اَللّهفم افنّا نَشكفو افلَيكَ فَقدَ نَبفيّفنا و غَيبَةَ افمامفنا وَ قفلَّةَ عَدَدفنا وكَثرَةَ اَعدائفنا وَ تَظاهفرَ الاَعداءف عَلَينا و وفقفوعَ الففتَنف بفنا، فَفَرّفج ذلفكَ اللّهفمَّ بفعَدلف تفظهفرفهف وَ افمامف حَقّف نَعرفففهف، افلهَ الحَقّف. آمينَ رَبَّ العالَمينَ.1
خداى فريادرس من!
به شكايت نزد تو آمدم امّا
نمى دانم از كدامين درد بايدم ناليدن،
از فراق محبوب تو مصطفى(ص)
يا غيبت آشكارترين حجّتت بر گستره هستى،
از كمى دوستان يكرنگ و يكدل
يا بسيارى دشمنان هرزه،
از هجوم ناپاك مردمان
يا برآمدن طوفان هاى بلا،
نمى دانم كدامين رنج، دست نوازش تو را بر سرم مى كشاند
ليك كوير تفتيده جانم
باران عدل تو را انتظار مى كشد،
تا كام خشكيده اش سيراب گردد
و دل آزرده ام ظهور عزيزى را مى طلبد
تا عميق زخم هايش التيام يابد.
به لطف و رحمتت دل بسته ام




پى نوشتها :
1 . دعاى قنوت اميرالمؤمنين(ع) مستدرك الوسايل، ج1، ص319.

 

موعود شماره چهل و هفتم