عزيز دلم !
آمده ام تا بلندترين مثنوى عشق را برايت زمزمه كنم.
آمده ام تا حرف هاى نگفته ام را برايت بگويم.
آمده ام تا اشكهايم را بر تو ببارانم و سيرابت كنم.
آمده ام تا دل بى تابم را بى قرارتر كنم.
آمده ام تا سراغ مولايم را از تو بگيرم.
آمده ام تا از على و رضايت او بپرسم.
مى دانى، آنگاه كه پدرت به خواستگاريم آمد، تمام وجودم را شادمانى فرا گرفت. پس به چشمان با حياى او نگريستم و گفتم به خدا سوگند من براى حسن و حسين (ع) همچون مادرى دلسوز خواهم بود و تو امروز مرا نزد مولايم سرافراز كردى .
به دنيا كه آمدى على تو را با نام خدا و رسول و ولى او آشنا كرد و پرسيد نامش را چه برگزيده اى؟ گفتم در هيچ امرى بر شما سبقت نمى گيرم و على نام عمويش را بر تو نهاد.
تو در ميان بنى هاشم زيباترين بودى - چون ماه - و من نگران چشم حاسدان كه مبادا پسركم را آسيبى رسانند. هر چند كه مى دانستم تو مى مانى تا حسين بماند. تو مى مانى تا فدايى فرزند گرامى رسول الله باشى. تو مى مانى تا زهراى پيامبر را دلخوش كنى و اين همه را از بوسه هاى على بر دست و بازوى تو دريافته بودم .
يادت مى آيد! تو تازه زبان گشوده بودى، على تو را كنار خود نشاند و فرمود: بگو يك، تو گفتى يك. بعد فرمود: بگو دو، تو خوددارى كردى و گفتى شرم دارم به زبانى كه خدا را به يگانگى خوانده ام، دو بگويم و باز لبان مقدس على بود و پيشانى بلند تو!
جز اين هم انتظار نمى رفت. على خود معلم تو بود و پس از او جان و دل زهرا، حسن و آقايمان حسين باب هاى علم را بر تو گشودند و تو شدى موحدى بزرگوار با شجاعت و ايثار على، صبر و كرم حسن و شهامت و جهادگرى حسين
و چه كسى براى يارى اباعبدالله شايسته تر از تو؟
چه خوب مى دانست على! آنگاه كه هنگام شهادتش فرمود: جز فرزندان زهرا كسى در اتاق نماند و تو با دل شكسته و كوله بارى از حسرت پشت در به انتظار ماندى.چيزى نگذشت. زينب آمد و پيغام داد على تو را به درون خوانده. تو نيز در كنار فرزندان زهرا جاى گرفتى و على دست حسينش را در دستان تو گذاشت. نگاهت كرد و گريست و سفارش حسين را را به تو كرد: »مبادا تنهايش بگذارى« .
مرحبا بر تو! كه حسين را آنگونه كه بايد شناختى. شنيدم كه در غربت نينوا به برادرانت گفتى: در نثار جان هايتان تقصير نكنيد و گمان مبريد كه حسين برادر ماست نه چنان است آن بزرگوار امام و سيد و بزرگ و پيشواى ما بوده و حجت خداوند عالميان در روى زمين و فرزند فاطمه زهرا و نور ديده و رسول خداست .
آرى تو هميشه حسين را »آقا« و »مولاى« ناميدى. او را »سيدى« مى خواندى و من از ادب تو خرسند مى شدم. تنها يك بار - آخرين بار - او را »برادر« خواندى. گفتند فرياد »يا اخا ادرك اخاك« تو دل حسين را سخت لرزاند. خود را به تو رساند و سرت را در دامان مادرش فاطمه ديد و دانست راز برادر گفتنت چيست .
عباسم!
وفاداريت زبانزد ملكوتيان است. خدا نكند تو شرمگين زينب باشى.
نمى دانم آن پليد مرد دورخى چگونه جرأت كرد برايت امان نامه بفرستد!
مظلومم!
نه فرات كه جاى جاى عالم تا قيامت كبرى مظلوم تر از مولايت حسين و مظلوم تر از تو نخواهد ديد.
چه سعادتى براى تو بالاتر از آنكه سجاد (ع) به دست خود تو را دفن كرد. آرى تو را، و البته پدرش حسين را.
سقاى كربلا!
علمدار حسين!
ابوفضائلم!
ابا قربة!
قسم به ظهر عاشورا
قسم به ركعت هاى خونين عشق،
قسم به آفتاب،
فسم به آب ،
قسم به آب ،
قسم به آب ،
تو امروز سيراب تر از هزار دريايى و خوشبوتر از هزار گلاب ناب .
مباركت باد بال هاى سبز بهشتى ات .
سلام خدا و فرشتگان و پيامبران بر تو باد
سلام بندگان صالح و شهدا و راستگويان بر تو باد.
همه سلام هاى پاكيزه به هنگام بامداد و شام بر تو باد.
 

ماهنامه  موعود شماره 31