاضرند و جانفشانى مى‏كنند. از طرف حضرت بقيةاللَّه، سلام‏اللَّه‏عليها، حضرت عيسى‏بن مريم فرماندهى يك منطقه بسيار وسيعى را برعهده مى‏گيرد و در آن موقع عدل الهى پياده مى‏شود. اگر خواسته باشيد به تفسير مراجعه كنيد در تفسير منهج الصادقين مشروحاً حدود يك صفحه و كسرى آن را بيان كرده است كه به‏قدرى لذت‏بخش است كه نمى‏توان وصف كرد. در آن زمان تمام حيوانات يكجا چرا مى‏كنند. حيوانات درنده تماماً علفخوار مى‏شوند و حيوان گوشتخوار پيدا نمى‏شود. حيوانات گزنده هم تماماً اهلى مى‏شوند و مار و عقرب ديگر زهرى ندارند، بطوريكه در روايات آمده كه بچه‏ها آنها را مى‏گيرند و بازى مى‏كنند و ابدأ اذيتى به آنها نمى‏رسد. چون وقتى عدل واقعى مى‏خواهد در زمين پياده شود ديگر ظلم و تعدّى و جنايت وجود ندارد. اين رجعت صغرى ادامه دارد تا هفتاد سال كه حضرت هستند. ايشان كه به درجه شهادت رسيدند حضرت اباعبداللَّه الحسين، عليه‏السلام، تشريف مى‏آورند و ايشان را غسل مى‏دهند، چون امام را بايد امام غسل بدهد و ما امام سيزدهم هم كه نداريم و بعد ايشان را كفن مى‏كنند و بر او نماز مى‏خوانند و در محل خودشان در كربلا دفع مى‏كنند، حالا چند سال طول مى‏كشد نمى‏دانم ولى نمى‏گويم چون خيلى طولانى است. بعد از حكومت حضرت اباعبداللَّه، عليه‏السلام، و اصحابشان اميرالمؤمنين، عليه‏السلام، برمى‏گردند كه خدا مى‏داند مدت رجعتشان چقدر طول مى‏كشد و بعد از ايشان نبى‏اكرم، صلّى‏اللَّه‏عليه‏وآله، رجعت مى‏كنند كه در رجعت ايشان ساير ائمه، عليهم‏السلام، هم برمى‏گردند و اينها تماماً رجعت صغرى است و رجعت كبرى در قيامت است كه تمام موجودات برمى‏گردند براى حساب و كتاب. حضرت عيسى‏بن مريم از آسمان كه نازل مى‏شوند و در چهل سالى هم كه در محضر حضرت بقيةاللَّه، سلام‏اللَّه‏عليها، هستند ازدواج نمى‏كنند و خداوند يك جشن عروسى در قيامت برايشان تشكيل مى‏دهد كه ان‏شاءاللَّه همه آنجا در ازدواجى كه از اولين و آخرين بى‏سابقه باشد، باشيم و شركت كنيم.