|
۰۳ شهريور ۱۳۸۶ |
 توقيع مبارك حضرت صاحبالامر، ارواحنا له الفداء، به افتخار عثمان بن سعيد عمري و فرزندش محمد بن عثمان خداوند شما دو نفر [پدر و پسر] را به اطاعت و بندگي خويش موفق و بر دين خود ثابت قدم بدارد و در ساية رضاي ذات پاكش به شما سعادت دو جهان عنايت فرمايد. آنچه «ميثمي» به شما خبر داده بود در مورد «مختار» و مناظرة او با كسي كه اظهار ميداشته از حضرت امام حسن عسكري(ع) جانشيني جز جعفر بن علي [كذاب] باقي نمانده، و او هم تصديق كرده است، به ما رسيد.
همچنين آنچه كه شما به ميثمي در پاسخ مطالبي كه به ياران شما گفته بود، نوشتيد نزد ما روشن است و من از اينكه پس از بينايي و بصيرت دچار نابينايي شوم و پس از هدايت، گمراه گردم و نيز از فتنهها و عدم قبولي اعمال، به خدا پناه ميبرم، چه آنكه حق تعالي در قرآن كريم فرموده است:
آيا مردم خيال ميكنند كه اگر بگويند ايمان آوردهاند از آنها ميگذرند و آنان را آزمايش نميكنند. چگونه در فتنه سقوط ميكنند و در حيرت و سرگرداني به سر ميبرند و پيوسته به چپ و راست در حركتند؟! آيا از دين خود جدا افتادهاند؟ آيا از روايات معتبر در اين مورد بياطلاع هستند يا آگاهند ولي آن را از ياد بردهاند؟ آيا نميدانند كه خداوند زمين را از حجت خالي نميگذارد، اعم از اينكه آن حجت ظاهر و آشكار در ميان مردم باشد يا غايب از انظار؟
آيا اين دستهاي كه در وجود امام [پس از حضرت عسكري(ع)] شك و ترديد دارند، از برنامة منظم ائمة معصومين(ع) پس از پيامبرشان(ص) بياطلاع هستند كه چگونه يكي پس از ديگري طبق برنامههاي تعيين شده به وظيفة خويش عمل كردند و نوبت به امام عسكري(ع) رسيد كه جانشين پدرانش بود و به امر خداوند مردم را به سوي حق و راه مستقيم ولايت دعوت فرمود؟
او خورشيدي فروزان و ماهي درخشان بود كه در آسمان ولايت و امامت ميدرخشيد و آنگاه كه ساعت مقرّر فرا رسيد و مانند اجداد گرامياش به سبب شهادت، به جوار رحمت حق شتافت، مانند پدرانش بدون كم و زياد به عهد خويش وفا نمود و وصيت خود را به وصي و جانشين خودش ـ كه به امر خداوند بايد تا روز موعود از نظرها پنهان باشد ـ سپرد. البته كه در مورد جانشين او مقدر الهي اين چنين است كه محلّ زندگي او بايد مخفي باشد و اين براي ما فضيلتي است.
و آن روزي كه خداوند به ما اجازه دهد و منع خود را از ظهور ما بردارد، حق در زيباترين لباسها و روشنترين نشانهها به مردم نشان داده شده، بر همگان آشكار خواهد شد و اساساً حقّ و حقيقت، خود معرّف خويش خواهد بود. لكن چه بايد كرد؟ اكنون بايد در برابر قضا و قدر الهي و ارادة توانايش تسليم و به انتظار توفيق از جانب ذات پاكش بود.
پس منكران و كساني را كه در شك و ترديد هستند بخوانيد تا دست از متابعت هوي و هوس بردارند و همان اصولي را كه پيروي ميكردند، رعايت كنند و همان راه را دنبال نمايند.
از آنچه از آنها پوشيده است درگذرند و از بحث و فحص در آن خودداري كنند، كه به گناه آلوده خواهند شد؛ اسرار الهي را فاش نكنند، كه موجب پشيماني آنان خواهد شد.
و بدانند كه حق با ما و در راه دوستي ما است. هيچ كس جز ما اين ادعا [يعني دعوي امامت و جانشيني رسول اكرم(ص)] را ندارد؛ مگر دروغگويان و آنان كه بر خداوند افترا بسته و گمراه خيانت پيشه هستند. بدين مختصر كه از ماشنيديد قناعت كنيد و از تفصيل و شرح آن درگذريد.
ماهنامه موعود شماره 79
پينوشت:
٭ مجلسي، محمد باقر، بحارالانوار، ج53، ص 190.
|
