|
۰۷ بهمن ۱۳۸۳ |
پيچك انتظار از ديوار دلم بالا ميرود. پر از تمنا ميشوم و پر از عطر خوش
ريحانه كه در سبزهزار وجود روييده است.
پيچك انتظار چه غوغايي ميكند! باز هم پر از تمنا ميشوم. پر از گلهاي سوسن.
گلهاي نرگس و اينك از صداي پاي ظهور است كه سرشار ميشوم. سرشار از موج.
سرشار از ماه. ستارگان و خورشيد!
قلبم از عشق درنگي ميكند و در خيال جبرييل را ميبينم كه سر از پا نشناخته
ميآيد تا براي زمينيان مژدهاي بياورد. مژدة آمدن امامي كه خداوند تمامي
رحمتش را در وجود او ريخته است!
مهديا! كوي تو كوي بيتابي فرشتگان است.
كوي تو كوي شور است.
كوي سوز. همان سوز كه در جان فرشيان جاري است.
كوي تو كوي ركوع لالههاست.
كوي شيدايي ياس است.
كوي شبنم بر گلبرگ ناز محمّدي است.
كوي تو كوي آب است.
كوي باران
كوي شستن چشمهامان در جويباران!
مهديا! كوي تو كوي قناري است.
كوي بال است.
كوي پريدن.
كوي تو كوي بيقراري در آسمان آبي است.
پس اگر بيايي دلم كبوتر ميشود!
زهره الماسيان
ماهنامه موعود شماره 34
|
مقالات 
