از امامان معصوم(ع) چنين نقل شده است:
اين دعا را در شب بيست و سوم ماه مبارك رمضان در حال سجده، ايستاده، نشسته، و در همة حالات تكرار مي‌كني و نيز در همة اوقات اين ماه و هر قدر كه مي‌تواني و هر موقع از دوران زندگي‌ات به يادت آمد مي‌خواني، بعد از تمجيد خداي و درود بر پيامبر(ص) مي‌گويي:
اللّهمّ كن لوليـّك الحجّة بن الحسن، في هذه السّاعة و في كلّ ساعةٍ، وليـّاً و حافظاً، و قائداً و ناصراً، و دليلاً و عيناً، حتّي تسكنه أرضك طوعاً و تمتّعه فيها طويلاً.1
خداوندا، ولي و برپاكننده امرت، محمد، زادة حسن، مهدي را، كه برترين درودها و سلام‌ها بر او و پدرانش باد، در اين ساعت و در همه ساعت‌ها، سرپرست، نگهدار، راهبر، ياور، راهنما و پشتيبان باش تا او را [نه از سر زور بلكه] به اختيار [مردم] در زمين جايگاه بخشي و او را در درازا و پهناي زمين بهره‌ور و كامران سازي.

ماهنامه موعود شماره 80
پي‌نوشت:
1. مصباح المتهجّد، ص 630؛ المصباح، ص 779.