در تفسير امام حسن عسكري(ع) روايت شده است:
در پيش روي حضرت رضا(ع) اسب چموشي بود و آن‌جا گروهي بودند كه اسب‌هاي چموش خود را رام مي‌كردند، ولي هيچ يك از آن‌ها جرأت نمي‌كرد بر آن اسب سوار شود و اگر سوار مي‌شد، جرأت نمي‌كرد آن را راه ببرد از ترس اين كه مبادا دست‌هايش را بلند كند و او را به زمين پرتاب كند و با سُم خود او را لگدمال كند.
در اين ميان كودك هفت ساله‌اي پيدا شد و عرض كرد: اي فرزند رسول خدا! آيا اجازه مي‌دهي آن را سوار شوم و راه ببرم و رام كنم؟
حضرت امام رضا(ع) فرمود: «تو اين كار را مي‌كني؟»
عرض كرد: بلي.
فرمودند: «چگونه اين كار را خواهي كرد؟»
عرض كرد: قبل از اين‌كه سوار شوم از او پيمان مي‌گيرم و اطمينان حاصل مي‌كنم به اين‌كه بر محمد و آل طاهرين او صد بار صلوات مي‌فرستم و بر خودم ولايت شما اهل بيت را تجديد مي‌كنم و تازه مي‌گردانم.
حضرت رضا(ع) فرمود: سوار شو.
پسر اسب را راه انداخت و پيوسته او را راه برد و دوانيد تا اين‌كه او را خسته و ناتوان كرد. به طوري كه ناله‌اش بلند شد و عرض كرد: اي فرزند رسول خدا! امروز اين اسب سوار مرا خسته و دردمند نمود، يا مرا معاف بدار و يا تحمل و طاقت مرا افزون كن.
پسر بچه گفت: آنچه براي تو بهتر است ـ كه سواري دادن به مؤمن باشد ـ آن را درخواست كن.
حضرت رضا(ع) فرمودند: راست گفت، بعد براي اسب دعا فرمودند كه خدايا به او تحمل و بيشتر و توان افزون‌تر مرحمت فرما.
اسب آرام گرفت و به راه خود ادامه داد. و چون پسربچه از اسب پياده شد، امام رضا(ع) به او فرمودند:
از اين چهارپايان كه در خانه‌اند، يا از غلامان و كنيزان و اموالي كه در خزانه است، هرچه مي‌خواهي درخواست كن، همانا تو مؤمن هستي و خداوند تو را در دنيا به ايمانت مشهور ساخت.
پسر بچه گفت: اي فرزند رسول خدا! آيا اجازه مي‌دهي درخواست خود را مطرح كنم؟
امام رضا(ع) فرمودند: «اي مؤمن! پيشنهاد كن و آنچه مي‌خواهي مطرح كن، همانا خداوند تبارك و تعالي تو را به انديشة درست توفيق دهد.»
عرض كرد: براي من از خداوند تقيه‌اي نيكو، شناخت حقوق برادران، و عمل كردن به آنچه شناخته‌ام تقاضا كن.
حضرت رضا(ع) فرمودند:
خداوند آن را به تو عطا فرمود، و هر آينه بهترين نشانه و زيور بندگان صالح و آنچه آبروي آن‌ها را حفظ مي‌كند، درخواست كردي.

پي‌نوشت:
تفسير امام عسكري(ع)، ص323، ح170؛ مجلسي، بحارالانوار، ج75، ص416، بحراني، سيد هاشم، مدينة المعاجز، ج7، ص100، ح102.