گر ماه من بر افكند از رخ نقاب را
بفرقع فرو هفلَد به جمال آفتاب را
گويى دو چشم جادوى عابد فريب او
بر چشم من به سحر ببستند خواب را
اول نظر ببرد ز دستم عنان عقل
وان را كه عقل رفت چه داند صواب را
گفتم مگر به وصل رهايى بود ز عشق
بى حاصل است خوردن مستستقى آب را
دعوى درست نيست گر از دست نازنين
چون شربت شكر نخورى زهر ناب را
آتش بيار و خرمن آزادگان بسوز
تا پادشه خراج نخواهد خراب را
»سعدى« نگفتمت كه مرو در كمند عشق
تير نظر بيفكند افراسياب را
سعدى