پنجره ها بازند
ماه اما
داخل نمى شود
اين خانه بى تو
هميشه تاريك است.


تنهايى
معبدى است
كه زانو مى زنم در آن
و دعا مى خوانم
كه دوست بيايد.
رحمت حقى پور



تنهاترين عاشق
اين راه امشب مرد كم دارد
اين چاه امشب درد كم دارد
اين كوچه هاى ساكت و تاريك
يك خيّر شبگرد كم دارد
لبخند و نان گرم هر شب را
اين خانه هاى سرد كم دارد
مرغ سحر ديگر نمى خواند
انگار يك همدرد كم دارد
بعد از تو، اى تنهاترين عاشق!
اين شهر، آرى، مرد كم دارد.
حميدرضا شكارسرى




موعود
ساده است اگر بهار
جنگلى سترگ را
برگ و بر دهد
يا پرنده را
ز شاخه اى به شاخه اى دگر سفر دهد
من در انتظار آن بهار گرم و بيقرار و آفتابى ام،
مى رسد
مرا عبور مى دهد ز روزهاى سرد سخت
خاك را پرنده مى كند؛
سنگ را درخت...
مصطفى على پور