راننده اي كه خدمت امام زمان ( ع) مشرف شد
راننده اظهار داشته بود : موقعي كه من بار زده و از مشهد به قصد يكي از شهرها خارج شدم , در بين راه , هوا طوفاني شد و برف زيادي آمد كه راه بسته شد و من در برف ماندم . موتور ماشين هم خاموش و از كار افتاد , هر چه كوشش كردم , نتوانستم ماشين را روشن كنم , در اثر شدت سرما , مرگ خود را مجسم ديدم , به فكر فرورفتم كه : (( خدايا ! راه چاره چيست ؟ ))
يادم آمد سالهاي قبل , واعظي كه در منزل ما منبر مي رفت , بالاي منبر گفت : (( مردم هر وقت در تنگنا قرار گرفتيد و از همه جا مايوس شديد , متوسل به آقا امام زمان (عليه السلام) شويد كه ان شاء الله حضرت كمك مي كند . ))
بي اختيار متوسل به آقا امام زمان (عليه السلام) شدم و از ماشين پايين آمدم و باز هم موتور را بررسي كردم , شايد روشن شود , لكن موفق نشدم و دو مرتبه به ماشين برگشته و پشت فرمان نشستم در حالي كه غم و غصه تمام وجودم را فراگرفته بود .

ناگاه شيطان مرا فريب داده و به گوشم گفت : (( متوسل به كسي شدي كه وجود خارجي ندارد . )) فهميدم وسوسه شيطان است كه لحظات آخر عمر براي فريب من آمده , ناراحتيم زيادتر شد و باز هم از ماشين پياده شدم و از خدا مرگ يا نجات را طلب كردم و با خداوند تعهد كردم كه : (( اگر من از اين مهلكه نجات پيدا كنم و دوباره زن و فرزندم را ببينم , از گناهاني كه تا آن روز آلوده به آن بودم , فاصله بگيرم و نمازهايم را هم اول وقت بخوانم . )) چون تا آن زمان من به نماز اهميتي نمي دادم چون گاهي مي خواندم و گاهي قضا مي شد و گاه آخر وقت مي خواندم و مرتب نبود . اين دو عهد را با خدا بستم كه در صورت نجات از اين مهلكه , اين دو برنامه را انجام دهم .

يك وقت متوجه شدم , ديدم يك نفر داخل برفها دارد به طرف من مي آيد , حس كردم كمك راننده اي است , چون مقداري آچار به دست داشت , به من سلام كرد و فرمود : (( چرا سرگرداني ؟ )) .

من شروع كردم ماجراي طوفان و برف و خاموشي ماشين را به طور مفصل براي او نقل كردم و گفتم : (( حدود سه , چهار ساعت است كه من طفره زده ام و ماشين روشن نمي شود . ))

آن شخص فرمود : (( من ماشين را راه مي اندازم . )) و به من فرمود : (( برو , پشت فرمان بنشين و استارت بزن . )) كاپوت ماشين را بالا زدند و نديدم دست ايشان به موتور خورد يا نه , سوئيچ ماشين را زدم , موتور روشن شد و فرمودند : (( حركت كن , برو ! ))

گفتم : (( الان مي روم جلوتر مي مانم , راه بسته است . ))

فرمود : (( ماشين شما در راه نمي ماند , حركت كن ! ))

گفتم : (( ماشين شما كجاست , مي خواهيد من به شما كمكي بدهم ؟ ))

فرموند : (( من به شما احتياج ندارم . ))

تصميم گرفتم مقدار پولي كه داشتم به ايشان بدهم , شيشه پايين بود و من هم پشت فرمان و آقا هم پايين , گفتم : (( اجازه بده مقداري پول به شما بدهم . ))

فرمود : (( من به پول شما احتياج ندارم . ))

پرسيدم : (( عيب ماشين من چه بود ؟ ))

فرمود : (( هر چه بود رفع شد . ))

گفتم : (( ممكن است دوباره دچار نقص شود . ))

فرمود : (( نه ! اين ماشين شما ديگر در راه نمي ماند . ))

گفتم : (( آخر اين كه نشد , شما به پول و كمك من احتياج نداريد و از نظر استادي هم كه مهارت فوق العاده اي نشان داديد , من از اينجا حركت نمي كنم تا خدمتي به شما بنمايم , چون من راننده جوانمردم كه بايد زحمت شما را از راهي جبران كنم . ))

تبسمي فرمود و گفتند : (( تفاوت راننده جوانمرد و ناجوانمرد چيست ؟ ))

گفتم : (( شما خودت كمك راننده اي , مي داني , شوفر ناجوانمرد اگر از كسي خدمتي و نيكي ببيند ناديده مي گيرد و مي گويد وظيفه اش را انجام داده , ولي شوفر جوانمرد از كسي كه نيكي و خدمتي ببيند تا پاسخگوي نيكويي او نباشد , وجدانش راحت نمي شود , و من نمي گويم جوانمردم ولي ناجوانمرد هم نيستم تا به شما خدمتي نكنم , وجدانم ناراحت است و نمي توانم حركت كنم . ))

ايشان فرمودند : (( خيلي خوب ! حالا اگر مي خواهي به ما خدمت كني , تعهدي را كه با خدا بستي , عمل كن , كه اين خدمت به ما است . ))

گفتم : (( من چه تعهدي بستم ؟ ))

فرمود : (( يكي اينكه از گناه فاصله بگيري و دوم اينكه نمازهايت را در اول وقت بخواني .))

وقتي اين مطلب را شنيدم , تعجب كردم كه اين مطلبي است كه من وقتي دست از جان شستم با خدا در دل بيان كردم و اين از كجا فهميده و به ضمير من آگاه شده , درب ماشين را باز كردم و آمدم پايين كه اين شخص را از نزديك ببينم , وقتي خواستم آقا را بغل كنم , ديدم كسي نيست , فهميدم همان توسلي كه به آقا و مولايم صاحب الزمان (عليه السلام) پيدا كردم اثر گذاشت و اين وجود مبارك آقا بود كه نجاتم داد .

جاي پاي آقا را هم در جاده نديدم و چون با ياد امام زمان (عليه السلام) سوار شدم ديدم كاميون من بدون هيچ توقفي روي برفها مي رود و جايي نماند . چون به مقصد رسيدم , زن و فرزندان را دور خود جمع نموده , موضوع مسافرت را با آنها در ميان گذاشتم و گفتم : (( از اين به بعد , وضع زندگي ما كاملا مذهبي است و در اول وقت همگي بايد نماز بخوانيم . )) حتي به همسرم گفتم : (( اگر نمي تواني اينگونه كه گفتم رفتار كني رفتار كني و با خويشاني كه بي بند و بارند و نماز نمي خوانند يا حجاب ندارند قطع رابطه كني , مي تواني طلاق بگيري . ))

ايشان گفت : (( شما اين چنين بودي كه ما عادت كرديم , يعني شما نماز نمي خواندي ما هم نمي خوانديم , شما اين افراد ناجور را مي پذيرفتي و ما تابع شما بوديم , از امروز ما مطيع شما هستيم . ))

يك آقاي روحاني را به منزل دعوت كردم مرتب بيايد و احكام اسلام را بگويد تا همه ما به وظايف آشنا باشيم و در مسافرت هايم هم اول وقت نماز مي خواندم .

روزي در يكي از گاراژها , منتظر خالي كردن بار بودم كه ظهر شد , راننده هاي ديگر گفتند : (( برويم براي غذا و با هم باشيم . ))

گفتم : (( اول نماز بخوانم بعد غذا .))

همگي به هم نگاه كردند و گفتند : (( اين ديوانه شده , مي خواهد نماز بخواند . )) و مرا شديدا مورد تمسخرقرار دادند , من تا آن زمان مايل نبودم خاطرات سفر مشهد را بگويم , لكن چون اينها اينگونه به نماز توهين كرده و مسخره نمودند , مجبور شدم سرگذشتم رابراي تمام آنها بگويم .

چنان براي آنها اثر كرد كه تماما دست مرا بوسيدند و از من عذرخواهي كردند و حمالها و راننده ها همه به نماز ايستادند و معلوم بود كه تصميم گرفتند از گناه فاصله بگيرند .

از اموال بعضي در حين باربردن , مالهايي را حيف و ميل كرده بودم كه به دستور آقاي اهل علم مي بايست رضايت صاحبان آنها را جلب كنم , با شرمندگي نزد اولي رفتم و گفتم خيلي خوشحال شد و مرا تشويق كرد كه حالا كه حقيقت را گفتي من بخشيدم و چيزي از من نگرفت . دومي و سومي نيز همين طور و فقط يك نفر از من طلبش را گرفت و به حمد الله از اين مظلمه نيز به بركت حضرت بقيه الله نجات پيدا كردم .

من اين داستان را كه از آن عالم واعظ در مسجد گوهر شاد شنيدم , بهترين سوغاتي دانستم و برا ي رفقا تعريف مي كردم , لكن مدتها اين داستان را تكرار كرده بودم .

شبي در عالم رويا ديدم , مرا به منزلي دعوت كردند , وارد شدم . پير مردي در يك طرف كرسي و دو جوان در اطراف كرسي بودند , من هم طرفي نشستم . پير مرد از من خواستند كه : ((خاطره مشهدت را براي من بگو ! ))

گفتم : ((كدام خاطره را و در كدام سفرهايم ؟ ))

فرمودند :((خاطره اي را كه در سال سرماي مشهد در مسجد گوهر شاد شنيدي , داستان راننده كاميون كه امام زمان را ديده بود .))

من مي خواستم فشرده , مطلب را تمام كنم , كوتاه , قصه را بيان كردم , لكن پير مرد خوش سيما بنده را مخاطب قرار داد و فرمود :((خاطره اي را كه مربوط به امام زمان (عليه السلام) است , چرا اينگونه بي توجه و دست و پا شكسته , بيان مي كني ؟ !)) و از بنده خواستند بايستم و جلسه رسمي باشد و من اول تا آخر داستان را بگويم , گفتم :((من گوينده و مداح نيستم و بيان ندارم .))

گفتند ((من مي خواهم كه اين مطلب را رسمي بيان كنيد .))

قبول كردم , خطبه اي خواندم خيلي مفصل و مهم كه در بيداري در هيچ كتابي نديده و از هيچ واعظي نشنيده بودم و بعد از خواب هم فراموش كردم .

شروع به گفتن خاطره كردم , مقداري كه گفتم پير مرد گفتند :((صبر كن ! )) ضبط صوت مخصوصي كه در بيداري نديده ام , آوردند و فرمودند :((از اول بيان كن كه ضبط كنيم و براي ديگران بفرستيم .)) دو مرتبه گفتم و ايشان تشكر كردند .

بعد از خاتمه داستان به من فرمود :((چرا اين داستان را ترك كردي ؟ مگر نمي داني جاهائي كه اين مطلب را گفتي ,افرادي كه شنيده اند علاقه مند شدند و از گناه فاصله گرفته , به نماز اهميت داده اند , چرا شما از نقل داستان كوتاهي مي كني ؟ ))

اينجانب وقتي از خواب بيدار شدم تشويق شدم كه قضاياي مربوط به امام زمان (عليه السلام) را به تناسب براي مردم بگويم , مخصوصا اين خاطره را .