|
۲۹ آذر ۱۳۸۳ |
حسن بياتاني
بفغض در گلو
پلك، بستهام
عصر جمعه است
دل شكستهام
از وصال تو
دل نميكنم
طعنهها ولي
كرده خستهام
كوچه را ز شوق
صفبح رففتهام
در خيال خود
با تو بارها
راز گفتهام...
باز شد غروب
تو نيامدي
دل گرفتهام
مانده ديدة، اشكبار من
منتظر به دشت
منتظر به راه
جمعه هم گذشت
شهسوار من!
باز خستهام
دل شكستهام
سينه پر ز آه
هر دو ديده تر
دل پر از اميد
تا مگر رسد
جمعهاي دگر
يا كه يك خبر
كاش در غمت
ميشفدم شهيد
يا نوازشي
از تو ميرسيد
بيتو از جهان
دل گسستهام
حرفف اين و آن
كرده خستهام
مثل سينهام
پفر ز نالهاند
كوه و دشت و رود
ميخ و سنگ و چوب
طور ديگري است
جمعة غروب
توي شهر ما
ـ شهر كينهها ـ
توي آسمان
توي سينهها
دود و دود و دود
زودتر بيا
شهريار من
زودف زودف زود
شهسوار من!
دل شكستهام
مينهم دگر
سر به كوه و دشت
شنبهاي رسيد
جمعهاي گذشت
موعود شماره چهل و هشتم
|
مقالات 
