پنجره ها را باز كنيد، آنسوى خاكسترى پنجره ها بهار جارى است .
پنجره ها را باز كنيد، آنسوتر رنگ ها به جشن نشسته اند و هديه بهار يك گل است و آن هم »اقاقيا«.
آرى
پشت پنجره ها گل ها در انتظارند؛ در انتظار يك نگاه، نگاهى كه از ديوارهاى آهنين شهرها بگذرد.
و در باغ آرزوها به ميهمانى »شقايق« رود؛ شايد از قدمگاه اين نگاه »شوق« پرواز كند.
پنجره ها را باز كنيد، آه! مى بينيد سبزينه لبخند در وجود كودكان فقر به زردى گراييده است. من مى دانم كه سفره خالى همسايه ما پر از نياز است .
از پشت شيشه پنجره ها گاه مى توان بغض شكسته يك پرستو را ديد.
و مى توان صداى شكستن قلب قنارى ها را شنيد.
من اگر تنها يك شب به آسمان سفر كنم، به قدر يك زمين سوغات مى آورم. مى آيم و ستاره هاى محبت را به دامن هاى دختركان آرزومند شهرمان مى دوزم.
و از ماه، گردنبندى مى سازم تا چشمان معصوم مادران »آبرو« براى لحظه اى به ساحل خشكى نشيند. و اى كاش خورشيد با من مى آمد. مى آمد به خانه هايى كه ميزبان زمستان بودند تا روسياهى به دل سرد و تاريك ما نماند.
و من اگر تنها يكبار سرى به دامنه ملكوت زنم، شرحى مى نويسم بر حاشيه سبز ايثار و عشق .
و بر »دفتر« خودبينى ها و خودخواهى ها مهر اختتاميه مى زنم .
و اگر در كوچه پس كوچه هاى زندگى »بار« افتاده اى ديدم از آن »بال« پرواز مى سازم .
اى آنان كه،
خانه هايتان را خانه تكانى كرديد جايى هم براى خاطره ها بگذاريد.
و اى آنان كه »سبزه« سبز مى كنيد؛ در صحن و سراى دل نيز گل و سبزه محبت بكاريد تا ابديت شاهد رويش جوانه هاى دوستى و صفا باشد.
و شما كه ماهى قرمز را در تنگ شيشه اى زندانى كرده ايد، براى يكبار هم كه شده است به فكر قنارى هاى در قفس باشيد و براى آزادى آنان صدقه دهيد.
آيا تاكنون بر سفره هفت سين به آيينه نگاه كرده ايد؟ خود را ببينيد شما خداوندگار عشق بر روى زمين هستيد، بياييد، خدايى بنگريد و خدايى بشنويد و خدايى كرم كنيد.
بياييد با هم خورشيد را باور كنيم و به ماهتاب رحمت حق دل بنديم .
بياييد به درياها بپيونديم و بوسه نسيم را بر روح خسته دردمندى احساس كنيم .
بياييد پيش از آمدن عيد، عيدى بگيريم .
سخن پيامبر خدا را مى شنويد؟ گفتار او گوش آسمانى مى خواهد نه گوش زمينى.
مى فرمايد: »المسكين رسول الله«؛ مسكين و مستمندى كه به سوى تو دست نياز بر مى آورد، فرستاده خداست .اگر جوياى كمال وحيات پاك هستى به مسكين دل بسپار و مرهمى باش بر زخم نيازش .
پاسخ به او »لبيك« به خداست و »عيدى« او حيات است، چرا كه در قرآن آمده است:
»يا ايها الذين آمنوا استجيبوا لله و للرسول اذا دعاكم لما يحييكم«
اى مؤمنان آنگاه كه خدا و »رسولش« شما را مى خوانند، اجابت كنيد كه آنها به شما حيات مى بخشند.
مگر نه اينكه از جاده مخلوق بايد به خدا رسيد؟ مگر نه اينكه ريسمان پيوند با خدا يك سر در زمين دارد؟ پس بشتابيم و پنجره ها را براى هميشه تاريخ باز بگذاريم شايد ديگر هيچ »ناله اى« در سرزمين »لاله ها« به گوش نرسد.
و اينك
بياييد براى سلامتى گل هاى نيكى ها »شمعدانى« روشن كنيم! و آواز گل داوودى را براى »لالايى« كودكان بخوانيم .
بيائيد ياس ها را بپرورانيم امّا براى دعاهايمان يك سبد گل اميد سفارش دهيم .
اگر بخواهيم مى توانيم ناز گل ها را بخريم و فاصله ميان فصل ها را برداريم .
شما را به حقيقت سوگند،
بياييد پيام گل »نرگس« را باور كنيم
و براى ديدار حسن يوسف اش دعاها را از سر گيريم .
 

× به نقل از روزنامه كيهان - 1377/2/26.
 

ماهنامه  موعود شماره 31