|
۰۷ بهمن ۱۳۸۳ |
على، يعنى...
على، يعنى طلوع عشق و مستى!
على، يعنى تمام حق پرستى
على، دروازه هاى فهم ناب است
على، تنديسى از ام الكتاب است
على، يعنى شب و آئينه كارى
على، يعنى تبى در لاله زارى
شب و اشك على و نخل صحرا
حسين و زينب و لالاى زهرا
شكايت از شب و ناليدن چاه
چكيدن اشك ها و ديدن چاه
على، شهر آشناى آسمان هاست
على راز بزرگ بيكران هاست
على، تغيير ناب آفتاب است
دل ما دجله و او روح آب است
على، مولود شب هاى رجب نيست
على بود و على بود و عجب نيست
تو روزى در كنار نوح بودى
تو همراه نگاه روح بودى
شبانگاهى كه موسى آتشى ديد
بيابانى كه آن شب نور تابيد
تو را ديدم كه محو طور بودى
نه وادى، در حقيقت نور بودى
تو را سينا به خوبى مى شناسد
جبل از هيبت تو مى هراسد
تجلى در جبل بيداد مى كرد
على چون در سحر فرياد مى كرد
نيستان در نيستان ناله ها بود
بيابان بود و اشك لاله ها بود
چنين عشقى چرا تنها بماند؟
دل چاهى فقط رازش بداند
زمان مى رفت و غربت باز مى گشت
در هر غصه بر او باز مى گشت
چرا زانو در آغوشش بگيرد
صداى خطبه هاى او بميرد؟
چرا مردم به خاموشى نشستند؛
در وحى خدايى را شكستند؟
چرا گنجينه را انكار كردند
بسان ميثمى بردار كردند؟
چرا بايد ابوذرها بميرند
ز حيدر، يادگارى را بگيرند؟
چرا قرآن چنين مهجور ماند؟
حكومت از عدالت دور ماند؟
چرا پيمانه شد بيگانه با خم؟
چرا »أكملتف« رفت از ياد مردم؟
على رهبر
موعود شماره 36
|
مقالات 
