|
۰۱ بهمن ۱۳۸۳ |
|
صفحه 1 از 2 شهيد سيدمحمد صدر
مترجم: حسن سجاديپور
اشاره:
در دو قسمت پيشين، نويسنده، به عنوان مقدمة بحث از تاريخ پس از ظهور، به بررسي اهميت موضوع، روش استدلال، مشكلات موجود در اين بحث، راههاي خروج از اين مشكلات و در نهايت ترتيب بخشها و فصلهاي كتاب پرداخت و شماي كلي از مباحث آينده را ارائه داد. اينك ادامه بحث را پي ميگيريم.
فصل اول
ظهور امام مهدي(ع) و برنامة كلي الهي
برنامه كلي الهي كه به دنبال خود، شرايط ظهور را فراهم خواهد آورد، اينك در انتظار آخرين و بزرگترين نتيجه و ثمرة خويش، يعني «روز موعود» است.
حاصل اين انديشه 1 آن است كه: ما از رهگذر سخن پروردگار متعال كه فرمود: «وجن و انس را نيافريدم جز براي آنكه مرا بپرستند.» 2 درمييابيم كه غرض ارجمند الهي از آفرينش بشر و اعطاي دو نيروي تفكّر و اختيار به او، به كمال رسانيدن وي ميباشد. اين كمال چيزي نيست جز پرستش خالصانه پروردگار بزرگ و اين هدفگذاري الهي، هرگز تغيير نخواهد كرد.
بندگي خالصانه و پرستش حقيقي خداوند 3 ، منوط به شرايطي است 4 كه ذيلاً به آن ميپردازيم:
الف) وجود طرح و برنامهاي كامل و عدالت محور كه بشر آن را از سوي خداوند دريافت دارد و قانوني اساسي و فراگير براي جامعه بشري گردد؛
ب) وجود پيشوايي حكيم كه آن قانون را در «روز موعود» به طور كامل اجرا نمايد؛
ج) وجود شماري كافي از مؤمنين مخلص كه آن پيشوا را در اجراي مطلوب مأموريتاش ياري دهند.
توضيحي درباره شرط الف: برنامه خداوند آن است كه چنين قانوني را بنيانگذارده، بشر را به مدد آن و در امتداد كاروان انبيا(ع) در درازناي تاريخ پرورش دهد تا سرانجام اجراي اين برنامه در چارچوب مكتب اسلام با موفقيت صورت پذيرد. البته روشن است كه آن «طرح و برنامة كامل و عدالت محور» چيزي جز اسلام نيست. 5
توضيحي دربارة شرط ب: خداوند متعال اين شرط را در امام مهدي(ع) به عنوان پيشوايي اسوه و نمونه ذخيره كرده است تا آن كه حضرتش همان كسي باشد كه آن قانون كامل را در روز موعود، پياده سازد. خداوند او را پس از گذشت زندگي نسلهاي فراواني از انسانها، همچنان زنده نگه داشته است و بيشك زنده بودن آن حضرت در طول اين دوران، براي به عهده گرفتن رهبري قيام جهاني در روز موعود، امري لازم و ضروري است. 6
توضيحي دربارة شرط ج: تحقق اين شرط در برنامة الهي، تنها پس از ظهور دين اسلام امكانپذير شده است. به عبارت ديگر، اسلام است كه ميتواند چنان مؤمنان مخلصي را براي ياري آن رهبر جهاني در روز موعود پرورش دهد؛ زيرا تربيت افراد بر اساس درك و عمل به شرايع پيشين، آن چيزي نيست كه در تحقق بخشيدن به «عدالت» در روز موعود، به كار آيد و ثمربخش باشد.
بشر در دوران پيامبران گذشته، توان فهم و هضم مفاهيم عالي آن «برنامه و قانون كامل عدالت محور» را نداشته است 7 و بنابر اين فقط امّت اسلامياند كه ميتوانند براساس آن قانون و برنامه، هم از نظر فراگيري و درك مفاهيم آن و هم از نظر پيروي عملي از آن، تحت تربيت قرار گيرند؛ تا در اين سير و سلوك علمي و عملي، توفيق همياري و مشاركت در تحقق وعدة روز موعود و تحكيم پايههاي حكومت عدل جهاني، براي گروهي از مخلصين پاك سرشت اين امت فراهم آيد.
از اين رو بايد امت اسلامي مسير طولاني تربيت را در شرايط ويژهاي همچون امتحان و پالايش روح و روان بپيمايند، كه اين خود در دو ساحت تربيت فكري و تربيت معنوي سامان ميپذيرد:
تربيت فكري (عقلي):امت اسلامي و نيز بهطور غير مستقيم همه بشريت، از رهگذر آموزههاي علما و متفكران اسلامي و نازكانديشيهاي آنان دربارة معارف والاي دين اسلام، تحت تربيت قرار ميگيرند تا آنكه به سطحي از تفكر و تعقل برسند كه توان درك انديشهها و قوانين جديدي راكه در روز موعود اعلان خواهد شد، پيدا نمايند.
تربيت معنوي (ايماني): اين جنبه از تربيت، آنگاه حاصل ميشود كه امت اسلامي، شرايطي دشوار از ظلم و بيداد و انحرافات را از سر بگذراند و برگزيدگان صالح اين امت، آنچنان اخلاص و ايمان و ارادهاي داشته باشند كه عكسالعملشان در برابر اين كژيها و زشتيها، تنها و تنها در راستاي اجراي آن «قانون كامل» و يا به عبارتي ديگر، پيروي تام و تمام از اسلام باشد.
بر همين اساس، نسل در نسل، اين تربيت استمرار مييابد و در طي اين فرآيند، شمار اين مخلصان فزوني مييابد ـ همچنانكه برشمار هواخواهان جور و ستم نيز افزوده ميگردد ـ تا آنكه روزي فرا رسد كه تعداد اين مؤمنان مخلص براي قيام جهاني در روز موعود به شماري كافي برسد؛ در آن هنگام است كه تحقق وعدة الهي حتمي خواهد شد (زيرا سه شرط پيش گفته، محقق شده است).
در اينجا ميتوانيم ميزان ارتباط «روز موعود» را با «برنامة كلي الهي براي بشريت» به روشني دريابيم؛ زيرا حقيقتاً در آن روز است كه عبوديت و پرستش واقعي پروردگار ـ به عنوان هدف اصلي آفرينش آدميان ـ محقق ميگردد.
پس در اين صورت، روز ظهور نه روزي غيرمنتظره و اتفاقي است و نه پديدهاي موقت و زوالپذير بلكه نتيجه طبيعي و موردنظر خداوند از آفرينش ميباشد.
در اين مسير بوده است كه پيامبران و اوليا(ع) و شهيدان، تلاشها و مجاهدتها نمودهاند. اگرچه تكاپوي خالصانه آنها در عصر و دوره خويش به نتيجه مورد نظر نرسيد ولي تلاش آنها ذخيرهاي گرديد براي روز موعود.
تحمل رنج و سختيها و فداكاري و جانفشاني انسانها در طول تاريخ، در راه رسيدن به چنان روزي بوده است، زيرا پيشواي آن روز بزرگ، فريادرس فرياد خواهان، آرزوي آرزومندان، برطرف كننده درد و رنج مظلومين و پديد آورندة عدالت بزرگ است.
|
مقالات 
