مژده فجر طلوع
مهدى است آنكه نهضت قرآن به پا كند
مهدى(ع) است آنكه نيك و بد از هم جدا كند
مهدى است آنكه پرتو توحيد را
در قلبهاى تيره و آلوده جا كند
مهدى است آنكه در شب ميلاد او خدا
او را به مرحباً لك عبدى صدا كند
مهدى است آنكه حفسن دلاراى احمدى
در چهره مبارك خود رو نما كند
مهدى است آنكه پرچم اسلام راستين
بر قلعه هاى محكم دشمن به پا كند
مهدى است آنكه كاخ عظيم ستمگرى
با يك نهيب خويش دچار فناكند
مهدى است آنكه دادسراى نهايى اش
بر پايه هاى عدل خدايى بنا كند
مهدى است آنكه كينه و بغض و نفاق را
تبديل بر محبت و صلح و صفا كند
مهدى است آنكه چشمه فياض علم را
بر تشنگان دانش و عرفان عطا كند
مهدى است آنكه مژده فجر طلوع خويش
از پايگه كعبه به گوش آشنا كند
مهدى است آنكه وقت نماز جماعتش
عيسى به صد نياز به او اقتدا كند
مهدى است آنكه تابش خورشيد طلعتش
قبر نهان فاطمه را برملا كند
قاسم تبار






مثل سؤال
تو مثل مسأله اى، بى جواب و لاينحل
زمان نشسته هنوز ابتداى اين جدول
براى كشف تو در لابه لاى اين تاريخ
به پاى خسته ذهنم، نشسته صد تاول
كسى كه در تو سفر كرد، عاقبت گم شد
شبيه گم شدن يك پرنده در جنگل
تويى دليل وقوع تمام حادثه ها
نظام خلقت دنيا نمى شود منحل!
صداى غربت تو بعد قرنها تشويش
شنيده مى شود از زخمهاى بدر و جمل
گمان كنم كه خدا بود، در شمايل تو
كنار كعبه شكست اقتدار لات و هبل
×××
براى عصر تمدن و پيشرفت علوم
هنوز... مثل سوالى، كه مانده لاينحل
خديجه پنجى

باور نمى كنم...
ديگر تو را ميان باديه ها
سوار بر اسبى سپيد
يا ميان خيمه اى
كنار چشمه دورترين بيد
باور نمى كنم
تو حالا در كنار منى
در همين شهر
كه آدمهايش هر شب
سهم خود را از آسمان
همراه با زباله ها دور مى ريزند
و تمام آبى دريا را
ميان قوطى كنسرو مى خشكانند
و مريمهايش
زير نخلهاى معصيتى درد مى كشند
كه خرمايى به بار نمى آورد
و كودكان اين درد
نه در گهواره
كه تا آستان گور آيتى تلاوت نمى كنند
و چقدر موسى
ميان جويهاى سرگردان
بى گهواره اى
باور نمى كنم
ميان باديه ها باشى
سوار بر اسبى يال برافراشته در باد
وقتى كه دستهاى شهر
در انتظار گهواره و خرما
آسمان و دريا
بى تاب است!

كمال رستمعلى - قائمشهر