در تقويم انتظار، همه فصل‌ها از عطر بهارى مهدى (عج) متبرك است.
نوروز منتظران روزى است كه از شب نيمه شعبان آغاز مى‌شود.
انتظار، فاصله‌اى است ميان دو جمعه: جمعه ولادت و جمعه ظهور.
بهار، همه طراوتش را مديون يك گل است: گل زيباى نرگس.
اگر سختى زمستان غيبت نبود، شوق آمدن بهار عدالت معنا نداشت.
خانه تكانى، رسم قديمى همه منتظران بهار است. بهارف مهدى (عج) از راه مى‌رسد، خانه تكانى دل‌ها را فراموش نكنيم.
بهترين هديه اى كه مى توان براى گلدان شكسته قلب منتظران خريد، يك شاخه گل نرگس است.
جمعه‌ها كافى نيست، هر روز سهمى را به امام زمان (عج) اختصاص بدهيم.
منتظران واقعى به اشك و آه و دعا اكتفا نمى‌كنند.
نيمه‌هاى شعبان مى‌آيند و مىروند، حيف است اگر فقط با نقل و مشكلات و شيرينى برگزارش كنيم.
كملطفى مهمان است بر سرف سفره بنشيند و صاحبخانه را نشناسد، حتى اگر او را نبيند.
امام زمان (عج) بيشتر از آن به گردن شيعه حق دارند كه فقط نيمه هاى شعبان به يادشان بيفتيم.
اگر خورشيد از چشم ما پنهان مانده است، تقصير ابرها نيست، چشمان ما باران نخورده است.
حتى اگر امام از چشم ما غايب باشد، باز هم ما از چشم او غايب نيستيم.
اى كاش روزهاى »غفلات« ما از شب‌هاى »غيبت« او طولانى تر نبود.
مبادا فقط وقتى همه درها به رويمان بسته شد، درف خانه امام زمان (عج) را بزنيم.
مكه با همه »صفا«يى كه دارد، بى گل روى مهدى (عج) بى»صفا« است.
هر دستى در آرزوى بوسيدن حجرالاسود است، حجرالاسود در آرزوى بوسيدن دست مهدى (عج) است.
منتظرتر از امام زمان (عج) سراغ داريم؟ 1167 سال در انتظار!
دلنشين ترين اشعار در ديوان انتظار، سروده دل سپرده ترين شاعران است، آنها كه دل به حضرت مهدى (عج) سپرده اند.
نمازف هيچ مأمومى بى‌امام اقامه نمى‌شود، ما چند ركعت را به امام خويش اقتدا كرده ايم؟
دير و زودش مصلحت است، امّا هيچ عريضه‌اى بى جواب نمى ماند.

 
معصومه نجفى مطيعى