اشاره :
در طول تاريخ عده زيادى از حكمرانان قدرت طلب و زورمدار با ادعاى برقرارى صلح و عدالت جهانى، دنيا را به خاك و خون كشيدند و امروز نيز شاهد هستيم كه استكبار جهانى به سركردگى آمريكا با شعار مقابله با تروريسم و استقرار صلح و آرامش در خاورميانه، فلسطين، افغانستان و عراق را به صحنه ناجوانمردانه ترين و خشونت بارترين جنگهاى تاريخ بدل ساخته و در تلاش براى حفظ برترى نظامى و سياسى خود بر دنيا به هر جنايتى دست مى زند.
اما جالب اينجاست كه واقعيت اقدامات آمريكا از چشم حق طلبان جهان، حتى خود آمريكاييها دور نمانده و هر روز شاهد افشاى بخش ديگرى از دروغ پردازيهاى دولت جنگ طلب آمريكا هستيم.
آنچه در پى خواهد آمد مقاله اى است كه در آغاز سال جديد ميلادى توسط يكى از نويسندگان آمريكايى، در نقد شعار صلح طلبى دولت آمريكا نوشته شده است.
 
در آغاز سال جديد به سر مى بريم و شاهد برگزارى جشنها، خواندن سرودها و برگزارى مراسم مذهبى هستيم و در همين ايام است كه ميلاد مسيح را ارج مى نهيم.
اخيراً شنيده ام فردى جامعه ما را جامعه اى كه بر پايه اصول مسيحيت بنيان نهاده شده، توصيف كرده است. شنيده ام كه بوش، چندى پيش ابراز نموده كه مسيح حكيم مورد علاقه او است، اما هنگامى كه به وضعيت و جايگاه دولت كنونى آمريكا نگاه مى كنيم، شاهد آنيم كه خود بوش، اين مدعى دوستدارى پيامبر صلح، بخش عظيمى از منابع خود را به راهبرد مقابله پيش گيرانه با دشمنان فرضى خود معطوف نموده است؛ تا از اين رهگذر، دشمنى هولناك و رعب آور براى خود ترسيم نموده و برترى نظامى اش بر جهان و سرگرم نمودن خود در جنگى بى پايان عليه تروريسم را ادامه دهد. حال با اين شرايط، به راستى مى توانيم اين گونه ادعا نماييم كه ما حاميان اصول و باورهاى عيسى مسيح هستيم؟!
مى گويند هر فردى مى تواند با مراجعه به دفتر حساب و كتاب خود، اولويتهاى آينده اش را معين نمايد. حال بهتر است سرى به ته مانده دسته چك دفتر مديريت و بودجه دولت آمريكا در سال 2002 بزنيم تا چشم اندازهاى آينده به نحو مطلوب ترى ترسيم شود:
 هزينه هاى نظامى   319 ميليارد دلار
 آموزش و پرورش   77 ميليارد دلار
 حمل و نقل   55 ميليارد دلار
 محيط زيست   27 ميليارد دلار
 مقابله با ايدز   14/7 ميليارد دلار
 سپاه صلح   277 ميليون دلار
برآوردها حكايت از آن دارد كه هزينه هاى نظامى دولت آمريكا از سال 2000 تا 2008، بالغ بر 3/2 تريليون دلار خواهد بود، بله اين ميزان دلار واقعى!
هر چه كه بيشتر از برقرارى صلح در عرصه جهانى دم مى زنيم، عملكرد ما بيشتر پوچى اين گونه اظهارات و ادعاها را اثبات مى نمايد. به راستى اگر خواهان برقرارى صلح در اين عصر هستيم، آيا نبايستى بخشى از منابع و امكانات خود را در پايان بخشيدن به جنگها و اختلافات موجود هزينه نماييم؟! اما مادامى كه توجه خود را به جاى برقرارى صلح و آشتى، به نابودى دشمنان واقعى و يا موهوم خود معطوف مى نماييم و تا زمانى كه به جاى تمجيد از جوانانى كه به صلح مى انديشند، به تجليل از جنگ جويان خود مى پردازيم، در واقع به تداوم مرگ و ويرانى، چه براى خود و چه براى ديگران، ادامه مى دهيم.
 اجازه دهيد مطلب را روشن تر نمايم؛ ما هم اكنون سربازان و نيز تسليحات قابل توجهى در اختيار داريم و مدعى آن هستيم كه مى خواهيم نهايتاً به تروريسم خاتمه دهيم، اما حقيقت آن است، تا زمانى كه چنين گزينه هايى را برمى گزينيم، در واقع به چنين بحرانهايى دامن مى زنيم و اصلاً انتظارى غير از اين داشتن، حماقت است.
بوش و دولتمردان وى، فرصت بزرگ و بى نظيرى را پس از حادثه 11 سپتامبر از دست دادند. بلافاصله پس از اين فاجعه وحشتناك، مردم همه جهان با ما ابراز همدردى و همراهى نمودند، ما در صورتى كه دركى از اين دعوت جهانيان مى داشتيم و در پى برقرارى صلح با ديگر ملتها بوديم و با ابزارهاى قانونى، مجرمان چنين حوادثى را به مجازات مى رسانديم، هم اينك يقيناً از متحدان و حاميان وفادارى سود مى برديم. اما برعكس، دولت بوش به رجزخوانى و رها ساختن تسليحات انبار شده خود روى آورد؛ گو اين كه تسليحات كشتار جمعى مى توانند ارمغان آورنده صلح و پايان دهنده تروريسم باشند. هم اينك زنان و مردان آمريكايى در ميدانهاى جنگ با مرگ دست و پنجه نرم مى كنند و عراقيها و افغانها در موطن خود در حال مثله شدن و قربانى شدن هستند.
توسل به چنين اقدامات جنگ طلبانه و وحشيانه اى است كه خلق ميليونها دشمن غيرتمند و متعصب را در دنياى اسلام به همراه دارد و هم اينك آثار بسيج گروههايى پرشور كه ضربه زدن به ما را آرمان خود مى دانند، كاملاً مشهود است. اما با اين وجود، باز هم دولت مردان ما براين باورند كه توهين و حمله به اينها مى تواند بر امنيت ما بيفزايد، غافل از اين كه توسل به چنين اقدامات كينه توزانه اى با پيامدهايى معكوس همراه خواهد بود و احتمال حملات به ما را چه در داخل و چه در خارج، به نحوى جدى افزايش مى دهد.
مسيح مى گفت: »آنان كه به مدد شمشير زنده اند با شمشير هم از پاى درخواهند آمد،« اما انگار كه اين قول در باور شمشير به دستان تاريخ و نيز ما آمريكاييان امروز نگنجيده و نمى گنجد.