|
منتظران برترين مردم همة روزگاران |
|
|
|
۰۷ بهمن ۱۳۸۳ |
در فضيلت انتظار و منتظران بسيار خوانده و شنيدهايد، اما آيا هيچ فكر كردهايد كه چرا در فرهنگ شيعه چنين فضايلي را براي منتظران؛ يعني كساني كه در زمان غيبت با باور به وجود امام دوازدهم، ظهور او را انتظار ميكشند، برشمردهاند؟
روايت زير كه از امام چهارم شيعيان، حضرت سجاد(ع) نقل شده به اين پرسش پاسخ ميدهد:
... ثفمّ تَمتَدّف الغَيبَةف بفوَلفيّف اللهف ـ عَزَّوَجَلَّ ـ الثّانفيَ عَشَرَ مفن أوصياءف رَسفولف اللهف ـ صلَّياللهف عَلَيهف وَ آلفهف ـ والائمةف بَعدفهف. يا ابا خالد! إنّ اَهلَ زَمانف غَيبَتفهف، القائلينَ بإمامَتفهف والمفنتَظفرينَ لفظفهفورفهف أفضَلف مفن أهلف كلّف زَمانف؛ ءلانَّاللهَ ـ تَبارَكَ و تَعالي ـ أعطاهفم مفنَ العفقفولف وَالافهامف وَالمَعرففَةف ما صارَت بفهف الغَيبَةف عفندَهفم بفمَنزَلَةف المفشاهَدَةف؛ وَجَعَلَهفم ففي ذلفكَ الزَّمانف بفمَنزَلَةف الفمجاهفدينَ بَينَ يَدَي رَسفولفاللهف ـ صَلَّياللهف عَلَيهف وَ آلفهف ـ بفالسَّيفف. أفولئكَ الفمخلَصفونَ حَقّاً وَ شفيعَتفنا صفدقاً والدّفعاةف إلي دفينفاللهف ـ عَزَّوَجَلّ ـ سفرّاً وَ جَهراً. و قالَ عليّف بن الحفسَينف ـ عَلَيهفماالسَّلامف ـ : إنتفظارف الفَرَجف مفن أعظَمف الفَرَجف . 1
... غيبت دوازدهمين ولي خداوند ـ صاحب عزت و جلال ـ از سلسله جانشينان رسول خدا ـ كه درود خدا بر او و خاندانش باد ـ و امامان بعد از او، به درازا ميكشد. اي اباخالد! آن گروه از مردم كه در زمان غيبت او امامتش را پذيرفته و منتظر ظهور اويند برترين مردم همة زمانها هستند؛ زيرا خداوند ـ كه گرامي و بلند مرتبه است ـ چنان خفرَد، درك و شناختي به آنها ارزاني داشته كه غيبت ] و عدم حضور امام [ براي آنها همانند مشاهده ] و حضور امام [ است. خداوند مردم اين زمان را به مانند كساني قرار داده كه با شمشير در پيشگاه رسول خدا ـ كه درود خدا بر او و خاندانش باد ـ جهاد ميكنند. آنها مخلصان واقعي، شيعيان راستين ما و دعوتكنندگان به سوي دين خدا در پنهان و آشكار هستند. آنگاه ] امام [ عليبنالحسين ـ كه بر او درود باد ـ فرمود: انتظار فرج (گشايش) از بزرگترين گشايشهاست.
آري، همه فضيلت انتظار به اين است كه منتظر حجابي ميان خود و امامش احساس نكند و او را همواره حاضر و ناظر ببيند. و قطعاً كسي كه اينگونه بود تلاش ميكند در هر كجا و به هر كاري كه مشغول است به گونهاي عمل كند كه خشنودي امامش را به خود جلب و ناخشنودي او را از خود دور سازد.
پينوشت :
1 . الصدوق، ابوجعفر، محمدبن عليبنالحسين بن بابويه (شيخ صدوق)، كمالالدين و تمامالنعمة، ج1، ص320؛ المجلسي، محمدباقر، بحارالانوار، ج52، ص122، ح4.
ماهنامه موعود شماره 34
|
