سالها پس از صعود عيسى، عليه السلام، بر آسمان (حدود سال 582 ميلادى) راهبى به نام »سرجيوس1« در مسير شام در ناحيه بصرى (بوصرا) به عبادت و ارشاد نصرانيان اشتغال داشت، او در كتب مقدس آيين خويش خوانده بود كه پيغمبر آخرالزمان و منسوخ كننده تورات و انجيل در سن كودكى با كاروانى از شهر بصرى عبور خواهد كرد و از آن دير مقدّس نيز خواهد گذشت. مهمترين علامتى كه سرجيوس را انديشمند ساخته بود مطالعه بشارات مندرجه در كتب انبياء سلف بود، مخصوصاً ابرى كه بر وجود مقدس رسول خداوند بزرگ، خالق كائنات سايه افكن از گرماى خورشيد آتش افشان خاورى است.
»سرجيوس« با خود مى گفت و مى انديشيد اگر چنين ابرى با كاروان در اين فصل غيربارانى ديده شود به راز بزرگ جهان پى برده ام. خداوند يكتا رسول خود را تعيين فرموده است و من او را شناخته ام. خبر به او رسيد كه كاروانى به مقصد شام در راه است، »سرجيوس« بر بام كليسا برآمد و با بى صبرى به كرانه هاى دور چشم دوخت. كاروان نزديك مى شد، ولى »سرجيوس« ابرى به چشم نمى ديد، باد شديد مى وزيد و او با خود انديشيد حتماً باد ابر را ناپديد كرده و رانده است. بناگاه ديد تيزبينش نقطه سفيدى را از دور بر فراز كاروان مقدس مشاهده كرد كه وزش باد اثرى در تلاش آن ندارد. اين قطعه ابر به سان چترى شيرگون بر بالاى سر محمّد، صلّى اللّه عليه وآله، سايه افكنده بود و با قافله حركت مى كرد و مانع تابش آفتاب بر آن جمال يزدانى بود.
»سرجيوس« كه نقاش ماهرى بود پس از ملاقات با رسول اكرم، صلّى اللّه عليه وآله، سيماى ملكوتى آن حضرت را ترسيم نمود. در اين تابلو كه يك سند تاريخى مهم است و هم اكنون در موزه رم موجود است ابرى شيرگون به شكل چتر سايه بان و بسيار جلى اثر قلمى »سرجيوس« به چشم مى خورد. اين ابر مقدس فقط در دوران كودكى حضرت محمد، صلّى اللّه عليه وآله، در نخستين سفر به شام سايه افكن بوده است.



پى نوشتها:
×. به نقل از محمد رسول الله، ذبيح الله قديمى رضوانى، شركت سهامى افست، 1358، ص159.
1. Sirgius