اسماعیل شفیعی سروستانی

... تا همين چهار، پنج سال پيش على رغم گذشت بيش از پانزده سال از عمر انقلاب اسلامى و حاكميت تام و تمام شيعيان بر سرزمين فراخ ايران كه به حقيقت »شيعه خانه« امام زمان(ع) است؛ به نحوى شايسته از آن عزيز و آخرين ذخيره الهى سخن به ميان نمى آمد و همه چيز منحصر به روز نيمه شعبان بود. اين وضع معلول عوامل گوناگونى از جمله »وحشت متهم شدن به وابستگى به انجمن حجتيه« بود تا جايى كه اين گمان بوجود آمده بود كه گفت وگو از حضرت صاحب الزمان(عج) در انحصار همين گروه است.
بى گمان انتشار مداوم مجلات موعود و موعودجوان (از سال 1375 تا به امروز) نقش موثرى در شكسته شدن اين توهم داشت.

امروزه به تبع شرايط تاريخى جديدى كه بر جهان سايه افكنده و بسيارى از عوامل مؤثر در صحنه حيات اجتماعى و فرهنگى ايران باب اين گفتگوى مقدس گسترده تر شده چنان كه در حال حاضر چندين برنامه راديويى و تلويزيونى در كنار چند موسسه فرهنگى و انتشاراتى عهده دار طرح مباحث مهدوى و بسط بيش از پيش فرهنگ انتظار در ميان مردمند.

اگر چه وجه غالب اين برنامه ها در گستره نشر شاعرانه ها و مباحث كلامى اند اما در مقايسه با سال هاى قبل قابل تأمل و تمجيدند. اَللّهم تَقَّبل مفنّا.
چنان كه ذكر شد عوامل مختلفى در رواج رو به تزايد اين گفت وگو در جهان و از جمله ايران مؤثر بوده است. كه از آن جمله موارد زير قابل ذكرند:

1 - شرايط تاريخى جديدى كه طى دو دهه اخير بر حيات مردم جهان مستولى شده. (به صدا درآمدن زنگ تاريخى جديد به نام خدا و دين).
2 - بروز نوعى دل زدگى و يأس در ميان همه اقوام و ملل از انواع مسلك هاى سياسى و حكومت ها كه عموماً ناتوانى خود را در محقق ساختن عدالت اجتماعى و حفظ حريم اخلاقى مردم بارز ساخته اند.
3 - فراهم شدن زمينه هاى بروز رويكرد دينى و بازگشت به فطرة در ميان همه اقوام.
4 - پايان يافتن قرن بيستم و ورود به هزاره جديد.

در ايران نيز عوامل مختلفى موجب رشد و به تزايد اين رويكرد شده كه عنايت ويژه حضرت صاحب الزمان(ع) مهمترين آنهاست.

بررسى ساده فعاليت هاى گوناگونى كه اشخاص حقيقى و حقوقى در حوزه فرهنگ مهدوى دارند نشان مى دهد كه برخى از آنها در حاشيه اين فعاليت ها اهداف ديگرى را نيز دنبال مى كنند كه دانسته يا ندانسته موجد جريان هايى مى شوند كه در نهايت موضوع نشر فرهنگ مهدوى را مخدوش مى سازد.

1 - جماعتى خام به مصداق شناسى اشكار و تعيين وقتى معين براى حادثه شريف ظهور پرداخته اند. اين حركت در سير تطور خود بروز نوعى سرخوردگى و انفعال در ميان مردم و رويگردانى آنها از فعاليت هاى جدى اجتماعى، انجام وظيفه امر به معروف و نهى از منكر و بالاخره انتظار منفعل را سبب مى شود.

2 - عده اى در مجامع عمومى با هتك حرمت مراجع و فقها (به نام تبليغ نام امام عصر(ع) و فرهنگ مهدوى) زمينه رويگردانى مردم از نواب عام در عصر غيبت و پيشه ساختن انتظارى بى محمل و بى مرجع را فراهم مى كنند و بستر رشد آفت هاى اجتماعى، سياسى و فرهنگى فراوانى را مهيا مى سازند.

3 - جماعتى با منحصر ساختن مباحث مهدوى در گستره اخلاق فردى و اعتقاد شخصى، مملو از تمناى خواب و ديدار و مكاشفه به بروز نوعى فرهنگ جدايى دين از سياست كه عموماً ساخته و پرداخته روشنفكران سكولار و نمايندگان دست دوم سياست انگليسى و امريكايى است دامن مى زنند.

4 - عوامل اشكار و نهان بيگانه نيز از طريق پايگاه هاى اطلاع رسانى اينترنتى طرح مباحث مهدوى را آنتى تز انقلاب اسلامى فرض كرده و از آن محملى براى زمينه سازى براندازى ساخته اند.
حال اگر حساب كسانى را كه با مسكوت نگه داشتن اين موضوع دل به تئورى هاى سياسى، اجتماعى و اقتصادى دوران معاصر خوش ساخته و دانسته و نادانسته ره به سرزمين غربى مى پويند و گفت وگو از امام عصر(ع) را مانع بسط اغراض خود مى شناسند از نظر دور نداريم درمى يابيم كه اين گفت وگو در زمره يكى از مهم ترين مباحث فرهنگى و اعتقادى عصر ماست كه مى تواند منشأ تحولات و حوادث بسيارى باشد.

گاه مشاهده مى شود كه در ميان تب تند هوادارى از حقوق بشر، دمكراسى، گفت وگوى تمدن ها و... برخى نادانسته بر طبل تأييد و تكريم بى جا از اربابان فرقه ها و مسلك هاى غير اسلامى و غير شيعى مى كوبند و حتى از فعاليت هاى آشكار و رسمى بسيارى از اين دست مسلك هاى منحرف حمايت مى كنند چنان كه رگه هاى وهابيگرى و بهايى گرى را در گوشه هاى مختلف كشور مى توان مشاهده كرد. واقعه اى كه كيان فرهنگى و جغرافياى خاكى اين سرزمين را به مخاطره مى اندازد و اين در حالى است كه شيعيان اهل بيت(ع) در هيچ يك از نقاط عالم و حتى كشورهاى به ظاهر اسلامى از مصونيت برخوردار نيستند.

هيچ انسان منصفى نمى تواند بپذيرد كه در سرزمين ايران و در وقت حاكميت علماء شيعه تا اين حد فرهنگ و تفكر ولايى و امام زمانى زير تازيانه هاى: سكولاريزم، ليبراليسم، صوفى گرى، وهابى گرى، بهايى گرى و... مظلوم واقع شود.

از همين روست كه لازم است همه مردم و به ويژه جوانان علاقه مند به معارف مهدوى به دور از هرگونه هوادارى بى تأمل، با هوشيارى به اين مباحث بنگرند و با اتكاء تام به كلام ائمه دين(ع)، بزرگان از علماء سلف و همچنين فرزانگان امروزى كه آشنا با جريان هاى فكرى و سياسى عصر حاضرند خود را از حيث اعتقادى، اخلاقى و عملى مجهز و با هوشيارى و حضور فعال منتظر فرا رسيدن پيك پى خجسته ايمان و رستگارى بمانند. و خود را از جماعات و جريانات مدعى ملاقات و نيابت (و خاموش در برابر ظلم و ستمى كه بر مسلمين و شيعيان در عالم مى رود) دور نگه دارند تا ناخواسته خود را در مغاك تيره بختى گرفتار نبينند.

بى گمان حادثه شريف ظهور ناگهانى چون شهاب ثاقب رخ مى نمايد چنان كه بسيارى از دوستان نيز آن را باور نمى آورند. و اين همه ما را متذكر آمادگى جسمى، اخلاقى، علمى، اعتقادى فردى و جمعى مى سازد. نمى بايست فراموش كرد كه همه عزت، شرف و دارائى آشكار و نهان ما از حجت حى خداوند است و وظيفه جدى و مؤكد ما دعا به درگاه آن بى نياز تا شايد از روى لطف و كرم اذن ظهور دهد و جمله مسكينان و مستضعفان را از رنج دورى و غيبت برهاند. ان شاءاللَّه

قربان شما - سردبير
 

موعود شماره 32