|
۱۴ تير ۱۳۸۵ |
|
صفحه 2 از 3
راههاي ارتباط با امام زمان(ع)
براي بهرهمندي از نعمتهاي باطني - به ويژه نعمت وجود مبارك امام عصر(عج)- بايد چه بكنيم؟ آيا توانستهايم با ايشان ارتباط برقرار كنيم يا نه؟ جوانها بهتر ميتوانند اين راه را طي و ارتباط برقرار كنند، چون گناهشان كمتر است. از همه مهمتر اينكه دلشان پاكتر است. اگر يكي دو گناه هم كرده باشند، موفق به استغفار ميشوند. براي ايجاد ارتباط قلبي با آن حضرت چند راه وجود دارد:
1. ياد او
ما بايد همواره به ياد آن حضرت باشيم و او را فراموش نكنيم تا ايشان هم از ما ياد كنند؛ در قرآن آمده است:
فاذكروني أذكركم.8
پس يادم كنيد تا يادتان كنم.
اين كلام از آخرين سخنان مرحوم علامه طباطبايي(ره) است. آيتالله مظاهري ميفرمودند: «روزهاي آخر عمر علامه طباطبايي(ره) بود. حال مساعدي نداشتند. با عدهاي از شاگردان علامه براي عيادت به خدمت ايشان مشرف شديم. در آنجا بحثهاي مختلفي شد. من با خود گفتم خوب است كه از آقا بخواهيم مطلبي بگويند و استفادهاي كنيم. گفتم:
آقا، مطلبي بفرماييد تا استفاده كنيم.
در فكر فرو رفتند و بعد فرمودند:
چيزي به خاطرم نميآيد؛ جز آية: «فاذكروني أذكركم و اشكروا لي و لاتكفرون». يادم كنيد تا يادتان كنم. سپاسم را بگوييد و ناسپاسي نكنيد.9
خوب فكر كنيم و بنگريم چه كسي بيش از خدا به گردن ما حق دارد، و چه كسي مانند خدا ستارالعيوب است و بديهاي ما را پوشانده است، چه كسي مانند او هيچگاه آبروي ما را در جمع نريخته است و حتي به ما هم ميگويد از كس ديگري غيبت نكنيد. اگر كار بدي از ما سر زد، اجازه نميدهد ديگران آن را فاش كنند. حتي به ما ميگويد حق نداريد گناهي كه مرتكب شدهايد، به ديگري بگوييد. از اين بهتر چه ميخواهيم.
حتي به من و شما ياد داده كه در نماز شب، چهل مؤمن را ياد كنيم. چه كسي مؤمن است؟كسي كه مسلمان باشد و امام علي(ع)را هم دوست بدارد و گنهكار بودن، زنده بودن و مرده بودن آنها هم در آن تأثيري ندارد. وقتي در نماز شب دستمان را بالا ميبريم و ميگوييم: «اللّهمّ اغفر لفلانٍ.» بار خدايا، فلاني را بيامرز. اگر توجه كنيم درمييابيم معمولاً براي آنهايي كه بسيار به ما محبت كردند يا خيلي ما را اذيت كردند، دعا ميكنيم. در اين مواقع آدم بيشتر كساني را به ياد ميآورد كه يا بسيار دوستشان دارد يا با آنها خيلي مشكل دارد؛ مثلاً پول را از ما گرفته است و آن را پس نميدهد و دائماً فكر انسان به آن مشغول است. اين حالت، خيلي زيباست. خدا اين كار را دوست دارد. ميخواهد دلهايمان را به هم نزديك كند. اينكه كسي در دل شب بلند ميشود و با خدا مناجات ميكند و در قنوت نماز با اشتياق مؤمنان را دعا ميكند لطف خداست.
خدا به بندههايش ميگويد: يادم كنيد تا شما را ياد كنم. امام عصر(عج) صفات اولياي الهي را دارد. آينة تمامنماي خداي تعالي است. او بزرگترين آية خداست. اگر يادش كنيم، او هم ما را ياد ميكند. هرچه بيشتر او را ياد كنيم، بيشتر از ما ياد ميكند.
گمان نكنيم اگر در گوشهاي مينشينيم و امام حسين(ع) را ياد ميكنيم، آن حضرت ما را ياد نميكند. اتفاقاً به خوبي هم ياد ميكند. او در اين دنيا از ما ياد ميكند و ياد كردن ما به چه درد او ميخورد؟ يادي كه ما از امام عصر(عج) ميكنيم،با يادي كه او از ما ميكند، تفاوت بسيار دارد. خدا به پيامبرش ميفرمايد:
و صلّ عليهم إنّ صلوتك سكنٌ لهم.10
بر اين امت درود فرست، درود تو باعث آرامش آنهاست.
آيا اگر پيامبر(ص) از خدا براي ما طلب سلامتي كند، با طلب سلامت ما براي او يكي است دعاي او مستجاب است، ولي دعاي ما هميشه مستجاب نيست. ما كسي نيستيم كه خدا هماره دوستمان بدارد، ولي او را خدا دوست دارد.
از آنچه گفته شد اهميت تعظيم شعائر بيشتر آشكار ميشود. در چراغاني خيابانها در پانزده شعبان، چراغ در جلوي خانه نصب كردن، پرچم سياه نصب كردن و سياه پوشيدن، گريستن، عزاداري كردن، جلسات سرور به پا كردن و ... عبادت و ذكر و ياد او نهفته است؛ ولي بايد مراقب باشيم مسائل انحرافي در مجالس اهل بيت(ع) باب نشود؛ مثل مجسمة حيوانات را درست كردن كه در بعضي جاها مشاهده ميشود. با اين كارها در را به روي آن حضرت ميبنديم. بايد كوشش كنيم معنويت كارها را بيشتر كنيم تا شايد وجود مقدس امامان(ع) در اينگونه محافل حضور پيدا كنند.
سالي در قم، يكي از خيابانها را به شوق امام عصر(عج) چراغاني كرده بودند؛ يكي ازبزرگان كه خدمت حضرت مشرف شده، گفته است:
امام عصر(عج) فرموده بودند ما از اينها متشكريم. تشكر ما را به اينها برسانيد.
از اين رو نبايد گمان كنيم آنها ما را فراموش ميكنند و به ما توجه ندارند. آنها كوچكترين كارهاي ما را هم به شمار ميآورند.
شخصي در جمكران خيلي اهل كار و تلاش بود. سرانجام عمر آن بندة خدا به آخر رسيد. آن شخصي كه بالاي سرش حاضر شده بود و هم اكنون در قيد حيات است، ميگفت:
در آخرين لحظات، تكيه داده بود. ناگاه ديدم حواسش جمع شد وآمد جلو، تا بلند شود. بين ايستادن و نشستن ديدم دو دستش را بلند كرد و با يك حالتي گفت: آقا آمديد؟!
گمان نكنيم كه آن حضرت به سراغ ما نميآيد. اگر اهليّت پيدا كنيم، بيگمان به سراغ ما ميآيد. آن هم در سختترين مواقع و زماني كه خيلي محتاج هستيم اما به شرط آنكه او را ياد كنيم، تا او ما را ياد كند. و خلوص در اين مسير نيز بسيار مهم است. هر چه اين ياد و ذكر، خالصتر و زيباتر باشد، مؤثرتر و كارسازتر است.
2. فرستادن هديه
از كارهاي مؤثر در ايجاد ارتباط با حضرت ولي عصر(عج)، اين است كه سعي كنيم هديهاي براي آن حضرت بفرستيم. انسان اگر كسي را دوست داشته باشد، برايش هديه ميفرستد. ما هم اگر آن حضرت را دوست داريم، بايد هديهاي براي او بفرستيم. انجام دادن كارهاي بسيار خوب، خدمت كردن به دوستان، لبخند زدن به يتيم و دست نوازش بر سر او كشيدن، درس دادن، درس خواندن، يك گناه نكردن، يك طاعت خدا به جا آوردن، زيارت امام هشتم(ع) به نيت او، از مظاهر زيبا و هديههاي خوب ما به آن حضرت است.
بايد مراقب باشيم هديهاي كه ميفرستيم، خراب نباشد مثلاً اگر به كسي يك بسته شيريني هديه كنيم و او وقتي باز ميكند در آن حشرهاي باشد، آن را زشت و ناپسند ميدانيم. آن حضرت وقتي هديه ما را ميبيند، هيچ وقت خراب بودن آن را به روي ما نميآورد. ولي اين براي ما خوب نيست و اگر روزگاري متوجه شويم خيلي اندوهگين ميشويم. هدية ما هر چه خالص و زيبا باشد، به شأن و مقام او نميرسد ولي آن حضرت به لطف و كرمش قبول ميكند. مثل مورچهاي كه براي ديدن حضرت سليمان(ع) يك ران ملخ را به همراه آورد. خودش هم گفت كه من ميدانم ران ملخ به درد شما نميخورد، امّا خواستم بگويم ما هم شما را دوست داريم، ما را هم از دوستانتان به شمار آوريد.
چندي پيش به حج مشرف شده بودم؛ خيلي نتوانستم سوغاتي بخرم. تسبيح يا پارچه عمامهاي را به خدمت آيتالله بهجت بردم. گفتم: «ببخشيد كه كم است، خجالت ميكشم؛ ولي هديه است.» فرمود:
لن ينال الله لحومها و لا دمائها و لكن يناله التقّوي منكم.11
قرباني كه ميكشند براي خدا، نه گوشتش و نه خونش [هيچ كدام] به خدا نميرسد. تنها تقواي آن است كه ميرسد.
سپس به من فرمود: «مهم نيست كه چه ميدهي و چقدر ميارزد. مهم اين است كه آنجا يادم كردي».
بنابراين هديه به آن حضرت، بايد كارهاي خوب و اعمالي باشد كه ثواب دارد و با انگيزة خشنودي حضرت ولي عصر(عج) صورت گيرد. مثلاً ميتوان از طرف آن حضرت به عيادت مريض رفت. چون آنها عيالات و نانخور او هستند. آن حضرت آنها را دوست دارد. شركت در تشييع جنازه و حضور در قبرستان نيز همينگونه است. وقتي كسي به خانوادة ما، فرزند يا خواهر و برادرمان محبّتي ميكند، ما به او علاقه پيدا ميكنيم. خداي تعالي، امام عصر(عج) را بيش از همه ما دوست ميدارد. شركت در تشييع جنازه و حضور در قبرستان نيز همينگونه است. وقتي ميبيند ما به امام عصر(عج) توجه داريم، به حتم، به ما هم عنايتي ميكند. از جمله چيزهايي كه باعث محبوبيتمان نزد خداوند ميشود، هديه فرستادن براي امام عصر(عج) است.
3. دوري از گناه
ديگر از كارها، دوري از گناه است. دقت كنيم تا از كاري كه باعث آزردن آن حضرت ميشود، پرهيز كنيم. امام عصر(عج) از گناه نفرت دارد و ما بايد به گونهاي باشيم كه اگر هم زمينه گناه پيش آمد، به احترام آن حضرت گناه نكنيم.
برخي كه خودشان را به ديدن بعضي از عكسها، فيلمها، سيديها و... عادت ميدهند، با دست خود از ديدن جمال آن امام محروم ميشوند. جواني كه به مجلس امام حسين(ع) ميآيد و با اشك چشم، اين پليديها را ميشويد، نبايد ديگر بار به گناه رو كند.
از علماي اصفهان، مرحوم آيتالله صافي(ره) بودند كه حال معنوي و خوشي داشتند. در اواخر عمر و قبل از اينكه به رحمت خدا بروند، ديداري هم با آقا داشتند. روزگاري در حال ساخت خانه بودم، از او پرسيدم:
خانه من چگونه باشد خوب است؟ فرمودند:
خانه را به گونهاي بساز كه اگر امام زمان(عج) آمدند از اينجا رد شوند و خسته بودند، نگويند در اين خانه جاي من نيست؛ بگويند در ميزنيم، يك ساعت استراحت ميكنيم و ميرويم. در خانهات را به روي آقا مبند!
چرا با دل خود كاري ميكنيم كه ديگر جاي آن حضرت نباشد؟ چرا با چشمان خود كاري ميكنيم كه او را نبيند؟ مگر نه اينكه هر چه هست به دست خودمان است؟
«علي بن مهزيار» انسان شگفتآوري است. بيست سفر به حج رفته بود تا آن حضرت را ببيند؛ به حج رفتن در قديم به آساني حالا نبود. اكنون هم بيست سفر به مكه رفتن براي ديدن آن حضرت آسان نيست. برخي از ما حتي همت نميكنيم تا به جمكران برويم. اگر به شما بگويم، ديروز به خدمت مقام معظم رهبري شرفياب شدم، فوري خواهيد پرسيد: ايشان به شما چه گفتند؟
بعضي از تشرفها ممكن است به محضر امام عصر(عج) نباشد؛ بلكه تشرف به نزد فرستادة او باشد. برخي از ديدارها هم مكاشفه است. اگر اصول تشرفها را بدانيم، همين كه ميشنويم، در مييابيم كه چه نوع تشرفي بوده است.
علي بن مهزيار، نخست سفير امام را ميبيند؛ جواني زيبا؛ به علي بن مهزيار ميگويد:
دنبال كسي ميگردي؟
ميگويد:
به دنبال امام محجوب هستم؛ امامي كه پشت پرده است.12
امام محجوب نيست. ماييم كه محجوبيم. برخي از اهل سنت معتقدند كه شيعه ميگويد امام عصر(عج) داخل چاه رفتهاند و غايب هستند! ولي ما اين گفته را قبول نداريم. حضرت به كدام چاه رفتهاند؟ در واقع ما در چاه هستيم و اميدواريم او ما را از چاه نفس به در آورد. اشعاري مثل اينكه: «يوسف زهرا از چاه درآ» و... اشتباه است؛ چنانكه آمده است:
(اي خدا) تو از مخلوقاتت محجوب (در پرده) نميشوي بلكه اين اعمال آنهاست كه باعث محبوب شدنشان از تو ميشود.13
حجاب، گناهان ماست. اگر بخواهيم به ديدار حضرت برسيم، بايد گناه را از زندگي دور كنيم.
علي بن مهزيار ميگويد كه وقتي خدمت امام عصر(عج) رسيدم، سلام كردم و نخستين سخن آن حضرت به من اين بود:
يا أبالحسن، قد كنّا نتوقّعك ليلاً و نهاراً؛14
اي ابا الحسن ما شب و روز منتظر ديدارت بوديم.
شگفتا! علي بن مهزيار پس از بيست سفر حج به عشق زيارت مولايش، هماكنون خود را بدهكار او ميبيند. او در پاسخ ميگويد:
آقا! من نميدانستم شما كجاييد.
و آن حضرت ميفرمايند:
واقعاً نميدانستي ما كجاييم؟ جاي ما براي شما معلوم نيست؟
همه ما ميدانيم آن حضرت در كجاست؛ امّا باز به جاي ديگر ميرويم. آن حضرت را بارها در حرم حضرت معصومه(ع) و مسجد جمكران ديدهاند. آن حضرت در مسجد امام حسن(ع) قم، عدهاي از خوبان را دعوت كردند و با آنها نماز ظهر خواندند. آن حضرت در حرم امام هشتم(ع) رفت و آمد دارند. پر واضح است كه جاي امام عصر(عج) پشت صندلي اينترنت كه فيلمها و عكسهاي زشت در آن پيداست، نيست. ما خود ميدانيم كه وقتي تندخو ميشويم و بدخلقي ميكنيم، حتماً ديدارمان با امام عصر(عج) به تأخير ميافتد. آن حضرت در نماز ظهر به عدهاي از بازاريان قم فرمودند:
عدهاي از بازاريها به دنبال اين هستند كه نقاط ضعف شيعه ما را پيدا كنند و آنها را در معاملات فريب دهند و حقشان را بخورند.
چرا بعضي در بازار منتظرند يك انسان ناشي پيدا شود و او را فريب دهند؟ شايد امام مهدي (ع) اين شخص را دوست داشته باشد.
شخصي ميگفت: «من تصميم گرفتم هر جمعه دعاي ندبه بخوانم همان هفته اول در خواب ديدم منادي ندا ميدهد كه من با تو ارتباط قلبي برقرار كردم». اگر گناه نكنيم، ارتباط برقرار ميشود. گناه، هرچند به ظاهر خوشي و شيريني به همراه دارد، بسيار تلخ است؛ چون انسان را از كسي كه دست او را ميگيرد و به خدا ميرساند، جدا ميكند. فرمودهاند كه «ملائكه به خانهاي كه بت يا سگ باشد، نميآيند».15 پس بايد مطمئن باشيم كه امام عصر(عج) هم نميآيند.
|
مقالات 
