پيش از اين در پاره اى از سرمقاله ها به اين نكته اشاره شده بود كه: »وقتى دريافتيم آنچنان كه شايسته است ذكر نام امام عصر، ارواحنافداه، و گفتگو درباره ايشان در دستور كار جدى رسانه هاى رسمى و غير رسمى وارد نشده با اميد به جلب عنايت حضرتش دست به كار نشر مجلات »موعود« و »موعود جوان« شديم. امّا، اين همه ماجرا نبود.
طى چند دهه گذشته برخى اشخاص حقيقى و حقوقى، آثار گوناگونى را (بويژه در قالب كتاب) به نام مقدس امام عصر، عليه السلام، عرضه كرده اند كه بى گمان از نظر بلند آن عزيز دور نمانده است. آثارى كه در گستره موضوعاتى چون: غيبت، ظهور، نواب اربعه، فلسفه غيبت و امثال اينها با چاشنى اى از آثار ادبى و شاعرانه خوانندگان طالب را مجذوب خويش ساخته اند. در واقع گستره موضوع مهم »مهدويت« محدود به طرح چند سرفصل كلامى، تاريخى و شاعرانه مى شد.
واهمه متهم شدن به ارتباط و وابستگى فكرى و علمى با برخى محافل نيز دانسته يا ندانسته طرح شايسته اين موضوع و ذكر نام بلند حضرت صاحب الزمان، عليه السلام، را در محاق برد و اجازه و امكان خروج از گستره سابق الذكر و تدارك مقدمات لازم براى بسط فرهنگ انسان ساز مهدوى در ميان عموم مردم را فراهم نياورد. اگر چه سابقه و رد انديشه و عمل منفعلانه كسانى كه انجام اصلاحات بزرگ و تشكيل نظام اجتماعى، سياسى و دينى را در عصر غيبت مردود مى دانستند در ميان برخى از مديران و مسؤولان دستگاههاى متولى امور اجتماعى، فرهنگى و حتى سياسى مى شد جستجو كرد. چنانكه در همين ايّام نيز در ميان جماعت مبشرين و تابعين تفكّر »سكولاريستى« و داعيان دمكراسى و مردم سالارى رد همان انديشه و عمل را مى توان نشان داد و حتى تجديد حيات آن انديشه را در صورت نوين مشاهده كرد. در واقع، دو جريان دانسته يا ندانسته در يك مسير گام برمى داشتند. جريانى كه با سلام و صلوات و صورت سازى در لابلاى دستورالعملها، استراتژيهاى غربى در پى يافتن طريق و طرحى براى استمرار حيات و اصلاح امور فرهنگى، اجتماعى و اقتصادى جامعه مسلمين بود و به اميد اصلاح و صلاح آب توبه بر سر و روى همه مناسبات غربى مى ريخت و ديگر، جريانى كه با سر و صدا قائل به قرائت هاى گوناگون از دين، عصرى كردن دين و نشر سكولاريزم، تجربه كامل مدرنيته را راه خلاصى از بن بستها فرض مى كرد. جملگى دير يا زود به يك نقطه مى رسيدند چه، در هر دو صورت دين در محدوده باورى شخصى به انحصار درمى آمد و همه كاركردهاى سياسى، اقتصادى و فرهنگى خود را از دست مى داد.
مگر جز اينست كه وقتى همه محتوى و شاكله نظام آموزشى مبتنى بر آراء زيست شناسان، روانشناسان، جامعه شناسان و اقتصاددانان شكل گرفت و مباحث دينى در عرض فيزيك و جغرافيا تنها وجهه اى شخصى مى يابد، وقتى كه نظام اجتماعى و اقتصادى همه همّ خود را مصروف پيروى از تئوريهاى دست دوم و سوم نظريه پردازان غربى كرد و تماميت نظام شهرسازى، معمارى غربى را كه ملغمه اى از معمارى عصر مدرنيته و پست مدرن است بعنوان الگوى زندگى مردم اعلام داشت، دين مبدل به دريافتى وجدانى و شخصى مى شود و در واقع پايان تاريخ مصرف اعلام مى شود؟!
آيا اين واقعه چيزى جز قبول »سكولاريزم« و سلب حيثيت معنوى از حيات فردى و اجتماعى مسلمين است؟!
جماعتى با ساز و دهل و اباحى گرى و فمنيسم و گروهى ديگر با سر دادن شعار سنت گرايى در طريق جماعتى گام مى گذاشتند كه در خواب رؤياى ملاقات حضرت يار را مى جست و فرهنگ و تمدن عصر مدرنيته و پست مدرن را فصل الخطاب مناسبات اجتماعى و اقتصادى مسلمين در عصر غيبت مى شناخت. هيهات كه جملگى خود را اهل ولايت و تابع فرهنگ ولايى نيز مى شناسند.
پيروى از »مذهب ظاهر« و »ظاهر مذهب« بلاى بزرگ عصر ماست. چنانكه امروزه روشنفكران اهل اباحه پيامبران مذهب ظاهرند و مقدس مآبان، منادى »ظاهر مذهب«. و در همه اعصار حقيقت دين از اين دو جريان دچار لطمه و مصيبت شده است.
بر هيچكس پوشيده نيست كه »انتظار« جان مايه تفكّر شيعى است. كلمه اى زيبا كه همواره برداشتهايى گوناگون از آن عرضه شده.
اگر چه مسلمين و شيعيان در عصر غيبت دعوت به »انتظار« شده اند و حتى آنرا بعنوان برترين عبادت نيز معرفى كرده اند امّا، در هيچ كجا و در هيچ روايتى سخنى درباره پذيرش صورتهاى مختلف ظلم و بى عدالتى و تن دادن به انفعال بميان نيامده، چنانكه در هيچ منبعى شيعيان تحريض به قبول آئين و احكام اهل اباحه و نفاق و شرك نشده اند. چه اين انتظار، در تفكر شيعى همواره قرين با عدل و امام عدل بوده و هست.
مهمترين رويكرد مرام منتظران به آينده است. چه بى مقصد، ره به هيچ كجا نمى توان برد. چگونه مى توان در طريق »انتظار« گام نهاد و جامه »منتظران« بر تن داشت امّا درباره صورتهاى مختلف حيات فردى و اجتماعى و ميزان دورى و نزديكى آن از عدل سؤال نكرد؟ در كداميك از منابع شيعى و فقهى عالمان عاليمقام معروف و منكر محدود و منحصر در اعمال و احكام شخصى و فردى شده؟!
مگر جز اينست كه ناگزير به بازشناسى مصاديق معروف و منكر در ميان همه مناسبات اعم از سياست، اقتصاد، شهرسازى و غيره هستيم؟!
همه سخن اينست كه گفتگو از »امام عدل« و »مذهب انتظار« گفتگو از طريق عدالت است و بازپرسى از نحوه ظهور و بروز ظلم و منكر در ساحات عقيدتى، فرهنگى و عملى در ادوار مختلف و همه تكليف، همسو شدن با تكليف بزرگى كه بر دوش بزرگترين مرد عالم نهاده شده: »اقامه عدل« و بالاخره اتخاذ سياستى كه در شكل كلان همه مناسبات فردى و جمعى مسلمين را در راستاى اشارات »امام عدل« قرار دهد.
گستره مباحث »مهدوى« وسيع، فراگير و همه جانبه است. با كاركردى گسترده كه همه پهنه ها را درمى نوردد و در شعر و غزل و شيرينى و نقل جشن نيمه شعبان خلاصه نمى شود.
يتيمان آل محمد، صلّى اللَّه عليه وآله، بايد بدانند كه در كجاى زمين، كدامين عصر و كدام نقطه از تاريخ ايستاده اند.
فرزندان انتظار بايد دريابند كه ظلم چگونه خود را احياء مى نمايد و در صورتهاى زيبايى از هنر و علم و تكنيك و سياست آشكار مى شود.
منتظران با آمادگى تماميت جسم و جان و تماميت سرمايه هاى خدادادى را مصروف زمينه سازى مى كنند تا در هنگامه وقوع حادثه شريف ظهور، تماميت سرزمين خود را پيراسته از شائبه ها و مرام پيروان »ظاهرمذهب« و »مذهب ظاهر« تقديم »امام منتظر« سازند.
محدود ساختن گستره اين مباحث در شعر و قطعه و آه و اوخ منفعلانه و سانتى مانتاليسم و حتى اكنده ساختن بى محتوى و هدف در و ديوار شهر از نام حضرت صاحب الزمان، عليه السلام، بهمان اندازه ظلم است كه به دست نسيان و فراموشى سپردن.
چگونه مى توان پذيرفت كه متوليان نظام اقتصادى و اجتماعى سرزمينهاى اسلامى سرتاسر هفته را در غفلت از نام و سيره و سنت امام عدل روزگار بگذرانند و روز جمعه از صبح على الطلوع تا به وقت غروب آفتاب از طريق رسانه ها شعر و غزل و مطالب كم خاصيت و عارى از هر گونه تعهد را به خورد خلق روزگار دهند و ديگر بار روز از نو روزى از نو؟
اگر فرزندان ما طعم عدالت را در ميان مناسبات تجربه كنند ما را تابع »امام عدل« مى شناسند. چنانكه آن امام نيز »ميزان عدالت« را معيار شناسايى انسان منتظر از غير آن مى شناسد.
خدايا، همه ما را براى ورود در طريق عدل يارى و براى ماندن در آن مساعدت فرما. آمين
تصدق شما - سردبير