وقتي قافلة اسيران كربلا به دمشق رسيد، در كنار كوچه‌ها مردم ايستاده بودند و تماشا مي‌كردند. پيرمردي از شاميان جلو آمد و در مقابل قافلة اسيران بايستاد و گفت: شكر خداي را كه شما را كشت و شهرهاي اسلام را از شرّ مردان شما آسوده ساخت و اميرالمؤمنين يزيد را بر شما پيروزي داد.

امام زين‌العابدين(ع) به آن پيرمرد، كه در آن سن و سال از تبليغات زهرآگين اموي در امان نمانده بود، فرمود:

اي شيخ، آيا قرآن خوانده‌اي؟

گفت: آري.

فرمود: اين آيه را قرائت كرده‌اي:
قل لا أسئلكم عليه أجرا إلّا المودّة في القربيٰ.

گفت: آري.

امام سجاد(ع) فرمود: آن خويشاوندان كه خداوند تعالي به دوستي آنها  امر فرموده و براي رسول ‌الله اجر رسالت قرار داده ماييم. سپس آية تطهير را كه در حقّ اهل‌بيت پيغمبر(ص) است تلاوت فرمود:

إنّما يريد الله ليذهب عنكم الرجس أهل‌البيت و يطهّركم تطهيراً.

پيرمرد گفت: اين آيه را خوانده‌ام.

امام(ع) فرمود: مراد از اين آيه ماييم كه خداوند ما را از هر آلايش ظاهر و باطن پاكيزه داشته است.

پيرمرد بسيار تعجب كرد، گريست و گفت: چقدر من بي‌خبر مانده‌ام. سپس به امام(ع) عرض كرد: اگر توبه كنم آيا توبه‌ام پذيرفته است؟

امام(ع) به او اطمينان داد.

 اين پيرمرد را به سبب همين آگاهي شهيد كردند.

ماهنامه موعود شماره 85

پي‌نوشت:
٭ برگرفته از: عرفان اسلامي (شرح جامع مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه)، ج 12.