بارها ديده بودمت
آنچنان كه آب را در آب
و آسمان را در آبى
و سبز را در عشق.
غبار، آينه را تهمت بست
وگرنه
زمانف ما بى امام نيست.
اى سكوت بلند
گوشهايمان كر باد
اگر خاموشى ات را نشنويم.
كجائى كه ديدارت محض است
پاهايمان خشت است و دستهايمان بى تكليف.
اگر مى دانستم از كدام سمت مى رويى
پيامبر گلها را وحى مى دادم
تا گلها را به مقدّس ترين خاك بشارت دهد.
درختان برگ ريزان دورى تواند
و قرنهاست كه ايستاده اند
تا جمالت را زانو زنند
شاخه ها سلامتى ات را هر لحظه در قنوت اند
بيابانها فراق ترا ترك خورده اند
و خروش مى كنند درياها اضطراب دورى ات را.
زمين آينه دار حضور توست
تا عظمت را بر كهكشانها ناز بَرَد.


چشمهايمان را فرشى ساخته ايم
تا هر چشمى گلى باشد بر قالى قدمهايت،
اگر كه نيائى
گلها را آفت مى گيرد
و زالوها به تخت مى نشينند
شب ماه را مى بلعد
و نور واژه اى مى شود بى نور
پنجره ها ديوار مى شوند
و بصيرت را اسيرى مى برند
زنجيرها طويل مى شوند و رودخانه ها پر سنگ.
اگر كه نيائى
من گريه مى كنم اى بزرگوار
من هرگز كودكى ام را نفروخته ام
من در غربت
چون طفلى بازى مى كنم خيال ترا در كوچه هاى شهر،
اى نور مرا با توست گفتگو
كه زالوها به تخت مى نشينند
و شب ماه را مى بلعد.


بلند نيست شب بى تو بودن
عمر ما كوتاه است
زبانمان چربف شيطان است
وگرنه دوست، نشانى ات را به ما مى داد.
اگرچه كفشهايمان آلوده ست
و ابليس خشنود
امّا بى نصيب باد، قلبى كه بى تو آب خورد.


فراموشى هديه دشمنان توست
تا بشريّت را به خنده فريب دهند.
ما چراغانى مى كنيم يادت را
تا پادشاه شهر كوران بداند
كه چشمهايمان را فرشى ساخته ايم
تا هر چشمى چراغى باشد بر مقدم ظهور تو
و در چراغانى ات مى زدائيم ياد خويش را.
هر روز روزف تولد توست
و هر كه بى تو قدم زند
كوچه اش بن بست است
و مسيرش تب آلود.
اگر كسى نيست ميان غلامانت كه شعر بدوزد بر بلنداى قامتت
من فداى تو مى شوم،
هرچند، غلام تو خود معشوق شعر ماست.


كدام سقف
آسمان را سقفى نيست
معمار تمنّايت چنين خواسته است
تا فرشتگان هر روز
زمين را خيره شوند
تا ذكرشان قبول گردد.
اگر كه دير كنى
پرستوها بال مى ريزند
و كركس ها درختها را فتح مى كنند
مارها تخم ريزى مى كنند
زمستان طولانى مى شود
و يتيمان بى پناه
اگر كه دير كنى
فرصت نمى دهند هواى صاف را
دود جاى ابرها را مى گيرد
و ديگر بغضى نمى تركد
آب را مى بندند
و زخم مى شود احساس
درد زياد مى شود و بى دردى زيادتر.


اى سكوت بلند
كلاغها هرگز، صدايشان رسا نخواهد بود
قنارى ها هرچند در قفس
امّا قنارى اند
و كلاغها هرچند قشنگ تر
سياه تر.
سكوتت رساترين فرياد
و غيبتت ازل را به ابد پيوند مى دهد
ما در اين ميان
شمشيرت را به انتظار نشسته ايم
كه حكم كنى
كه دشمنانت را تيغ
و دوستانت را عشق.


محرابت كجاست
تا پيامبران اشارت كنند بشريت را به راستى.
منظومه ها قافيه باز نام تواند
كتابها نام ترا ورق مى زنند و قلمها نام ترا در نوبتند.
در كدام مسجد نماز مى گذارى
كه ديريست كبوتران بى دانه مانده اند
و زيبا نشستن را تجربه نكرده اند.


عصمت خالف خاندان توست
و تو، خالف خاندان عصمتى،
پيچ زلف تو صراط المستقيم ماست
تو پيداترين گنج پنهان مائى
اگر آينه نبود فهم تو غيرممكن بود
غبار آينه را تهمت بست
وگرنه زمانف ما بى امام نيست.
اگر حيا نبود
مى شكستند آينه ها هرچه زشت را.


تو روزه دار قرنهايى
و تنها كسى كه بيشترين نماز را اقامه كرده است.
تو تنها شب نشين غم تنهائى خويشى
كه غصه ات باران را آفريد
اگر كه اشك ما گرانبهاست، به حرمت باران توست
وگرنه شورى اشكهايمان را دليلى نيست.


اى بلند قامت
ظهورت قيامتى است
كه خفاشها هرگز
تصور اينهمه روشنى را نخواهند داشت.
اگر كه دير كنى
چراغها اميدشان تاريك مى شود
و دستها گره مى خورد بر زانوانف غم
خورشيد به اميد تو روشن است
و ماه به اميد تو مى چرخد
كه شايد ديگر خوف را از ياد برده باشد.


ما بزرگتر از قلبمان مى تپيم
چون تو، وارث آن ظهرى كه لاله ها
مشقف عشق كردند
و آغاز شد خشم ستارگان با سياه چاله ها.


نگاه مى كنى و مى گذرى
و ما همچنان
فرو مى رويم گريبانف غفلت خويش را
تو كشفف حقيقتى
تو آتش بس آشوبى
اشاره مى كنى و تاريخ تمام مى شود
سلام مى دهى و مى روى.