|
۱۴ بهمن ۱۳۸۳ |
معصومه نجفى مطيعى
آن هنگام كه عطر نسيم بهارى در كوچه هاى تنهايى مى پيچد ،
آن هنگام كه منادى خدا در صور عشق مى دمد، 1
و آنگاه كه مؤذن، فرا رسيدن صبح ديدار را مژده مى دهد،
زائران روشنى به تماشاى خانه دوست مى آيند،
مسافران غريب، قدم در شهر آشنايى مى نهند
و رهگذران خسته در سايه محبت محبوب مى نشينند.
اين چنين است كه خدا دست هاى سبزشان را شكوفه باران مى كند تا رويش دو باره خويش را
نظاره گر باشند.
و اينك...
با آغاز بهار
و در رستاخيز حج
آسمان چشمان من
درياى دل و جان تو
و كوير لب هاى او
شادمان و مسرور از نور باران خدا گشته است...
من از هر چه زمستان سرد و بى روح، دل كنده ام تا آتش عشق خدا دلگرمم كند؛
تو فارغ از هر كه غريبه است به سوى محبوب آشناى خويش شتابان آمده اى تا دعوت او را
لبيك بگويى؛
و او از همه كس خود جدا گشته است تا به ديدار خدا بيايد2
من تمام خانه ام را براى ميزبانى مهربانترين مهمان از گرد و غبارها زدوده ام؛
تو باغ دلت را براى حضور بهترين باغبان از علف هاى هرز گناه پاك كرده اى ؛
و او يك عمر، چشمانش را با اشك ندامت شستشو داده است تا آفتاب عنايت خدا بر دلش
بتابد.3
من پاكترين لباس هايم را در استقبال از ورود خجسته و مبارك عيد پوشيده ام؛
تو با پاكترين و سپيدترين لباس ها احرام بسته اى؛
و او آخرين لباس پاك و سپيد خويش را بر تن كرده است. 4
من چشم انتظار زمان موعود تحويل سال نشسته ام؛
تو ميقات با خدا را لحظه شمارى مى كنى و خواب از شهر چشمانت گريخته؛
و او بيدارتر از هميشه در وقت معلوم آمده است. 5
من در هياهوى انبوه مردمان، تنهايى ام را با خدا قسمت مى كنم؛
تو تنهاتر از هميشه تا صحن مقدس خدا و به شوق طواف كعبه راه پيموده اى؛
و او در آستان پاك آفريدگار خويش تنهاترين است، آنچنانكه هنگام آمدن نيز تنهاترين
بود.6
من مست از تلاوت آيه هاى روشن و زيباى خدا در آسمان و زمينم ،
تو در تماشاى شكوه و عظمت خانه خدا متحيرى؛
و او در مقابل ميزان حق و عدالتى كه بر پا گشته است غرق در شگفتى است. 7
من با قطره هاى باران رحمت الهى وضو مى گيرم؛
تو از زمزم عشق خدا تبرك مى جويى؛
و او در طلب جرعه اى از زلال كوثر استغاثه مى كند.8
من در سپاس از اين همه نعمت بى شمار، سر بر سجده فرود آورده ام و بر پيشانى خاك
بوسه مى زنم؛
تو، به شكرانه اين زيارت دست بر دعا بلند كرده اى و قنوت را زمزمه مى كنى؛
و او در محراب بخشش خدا، با زمزمه آيه هاى نورانى حمد به معراج مى رود9 .
آرى...
من رهگذر جاده هاى سبز بهارم؛
تو زائر هميشه مشتاق خانه خدايى؛
و او مسافر ديارى است كه بى آبى حيات، جاودانه ماندن را نصيبش مى كند.10
اينچنين است كه خدا آسمان روحمان را ستاره باران مى كند تا طلوع دوباره خويش
را نظاره گر باشيم .
پى نوشت ها
1. »و آنگاه كه در صور بدمند (و ملائك ندا كنند كه) اين است روز وعده گاه خلق«.
سوره ق (50)، آيه 20.
2. »آن روز كه هر كس از برادرش مى گريزد و از مادر و پدرش و زن و فرزندش هم
مى گريزد در آن روز هر كس چنان گرفتار كار خود است كه به هيچكس نتواند پرداخت«.
سوره عبس (80)، آيه 37- 34.
3. »آنانكه مرتكب عمل زشت شده سپس از آن عمل بد توبه كردند و به اخلاص ايمان
آوردند، خداى تو بر آنها بعد از توبه به يقين بخشنده و مهربان است« سوره اعراف (7)،
آيه 153 .
4. »اى فرزندان آدم ما لباسى كه ستر عورت شما كند و جامه هاى زيبا و نرم براى شما
فرستاديم و بر شما باد به لباس تقوى كه اين نيكوترين جامه شماست...«. همان، آيه 26.
5. »و همه در وعده گاه روز معين محشر جمع مى گردند«. سوره واقعه (56)، آيه 50.
6. »و محققاً شما يكايك (براى حساب) به سوى ما بازآييد بدان گونه كه شما را
آفريديم«. سوره انعام (6)، آيه 94 .
7. »و ما ترازوهاى عدل را براى روز قيامت خواهيم نهاد و ستمى به هيچ نفسى نخواهد شد
و اگر عملى به قدر دانه خردلى باشد در حساب آوريم«. سوره انبيا(21)، آيه 47 .
8. »... و خدايشان شرابى پاك و گوارا بنوشاند«. سوره انسان (76)، آيه 21.
9. »... تنها او را بخوانيد و به اخلاص بندگى كنيد كه ستايش و سپاس مخصوص خداى يكتا
و آفريدگار عالميان است«. سوره مؤمن (40)، آيه 65.
10. »... اين روز جاودانى است«. سوره ق (50)، آيه 34.
ماهنامه موعود شماره 30
|
مقالات 
