چو وهم هر دو جهان در نيافت جاى على را
خيال رنگ نبندد مگر ثناى على را
بهارف سرمه چشم دو عالم است غبارت
اگر چو جاده دهى بوسه جاى پاى على را
نفس به ياد دمى مى زنم كه مرگ درآيد
مگر به گوش گران بشنوم صداى على را
مگر به روى خيال على دو ديده بر بندم
كه سر به سجده نهم يك زمان خداى على را
به نقد هر دو جهان كيمياى خود نفروشم
خريده ام به بهاى دلم بلاى على را
بريده عالم و آدم ز من، ولى نبريدم
از اين شكسته دل بينوا، نواى على را
تو يوسف ار چه به چاهى، همين بست كه شنيدى
به شب صداى جگرسوز گريه هاى على را
زند به جان سلامت شرر ز ننگ ملامت
هر آنكه همچو تو دارد به سر هواى على را


موعود شماره 46