نيستى من ز هستى من است، پس هستى من ز نيستى است. يعنى تا وقتى هستى و شؤوناتى براى خود قائلم، ارزشى ندارم. اما وقتى هستى و شؤوناتى براى خود قائل نيستم با ارزشم.
عبد چون پيدا شود هيچ نمى ارزد وقتى گم شد ارزشمند است.
خدا پيدايى است كه هرگز پنهان نبوده و نخواهد بود يا »غالباً من فرط الظهور« اى كسى كه از شدت پيدايى پنهانى. حضرت ولى عصر(عج) در مناجات رجبيّه مى فرمايند:
يا باطناً فى ظهوره و ظاهراً فى بطونه و مكنونه. اى خدايى كه در عين ظهور و پيدايى، پنهان و مخفى هستى و در عين پنهان و مخفى بودن، ظاهر و آشكارى.
خدا و پيامبر و ائمه و مؤمنين همه مؤمنند. المؤمنون كنفس واحده. اين معنى احد سوره قل هواللَّه احد است. به احد كه رسيد خلقت و دنيإ؛ و برزخ ختم شد و قيامت صغرى آمد. قيامت صغرى ظهور حجت خداست و همسايه قيامت كبرى است.
هستى و جمال خدا براى كسى هستى و جمال نگذاشت.
ان مع العسر يسراً. عسر تاريكى و ظلمت نفس است. اگر درست نگاه كنى در نفست خدا را خواهى ديد.
هر صفت خوبى را هر چه هم كه زياد در وجودت پياده كنى، باز خدا بالاتر از آن است. شاكر شوى خدا شكور است، غفار شوى، خدا غفور است...
هر كس گرفتار است، گرفته يار است.
شكايت خدا را به خدا كردن ايمان محض است، شكايت مخلوق را به خدا كردن شرك است. شكايت مخلوق را به مخلوق كردن كفر محض است.
به نقل از مصباح الهدى
مهدى طيّب
 

 موعود شماره سى وپنج