اشاره: پايمال شدن حقوق انسان‏ها، سلب آزادى‏هاى فردى، بهره‏كشى و استفاده ابزارى از مردان و زنان و كودكان، گسترش جنگ‏ها و ويرانى‏هاى بسيار و انواع ظلم و ستم، احتكار منابع و منافع ارضى و... همگى تحت عنوان قوانين و آثار جهانى سازى، وضعيت اسفبارى را براى جهان امروز پديد آورده است. اندكى توجه و دقت در اين مسائل به ما مى‏فهماند كه عدالت فراگير و جهانشمول تنها در سايه حكومت يگانه منجى عالم بشريت و موعود عالميان - كه سال‏هاست همه در انتظار ظهور ايشان به سر مى‏برند - محقق خواهد شد.
بزرگترين مشكل جوامع بشرى كه در طول تاريخ همواره موجب نگرانى بوده، ناسازگارى انسان‏ها با يكديگر است؛ كه در قالب درگيرى‏هاى خونين و جنگ‏هاى خانمان برانداز تبلور يافته و تنها ثمره‏اش بيمارى‏هاى لاعلاجى همچون: ملى گرايى، نژاد پرستى و تعصبات جاهلانه بوده است. شكى نيست كه اين جنگ‏هاى ويرانگر نه تنها هيچ مصلحت و فايده‏اى در بر ندارند بلكه بيمارى‏هاى خطرناك فوق را به نظريه‏ها و ايدئولوژى‏هاى ريشه دارى تبديل كرده كه مى‏توانند به راحتى جواب مخالفان خود را داده و آنها را ساكت كنند. دو جنگ جهانى گذشته شاهدى بسيار فجيع و هراس آفرين بر اين مدعاست.

از آنجا كه بناى فطرت انسان بر اجتماعى بودن استوار است، همواره ميل داشته كه با همنوعانش زندگى كند و با آنها در ارتباط باشد .چنين جامعه واحد بشرى - كه در آن امنيت، محبت و اتحاد در ميان انسان‏ها بدون هيچ مانع و رادع مادى و معنوى حاكم شود - آرزو و موضوع بحث فيلسوفان، انديشمندان، اصلاحگران و مصلحان بوده است كه متأسفانه همه اينها در مقام تحقق، با واقعيت تلخى مواجه شده‏اند و آن اينكه حكومت‏ها تنها موقعى به دنبال اين جامعه بوده‏اند كه مى‏خواسته‏اند با عنوان يكپارچه كردن و وحدت مردم، بر ديگر دولت‏ها و حكومت‏ها مسلط شوند.
اين روزها مى‏بينيم كه در رسانه‏هاى گروهى دنيا، اين مسئله را با ظاهرى نو و با عنوان »جهانى سازى« به مردم در اقصى نقاط عالم عرضه مى‏كنند. ممكن است مصداق‏هاى مورد بحث عوض شده باشند، ليكن مفهوم اصلى آن، همان وحدت و يكپارچگى جهان به شكلى است كه موانع و مرزهاى جغرافيايى، اقتصادى و سياسى از ميان برداشته شود.
بنابر اين ادعاى نظريه پردازان، جهانى‏سازى عبارت است از: مجموعه رخدادها، حوادث و پيشرفت‏هاى جديدى كه خواسته يا ناخواسته كليه ساكنان زمين را در اجتماعى واحد گردهم مى‏آورد.
1آنها معتقدند سرعت و شتاب رو به رشدى كه در قرن اخير خصوصاً دهه نود ديده مى‏شود، تغيير و تحولى مانند پديد آمدن دهكده جهانى و به دنبال آن پيدا شدن كدخدايى براى اين دهكده را به دنبال خواهد داشت؛ به گونه‏اى كه بشريت هنگامى كه بإ؛ ّّ. روزهاى پس از سال 2000 مواجه مى‏شود فرهنگى را در مقابل خود مى‏بيند كه مملو از تحولات و حوادثى است كه پشت سر هم رخ مى‏دهند و به بالا رفتن سطح ارتباطات متقابل افراد و دولت‏ها از لحاظ سياسى، اقتصادى و اجتماعى و ارتباط نزديك و روزافزون تمام اجزاء عالم منجر مى‏شود. اين موضوع بر روند اصلاحات سرعت بخشيده و در رفتار و منش تمامى انسان‏ها اثر گذاشته و خبر از ظهور آگاهى و بيدارى جديدى در تمام عالم مى‏دهد، گويى همه انسان‏ها در يك خانه زير يك سقف زندگى مى‏كنند.
2 برخى از اين نظريه پردازان مانند »فوكوياما« پا را از اين هم فراتر گذاشته و مى‏گويند: »اين تحولات، پايان تاريخ را نشان مى‏دهد«. به اين معنى كه پس از سقوط همه عقايد و اصول مذاهب نظام سرمايه دارى ليبرالى (كاپيتاليسم)، تاريخ به انتهاى خود رسيده است. و برخى ديگر نيز مى‏گويند: »تاريخ سند و مدرك پيشرفت نيست بلكه علم است كه رشد يافته است. تاريخ سلسله حوادث و رخدادهاى در حال پيشرفت است، نه اينكه خود تاريخ رشد و پيشرفتى داشته باشد؛ مانند فهم ليبراليسم كه بيشتر شده است. اين دو مسئله به هم وابستگى متقابل داشته و بر روى هم اثر مى‏گذارند.
3 طبق اين نظريه، تاريخ در مسير ليبراليسم سرمايه‏دارى حركت كرده است .لذا اين فرضيه‏ها همانطور كه در مورد ماركسيسم بيان مى‏شد، امر مسلمى شمرده مى‏شده است. ماركسيسم چنين ادعا مى‏كرد كه تاريخ به حكومتى كمونيستى و ايجاد نظام واحد جهانى ختم مى‏شود. در صورتى كه همه ما ديديم كه كمونيسم ،پيش از آنكه تاريخ، وجود آن را در درون خود احساس كند پايان يافت و جهان، همچنان پراكنده و نظام نيافته باقى ماند.

آيا »جهانى سازى« در ايجاد »دهكده جهانى« موفق خواهد شد؟
تنها در حالتى مى‏توان به اين سؤال پاسخ داد كه اهداف »جهانى سازى« و ابزار و وسايل رسيدن به اهداف نيز مشخص شود.
پيروان اين نظريه ادعا مى‏كنند كه تغييرات و تحولات در جهان و تبديل شدن آن به دهكده‏اى كوچك، در حقيقت آغاز برچيده شدن اختلافات و تعدد ملت‏ها و اقوام و تفاوت فرهنگى و اقتصادى است به طورى كه با حل شدن در اين جريان فراگير، جهان واحدى به‏وجود مى‏آيد كه محال است ملتى بتواند خود را از مجموعه آن جدا فرض كند و همچنان در اين جهان پيچيده و تودرتو، تنها و به دور از ديگران و بدون هيچ ارتباطى با آنها زندگى كند. در حال حاضر هر كس به طور مستقيم مى‏تواند با جهان ارتباط برقرار كند؛ زيرا مرزها در اصل برچيده و بى‏خاصيت شده‏اند و اين مسئله اهميت قومگرايى را از بين برده است. به علاوه فوايدى كه قومگرايى از قديم داشته، خودبخود از بين رفته و از اين جهت به از بين رفتن مرزها كمك كرده است .4
 اين جريان، جهان را به سمت جمع شدن تحت پرچم ليبراليسم - كه ابرقدرت‏هاى صاحب تكنولوژى و مسلط به اخبار و اطلاعات برافراشته‏اند - سوق مى‏دهد.
امّا بايد اعتراف كنيم كه غير ممكن است طرفداران جهانى شدن بتوانند به اهداف خود، دست يابند؛ چرا كه آنها به بهانه اتحاد و جمع شدن همه جهانيان در كنار يكديگر به دنبال به وجود آوردن بازارهاى مصرفى نا محدودى هستند كه موانعى مانند قوانين گمركى و مسايل فرهنگى و سياسى و اقتصادى ديگر كشورها بر سر راه آنها نباشد و راحت‏تر بتوانند به مقاصد خويش دست يابند. واقعيت اين امر راه انداختن مبارزه‏اى سهمگين و نابرابر براى از بين بردن حكومت‏ها و تسلط دولت‏هاى مختلف بر ملت‏هاى خويش است، كه با سر خم كردن در برابر قوانين جهانى سازى - كه توسط دلالان بازارهاى بورس و خداوندان اطلاعات و اخبار وضع شده‏اند - آغاز خواهد شد. دليل اين مدعا، مسئله ليبراليسم اقتصادى است - كه يكى از علايم بارز و آشكار جهانى‏سازى است - و اينكه اقتصاد جهانى بايد به دست طبقه حاكم باشد. اين طبقه مزدوران خويش را كه مبلغ و مروج تساهل و تسامح هستند به عنوان نخبگان و روشنفكران فرهيخته معرفى مى‏كنند. طبقه حاكم كه قرار است رهبرى جهان را به دست بگيرد عبارت است از كشورهاى پنجگانه‏اى كه با دربرداشتن 20 درصد از جمعيت جهان، 84/7 درصد محصولات و توليدات و 84/2 تجارت بين‏الملل و 85/5 درصد ذخاير و معادن دنيا را تحت سيطره خويش درآورده‏اند. به عبارت بهتر، 20 درصد از ساكنان اين دهكده جهانى با شغلى ثابت، زندگى آرام و محترمانه، بايد از نهايت لذات دنيوى بهره‏مند باشند؛ امّا در مورد بقيه سكنه كه 80 درصد از مردم را شامل مى‏شود بايد به اين فكر كرد كه چگونه مى‏توان آنها را بيش از پيش با فرهنگ مصرف گرايى مشغول كرده و به خود فراموشى واداشت تا در نهايت خفت و خوارى به رفع حوائج ضرورى زندگى خويش بپردازند.5
 آرى جهانى‏سازى، در واقع قانون تجارى ديگرى است كه هدفى جز تسلط بر جهان - آن هم با ابزار و رسانه‏هاى فرهنگى و خبرى كه پرده‏اى سياسى و نو بر آن كشيده شده است - ندارد.
جهانى سازى، با توانائى‏هاى خود همانند هشت پايى زشت و عظيم الجثه بر تمام جهان سايه انداخته، دموكراسى و حقوق بشر را به ظاهر، اهداف خيرخواهانه و شريف خود بيان كرده و مى‏كوشد با نشر اين شعارها بر تمام دول عالم مسلط شود و ضد ارزش‏هاى فرهنگ منحط خويش را در قالب ارزش در ميان جهانيان اشاعه دهد. اين در حالى است كه همه روزه شاهديم كه ابر قدرت‏هاى مدعى جهانى سازى، هرگاه حقوق بشر و مردم سالارى - كه شعارهاى پر سر و صداى آنهاست - با منافع و مصالح آنها كوچكترين تضاد و تعارضى پيدا مى‏كند به راحتى آن را زير پا گذاشته و قربانى خواسته‏هاى نامشروع خويش مى‏كنند. به علاوه با كمى دقت مى‏بينيم وقتى جهانى‏سازى مى‏خواست سايه خود را بر دولت‏هاى شرق آسيا بيفكند، با فروپاشى شوروى، به شدت شكست خورد و دولت‏هايى كه غرب از آنها به عنوان مثال‏هايى براى پيروزى و موفقيت جهانى سازى نام مى‏برد و خواستار انتقال شيوه موفقيت آنها به كشورهاى غير غربى است؛ چگونه به شكل حكومت‏هاى سلطنتى يا شبه سلطنتى آميخته با دموكراسى خيالى و پوشالى، سايه‏اى شوم بر سر مردم خود افكنده‏اند.(به عنوان مثال مى‏توان به اندونزى و مالزى اشاره كرد) مضاف بر اينكه خود اينها شواهدى بر وجود تناقض‏هاى مسلم موجود در جوامع ليبرالى غربى در اين ظرف جديد جهانى سازى‏اند. در عالم واقع هم ثابت شده است كه افراط و زياده‏روى ليبرالى كه از ابزار و لوازم جهانى سازى است، آنگاه كه با منافع سرمايه‏داران بزرگ (خصوصاً در ارتباط با حق و حقوق كارگران و وضعيت نگران كننده آنان) كوچكترين تعارضى پيدا كند بر تمام گفته‏هاى پيشين خويش، خط بطلان كشيده و آنها را به كنارى مى‏نهند.6
 بى‏جهت نيست كه افرادى مانند »جيتس« و »رابرت مردوخ«، كه تحت لواى نظام ليبرالى زندگى مى‏كنند چنان سركش و مستبد شده‏اند و به گونه‏اى آزادى افراطى را به افراد عرضه مى‏كنند كه ضد ارزش‏ها، كالاها و سلطه شوم آنها با نام اخلاق، ارزش‏هاى انسانى و مردم سالارى واقعى بر جهان حاكم شده است.
آرى، اين چنين است كه جهانى سازى در مسير حركت خود در چاله فتنه‏انگيز دموكراسى افتاده است؛ و علت آن هم سياست دوگانه‏اى است كه به جهت حفظ منافع ليبرالى سرمايه‏داران و نه ارزش‏ها و مصالح واقعى بشريت، اتخاذ مى‏شود.
نظام سرمايه‏دارى، ديدگاه مصلحت گرايانه‏اى است كه با تمام ابعاد دموكراسى و ليبراليسم نظرى درتناقض است، رويكردى است كه خودخواهى و خودپسندى انسان را قوام بخشيده و مستحكم مى‏كند و با آن مقصد نهايى و حقيقى جهانى سازى در ساختن جهانى همسو و هماهنگ، تعارض و تناقض شديد و جدّى دارد. اين از آن جهت است كه مؤسسات آزاد و دموكراسى ليبرال مآبانه، ابزارى جديد در دست جوامع توسعه يافته نوين است كه از آنها براى محدود كردن آزادى‏هاى افراد، سلب حقوق آنان و مخفى كردن بهره‏كشى و برده دارى مدرن خويش استفاده مى‏كنند. جامعه ما هم بايد در برابر اين اقليت كه كليه سودها و منافع، در دست آنهاست سر تعظيم و كرنش فرو آورد تا آنها براى رسيدن به آمال و حوائج كاذب نفسانى خويش كه ساخته و پرداخته مؤسسات سرمايه‏دارى بزرگشان است بر همگان حكومت كنند.